Eπιλογών συνέχεια... H παρούσα κυκλοφορία αφορά την ιαπωνική Oto και η ιδιαιτερότητα της περίπτωσης έγκειται στο ότι ο διπλός αυτός δίσκος συγκεντρώνει κομμάτια από σχήματα που, τη εξαιρέσει των Cleaner, Gantz, Play x Fast Die x Young και Posthand, δεν ανήκουν στο δυναμικό της εταιρείας. Κατά την ακρόαση της επιλογής συμπεραίνουμε ότι την ιδιαιτερότητα αυτή ενισχύει επιπλέον το γεγονός ότι η επιλογή των συμμετεχόντων δεν έγινε ασφαλώς ούτε επί τη βάσει κάποιας στυλιστικής συνάφειας : Oι μουσικές τάσεις με δεύτερο συνθετικό το core (emo, scream, noise, hard, grind) έχουν σίγουρα την τιμητική τους, παρούσες όμως είναι και απόπειρες post-rock ή πειραματικού ροκ, ακόμη δε και ηλεκτρονικής μουσικής... Τέλος, την επιλογή των συμμετοχών φαίνεται πως δεν προσδιόρισαν ούτε κριτήρια γεωγραφικής εγγύτητας : Βρίσκουμε, είναι η αλήθεια, πληθώρα ιαπωνικών γκρουπ, εκπροσωπούνται εντούτοις τόσο η Ευρώπη όσο και η Αμερική. Μπάντες άμοιρες δισκογραφικού συμβολαίου κατά πλειοψηφία και μάλλον θα αρέσουν στους υπεύθυνους του δίσκου, μολονότι υπάρχει άφθονη σαβούρα στο σωρό, κάτι που θα επιχειρήσουμε να τεκμηριώσουμε ευθύς αμέσως.

Αρχή κάνει ο DJ Koh a.k.a. Wheel Of Doom με έξι λεπτά αφάνταστα πληκτικού ambient electronica μινιμαλισμού. Τη σκυτάλη παίρνουν οι Αμερικανοί Light The Fuse And Run για ένα αποδεκτό κομμάτι, στο ύφος του σκληρού εναλλακτικού ήxου της Washington D.C. και ακολουθούν οι Γάλλοι Gantz που παίζουν emo-noise, αλλά παπαγαλίζουν ανεπαρκώς σαφώς σοβαρότερες καταθέσεις στο εν λόγω κεφάλαιο. Το σκωτσέζικο ντους συνεχίζεται -κανείς τέλος πάντων δεν αναρωτήθηκε κατά πόσο δύναται ο ακροατής να υπομείνει αυτήν την αλλόκοτη διαδοχή ήχων ;- με το καλό ambient (hard) rock των Γιαπωνέζων Ν (επιτέλους κι ένα σχήμα που αξιώθηκε εσχάτως να μου θυμίσει τους Gathering !). Ακόμη καλύτεροι πάντως είναι οι συμπατριώτες τους What Ever Film που δίνουν δείγματα πολύ ενδιαφέρουσας συνθετικής γραφής, αν και το emo-noise τους θα κέρδιζε αρκετά από την πρόσληψη ενός ικανότερου βοκαλίστα. Kαλοί και οι επίσης Ιάπωνες Cloudegg, των οποίων το emo εναλλάσει επιτυχώς γυναικεία και ανδρικά φωνητικά. Ιάπωνες όμως είναι και οι Play x Fast Die x Young, που αποδίδουν ένα hardcore/crossover σε στυλ πρώιμων D.R.I. και δεν τα καταφέρνουν άσχημα σ΄αυτόν τον όχι ιδιαίτερα απαιτητικό πάντως τομέα. Οι Tlizi και οι Answerfound εκπροσωπούν και αυτοί την Ιαπωνία, υπηρετούν το emo-core και μετά βίας κατορθώνουν να μην χαρακτηριστούν κακοί. Για ξεκάρφωμα, έχουμε στη συνέχεια μια (καλή) folk-rock μπαλάντα (!) του Βρετανού Richard Todd, ενώ τον πρώτο αυτό δίσκο κλείνει ένα κάκιστο κομμάτι ιαπωνικής noise-core μπάντας (της οποίας το όνομα κρίθηκε σκόπιμο να μην αναγραφεί με λατινικούς χαρακτήρες), κομμάτι κάκιστης επιπλέον ηχητικής ποιότητας, αφού πρόκειται εμφανώς για απόσπασμα από ηχογράφηση πρόβας.

Για τους Cleaner που ανοίγουν το δεύτερο δίσκο τα΄χουμε πεί και σε άλλο σημείο του site και δεν είναι απαραίτητο να συσσωρεύουμε τα απαξιωτικά σχόλια. Πάμε στους Γάλλους The Apollo Program και το πολύ καλό emo τους που φέρνει έντονα στο μυαλό Thursday. Oι Ιάπωνες Posthand έχουν ταλέντο και ενορχηστρωτικό και συνθετικό... Το κιθαροκρατούμενο post-rock τους ενδέχεται να δημιουργήσει αίσθηση, κάτι που δυστυχώς δε συμβαίνει με τους επίσης Ιάπωνες Usahill που κινούνται σε υφολογικά πλησίο χώρο. Οι συμπατριώτες τους Dustment είναι πάντως χειρότεροι και, πέραν του καταστροφικής ερμηνείας space post-rock που προτείνουν, δυστύχησαν καθώς φαίνεται και στην επιλογή του ηχολήπτη (ο ήχος του ταμπούρου πραγματικά εκνευριστικός). Οι ... (ναι, έτσι γράφεται) το ρίχνουν στο πειραματικό ροκ με δάνεια στοιχεία από free jazz, και σίγουρα δε φέρνουν την επανάσταση στο χώρο. Οι Φινλανδοί Off The Wagon, εν συνεχεία, αρκούνται σε μια αξιοπρεπή παραχαράξη των Clash, ενώ οι Play x Fast Die x Young επανέρχονται με μια απ΄τα ίδια (βλ. άνωθι). Οι Ηiretsukan είναι Αμερικάνοι και κάνουν ένα σύντομο πέρασμα μ΄ένα συμπαθητικό post-hardcore κομματάκι, ενώ οι Γάλλοι The Overmars θέλουν να παίζουν noise-rock, αλλά μάλλον η μουσική δεν είναι το φόρτε τους, αν κρίνουμε απ΄το "Just To Find The Answer" το οποίο μας ταλαιπωρεί επιπλέον επί εννέα ολόκληρα λεπτά. Πολυάριθμες ρυθμικές εναλλαγές και αρμονίες που προσδιόρισαν την ταυτότητα του New Wave Of British Heavy Metal χαρακτηρίζουν το ενδιαφέρον thrashcore των γιαπωνέζων Heaven In Her Arms. Tέλος, ο DJ Koh αναλαμβάνει να κλείσει την επιλογή με τον τρόπο ακριβώς που την άνοιξε, τουτέστιν προκαλώντας στον γράφοντα ατέρμονα χασμουρητά.

Συνυπολογίζοντας τα θετικά και τα αρνητικά αυτής της κυκλοφορίας, ομολογώ πως μου είναι ιδιαίτερα δύσκολο να προτείνω την αγορά της : μας συστήνει βέβαια ορισμένα γκρουπάκια που θα΄χουμε μελλοντικά κατά νου (What Ever Film, The Apollo Program, Posthand, Heaven In Her Arms), τα οποία όμως χάνονται στον ωκεανό της μετριότητας των υπόλοιπων συμμετοχών. Θα προτιμούσα σαφώς έναν μονό δίσκο, ο οποίος θα καταστούσε και την ποιότητα της επιλογής υψηλότερη και την αγορά της ασφαλώς δελεαστικότερη. Αναμένουμε συναρπαστικότερες δισκογραφικές προτάσεις από την (νέα, ακόμη) Oto. (Γιάννης Γεωργακούδης)