«Η απομόνωση ευθύνεται για τη μουσική μας. Μεγαλώσαμε στην πόλη του Thunder Bay η οποία βρίσκεται οκτώ ώρες από την κοντινότερη πόλη, στο μέσο του πουθενά. Αν θέλαμε να δούμε μια μπάντα να παίζει έπρεπε να πάμε στη Μινεάπολη, που είναι σχεδόν επτά ώρες απόσταση μέχρι να πάμε κι άλλες επτά μέχρι να γυρίσουμε το πρωί για να πάμε στις δουλειές μας. Αν κάτι ξεχωρίζει στον ήχο μας είναι ότι επηρεαζόμαστε όχι μόνο από τα διάφορα μουσικά ρεύματα, αλλά από όλους τους ήχους της φύσης που μας περιβάλλουν», ισχυρίζεται ο Greg, κιθαρίστας και ιθύνων νούς πίσω από τους Parkas. Δεν έχει και πολύ άδικο εδώ που τα λέμε. Πνευστά κατευθείαν από το θησαυροφυλάκιο της Stax, ρυθμικές κιθάρες και ντραμς βγαλμένες από τα μπουντρούμια ηχογραφήσεων των Funk Brothers, το new wave R&B του Elvis Costello και η κασετίνα του Nuggets : Original Artyfacts From The Psychedelic Era κοσμούν τις ενορχηστρώσεις του Now This Is Fighting.

Toν Andy Magoffin τον ξέρετε ; Οχι ; Τώρα θα τον μάθετε. Είναι ο παραγωγός που ευθύνεται όχι μόνο για ένα από τα καλύτερα ντεμπούτα άλμπουμ της χρονιάς, αυτό των Καναδών Constantines, αλλά είναι επίσης ο άνθρωπος πίσω από την κονσόλα του εν λόγω cd. Tο άγγιγμα του είναι ολοκάθαρο στο up-beat ροκάκι του "Giants In My Field", στα country vibes του "My Life Of Crime", στο phat organ του "The Art Of Complication", το gospel του "Every Light Is Red" (με τον Beatl-ικό στίχο "Oh boy, you've got to carry that weight" να στοιχειώνει όλο το ρεφρέν και το κουπλέ μαζί) και το sing-along του "Bus Station Blues". Χωρίς να είναι κάτι το εξαιρετικά τρομερό ως άκουσμα, ακούγεται ευχάριστα -ελέω παραγωγής- και προσφέρει μερικές γνήσιες pop στιγμές αναμεμειγμένες με rock, country και blues χωρίς να καταντάει βαρετό. Δεν θα σας αλλάξει την ζωή πάντως, αλλά who cares ? (Κωνσταντίνος Τσάβαλος)