Pattern Is Movement : Stowaway (NFI)_________________
Επείγουσα προειδοποίηση για να είμαι σίγουρος ότι θα διαβάσετε παρακάτω : οι οπαδοί των Arcade Fire και τυχόν υπάρχοντες των U.S. Maple να ακούσουν επειγόντως αυτό το δίσκο.
Αφού τελείωσα με τον τυπικό συναγερμό εξηγούμαι. Oι Pattern Is Movement δεν έχουν το νεύρο και τα ξεσπάσματα των Καναδών θριαμβευτών, οι δύο μπάντες όμως συναντιούνται ασφαλώς ηχητικά και ιδεολογικά, αλλά κυρίως ταυτίζονται στον τρόπο με τον οποίο προσεγγίζουν την ταλαιπωρημένη έννοια της παραδοσιακής pop/rock σύνθεσης. Και για τα δύο συγκροτήματα η υπόθεση δυο ριφάκια να φεύγουμε, ένα ρεφρενάκι να αρέσουμε και μερικά ηχοκολπάκια να δείξουμε ότι γνωρίζουμε δεν αποτελεί χαρακτηριστικό του τρόπου με τον οποίο κοπιάζουν πάνω στη μουσική τους.
Τα τραγούδια των Pattern Is Movement ακούγονται πραγματικά πολυδουλεμένα, "ταλαιπωρημένα" και προσεγμένα μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια. Είναι αυτό που συνηθίσαμε να αποκαλούμε math rock, και πιστεύω ότι ο όρος ταιριάζει άψογα στην περίπτωση τους. Το παραδέχονται και οι ίδιοι... διαμορφώνοντας με δυαδικές απεικονίσεις το artwork της ιστοσελίδας τους. Θυμίζουν τους June Of 44 σε μια λιγότερη ωμή και περισσότερη μελωδική εκδοχή της άναρχης άποψης για το πώς πρέπει να αρχίζει, να συνεχίζει και σχεδόν να μην τελειώνει ποτέ μία ανεξάρτητη ροκ σύνθεση.
Σε αυτές τις περιπτώσεις το στοίχημα που καλείται να κερδίσει η μπάντα έγκειται στο αν το τελικό αποτέλεσμα θα είναι ή όχι κουραστικό για τον ακροατή. Για τον μέσο ακροατή δεν το συζητώ. Εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με tra-la-la καταστάσεις τύπου Franz Ferdinand, ούτε καν με σοφιστικέ, πλην ευκολοχώνευτη indie pop σαν αυτή που διδάσκουν οι The New Pornographers. Εδώ τα πράγματα απαιτούν προσοχή και επιμέλεια.
Αν έχετε περάσει ως ακροατές από τον συρφετό του post-rock και των experimental rock σχημάτων που από το Σικάγο με αγάπη μας απασχόλησαν υπέρ το δέον πριν από λίγα χρόνια, θα βρείτε στον ήχο των Pattern Is Movement την ιδανική κορυφογραμμή την οποία ποτέ δεν συνάντησαν οι προσπάθειες υπερεκτιμημένων γκρουπ όπως οι Slint και οι Gastr De Sol.
Όπως και να έχει το πράγμα τα πάντα είναι τόσο άψογα οργανωμένα σε όλη τη διάρκεια του Stowaway, που όσοι βρουν κάπου να πιαστούν θα μείνουν απόλυτα ενθουσιασμένοι και θα έχουν να μιλάνε για έναν από τους πιο αδικημένους indie rock δίσκους του 2005. Οι πάνκηδες και οι φανατικοί της DIY αισθητικής θα σιχτιρίσουν και πάλι την ώρα και τη στιγμή που η γνώση και η επιμελής εργασία συνάντησαν τον κόσμο του rock.
Which side are we on… άραγε ; (06/01/2006) (Άρης Καραμπεάζης)
