The Phonographers Union : Live On Sonarchy Radio (Accretions)______________________________________

Βήματα στο χορτάρι, κάποια κοντανασάσματα, ίσως προερχόμενα από ζώα... και έπειτα η οικεία ατμόσφαιρα καμπάνων τις οποίες συνοδεύει ήπια το ρυθμικό τραγούδι βιομηχανικών μηχανών. Ο ήχος μιας κιμωλίας που χαράζει γραμμές σε σχολικό πίνακα συναντά ένα παραδοσιακό τραγούδι που ακούγεται θαρρείς εξ αποστάσεως.

Οι καλλιτέχνες που βαπτίζουν εαυτούς "φωνογράφους" επιδιώκουν να "υπερβούν το αρχειοθετικό πνεύμα" του αυστηρώς εννοούμενου field recording. Παραβάλλοντας διαφορετικές πηγές κατά τη διάρκεια αυτοσχεδιαστικών sessions, οι εκπρόσωποι της φωνογραφίας έχουν πολλές πιθανότητες να παράξουν "ασυνήθεις ακουστικές εμπειρίες", γράφει ο Gino Robair, αρχισυντάκτης του περιοδικού Electronic Musician, στις σημειώσεις του νέου αυτού δίσκου που κυκλοφορούν οι The Phonographers Union στην εταρεία Accretions του Σαν Ντιέγκο (Καλιφόρνια). Απώτοκα της μίξης ηχογραφήσεων που πραγματοποιήθηκαν στις τέσσερις άκρεις του κόσμου με ποικίλλες τεχνικές μεθόδους, τα δύο sessions που συνθέτουν το Live On Sonarchy Radio είναι αυτά καθαυτά μαρτυρίες της στουντιακής σύμπραξης στο Σηάτλ εννέα φωνογράφων : oi Steve Barsotti, Christopher DeLaurenti, Marcos Fernandes, Mark Griswold, Alex Keller, Dale Lloyd, Perri Lynch, Robert Millis και Toby Paddock συναντήθηκαν και αποφάσισαν να μιξάρουν ζωντανά το περιεχόμενο των προσωπικών τους αρχείων, καταχωρημένων σε DAT, υπολογιστές και άλλα μέσα.

Τα ηχητικά αυτά ντοκουμέντα, που αιχμαλωτίστηκαν σε εξωτικές υπαίθριες αγορές, σε εργοστασιακές αίθουσες κατασκευής, στους θορυβισμούς μιας νύχτας σε δάσος ή σε συνομιλίες εξωτερικών αστικών χώρων, συνδιαλέγονται μεταξύ τους και φαίνεται να διαδρούν δίκην οργάνων σχήματος ελεύθερου αυτοσχεδιασμού. Το άγνωστο παραμονεύει παντού στην τέχνη του φωνογράφου, υπογραμμίζει ο Gino Robair, κι αυτό γιατί το μικρόφωνο δεν συλλαμβάνει απλώς έναν ήχο, αλλά και το περιβάλλον αυτού, και η τεχνική εξακολουθεί να είναι ατελής. Όπως και στη φωτογραφία, το τελικό αποτέλεσμα διαφέρει από το αρχικό θέμα και παραμένει μια ερμηνεία την οποία η ηχογράφηση μπορεί να τροποποιήσει κατά τον τρόπο ενός φίλτρου.

Αυτή η χειροτεχνική πρακτική της διαδιείσδυσης γεννά στιγμές πραγματικής μουσικής έντασης, πριν αλλάξει αίφνης πλαίσιο και προοπτική. Κατά τα πρότυπα του "cinema for ears" των concrete μουσικών και των σύγχρονων επιγόνων τους, η φωνογραφία εξερευνά διάφορα ηχοχρώματα και οριακά προσλήψιμους ρυθμούς που ξεγλιστρούν μόλις επιχειρήσει κανείς να τους ζυγώσει. Η όλη προσέγγιση παραπέμπει επίσης στις lo-fi κασσέτες του Ιάπωνα ηχητικού τουρίστα Aki Onda ή σε αυτήν των μουσικών με αδυναμία σε ασύρματους ραδιοσταθμούς που συλλαμβάνουν το τραγούδι μιας λιμενικής ζώνης διαμέσου των διόδων επικοινωνίας και των δονήσεων του.

Απολαμβάνουμε τη μουσική αυτή με ακουστικά, αλλά όχι αποκλειστικά.

Το εννιαμελές σχήμα αφιερώνει, τέλος, το live του σε "όλους τους φωνογράφους του αύριο", οι οποίοι θα βρούν στο www.phonography.org πληθώρα πληροφοριών για τους εμπλεκόμενους καλλιτέχνες, το θεωρητικό υπόβαθρο και το εκτενές χρησιμοποιήσιμο τεχνικό υλικό, που μπορεί να είναι πολύ στοιχειώδες ή απεναντίας εξαιρετικά προηγμένο. (09/10/2004) (Thibaut Lemoine) (μτφρ. από τα γαλλικά : Γιάννης Γεωργακούδης) (lire la chronique en français)

________________________________________________