Αν κάναμε αναγωγή σε κινηματογραφικά δεδομένα, οι Playwrights θα ήταν ο Stanley Kubrick, αν μιλούσαμε για εικαστικές τέχνες θα ήταν ο Andy Warhol ή ο Jackson Pollock, αν μιλούσαμε για ποδόσφαιρο, o George Best. Αλητόπαιδα που γουστάρουν να σοκάρουν και που έχουν κρεμάσει πάνω απ΄το προσκεφάλι τους την ατάκα του Oscar Wilde "δεν μ΄ενδιαφέρει αν μιλάνε για μένα με καλά λόγια ή άσχημα, αρκεί να μιλάνε για μένα". Κάποια γεγονότα λοιπόν μόνο τυχαία δεν μπορούν να θεωρηθούν. Όπως δεν μπορεί να θεωρηθεί τυχαίο το ότι ο παραγωγός της PJ Harvey και των Eels, ο John Parish, αναζήτησε την πολύτιμη αρωγή των δύο Playwrights, του Aaron Dewey και του Benjamin Shillabeer.

Θυμός, αηδία, ανησυχία, τρέλα, και ό,τι άλλο αρνητικό συναίσθημα σκεφτείτε, όλα υπάρχουν στο Good Beneath the Radar σε γενναιόδωρες ποσότητες εμποτισμένα με ένα overdose avant guitar-pop και έναν ελιτισμό ενδεικτικό των βελβεταντεργκραουντικών τους καταβολών. Αντλώντας έμπνευση απ΄όλο το φάσμα της ποπ μουσικής των τελευταίων πενήντα χρόνων, δημιούργησαν ένα δίσκο που εκ πρώτης όψεως φαίνεται δύσκολος στο άκουσμα, αλλά κατόπιν αλλεπάλληλων ακροάσεων αποδεικνύεται ότι στην πραγματικότητα είναι ακόμη πιο αχώνευτος από την αρχική εντύπωση.

Δεν είναι δα και ό,τι καλύτερο να ανοίγεις ένα άλμπουμ με τους γαλλόφιλους ηλεκτρονικούς ήχους των Stereolab στα χειρότερα τους (βλ. The Last of the Microbe Hunters), και παρόλο που το "Human Beings Enjoy the Winter" διαθέτει μια ανυπέρβλητη αύρα χειμωνιάτικης ατμόσφαιρας, όταν τελειώνει ξέρεις ότι κάτι λείπει, κάτι ίσως πιό οικείο, ζεστό και καλοκαιρινό. Η παγωμάρα συνεχίζεται όχι πιά σε ηχητικό, αλλά σε στιχουργικό επίπεδο με το "Sleepwalking Report", ένα δριμύ Morrissey-ικό κατηγορώ σε όλους εκείνους τους συναδέλφους τους καλλιτέχνες που συμβιβάσθηκαν με δουλειές γραφείου και ανέλαβαν ρόλους καρεκλοκένταυρου στο Fame Academy. Οι λέξεις βγαίνουν από το στόμα με τρομερή απέχθεια και σίγουρα οι σκέψεις που διέτρεχαν το μυαλό του Benjamin ήταν "Εύχομαι να αποκτήσετε αιμορροϊδες από το καθισιό, μαλάκες". Το ασύνδετο και χαοτικό "We are the Stuffed Men" θα έκανε περήφανο τον John Cale της εποχής Helen of Troy και το "Trapped in the Orbit of a Satellite Town", ένα παιχνιδάκι με ηλεκτρονικά για μεγάλους, αποδεικνύει περίτρανα ότι οι Ultravox κακώς έκαναν και πήραν τον Midge Ure στην σύνθεσή τους. Ίσως η πιο "παγωμένη" στιγμή του άλμπουμ.

Με το "Bernard's Dream" αρχίζουν και βγαίνουν τα πρώτα φαντάσματα των Beach Boys της εποχής Pet Sounds και της τεράστιας συνεισφοράς του μάγου των ηλεκτρονικών Leon Theremin (ναί, έχουμε και τέτοιο οργανάκι στο δίσκο...). Κομμάτι με μια παλιομοδίτικη γοητεία και ένα εξίσου πεπαλαιωμένο crooning, προορισμένο για ραγισμένες καρδιές και τις απανταχού μοναχικές υπάρξεις. Οι φίλοι των Flaming Lips θα λατρέψουν το "House of an Art Lover" που, όπως μαρτυρεί κι ο τίτλος του, είναι ένα ελεεινό και τρισάθλιο δείγμα pseudo art rock με όλα τα συμπαρομαρτούντα της art rock μυθολογίας, ενώ οι ελάχιστοι μάλλον φίλοι των... Monkees θα κολλήσουν με το "Keeler Squared", ένα τραγούδι χαμαιλεοντικού χαρακτήρα, με εναλλασσόμενη διάθεση και ένα διαρκώς μεταβαλλόμενο ήχο που ξεκινάει παιχνιδιάρικα και τελειώνει με αγριεμένους φανκ ρυθμούς.

Ειδική μνεία πρέπει να γίνει στο πρώτο σινγκλ, ονόματι "The National Missing Person", μια θλιμμένη ελεγεία που προσπαθεί ίσως μάταια να εντοπίσει τα δυσδιάκριτα όρια μεταξύ φαντασίας και πραγματικότητας και που διαθέτει εκείνη την "εναλλακτική" ποιότητα στον ήχο του που διέθεταν μπάντες των αρχών της δεκαετίας του '80 όπως οι Gun Club, οι Wire και οι Mission of Burma. To δεύτερο σινγκλάκι, "Television in Other Cities" με b-side το "The Me Decade" είναι από την εποχή που η μπάντα έκανε ιδιαίτερα μαθήματα μελετώντας τους Aztec Camera και τους Magazine. Ένα "άδειο" και ίσως άχαρο δείγμα post-punk αισθητικής με σκληρές κιθάρες που δομείται πάνω σε ένα επαναλαμβανόμενο ριφάκι. Το "The Me Decade" αποτελεί μια έκκληση της μπάντας για αυθεντικότητα στη σκέψη και στη δράση μας ως άτομα και χωρίς να μπορεί να πεί κάποιος ότι δύναται να δρέψει δάφνες ποιότητας, είναι ένα από τα πιό αξιόλογα κομμάτια μέσα εδώ, έναν δίσκο που σου αφήνει μια πικρή γεύση στο τέλος, όχι μόνο εξαιτίας της δυναμικής των στίχων του, αλλά κυρίως λόγω του ιδιαίτερα δύσκολου και απαιτητικού ηχοχρώματος που διαθέτει. (Κωνσταντίνος Τσάβαλος)