Point Line Plane : Smoke Signals (Skin Graft)____________
Προσοχή : δίσκος σπονδυλωτός και πολυεπίπεδος. Τα πάντα αρχίζουν με έναν ακαθόριστο βρόντο που αναγνωρίζουμε αμυδρά ως προερχόμενο από πηγή συγγενή του εκκλησιαστικού οργάνου. Βρόντος συνεχής και απειλητικός, επί του οποίου προστίθενται σύντομα σκόρπιοι και επιθετικοί ήχοι από ταμπουρίνο. Πρόκειται για το "Smoke Signals", το πρώτο κομμάτι του δεύτερου άλμπουμ απ΄το αμερικάνικο τρίο των Point Line Plane.
Tο δεύτερο track ("Adult Contempt") μας μεταφέρει κάπου στα τέλη των '70s, θαρρείς σ΄ένα πληκτρονικό post-punk κομμάτι των Wire. Διασχίζοντας αυτό το παρακμιακό, βίαιο και ταραχώδες περιβάλλον, το πλέον ανησυχητικό είναι πως διαπιστώνεις ότι οι Point Line Plane συνιστούν ροκ σχήμα χωρίς κιθάρες. Εκτός από τον ωμό, άνευ ηλεκτρονικής υφής, ήχο των ντραμς, τα πάντα πηγάζουν από πολυποίκιλλα πλήκτρα και άλλα εφέ, κάτι που προσδίδει στον ήχο ένα ιδιαίτερα περίεργο χαρακτήρα.
Κατα τα άλλα, και εν αντιθέσει με άλλες παραγωγές της Skin Graft, η μουσική των Pοint Line Plane δεν είναι ορχηστρική, εκτός από δύο κομμάτια που χρησιμεύουν ως ιντερλούδια, κάτι που ενισχύει με τη σειρά του τον αλλόκοτο χαρακτήρα της όλης κατάστασης.
Ο Joshua Blanchard, τελευταίος αφιχθείς στο σχήμα, έχει μια φωνή εξόχως πρωτότυπη : σε υψηλές οκτάβες κινούμενη, ικετευτική μα και οξύθυμη, έχει πρωτίστως έντονο θεατρικό χαρακτήρο. Αποδεσμευμένη απολύτως από την έννοια του κοινώς αποδεκτού "ωραίου", παραπέμπει σε σχήματα πάντα και ακόμη πανκ όπως οι The Ex ή σε σκοτεινές βεντέτες των new wave χρόνων. Ή ακόμη στο μεγαλεπήβολο ύφος του prog-rock...
Όπως και να΄χει, γίνονται δύσκολα αποδεκτά τα φωνητικά του Blanchard τον οποίο φανταζόμαστε ως διαταραγμένο ψυχικά άτομο. "Say something...", επαναλαμβάνει 5-6 φορές με συντετριμμένη φωνή στο εναρκτήριο κομμάτι. Εν τέλει, η συνολική ιδιομορφία του ήχου, ο τραχύς χαρακτήρας του και η ιδίαιτερα προσεγμένη εναλλαγή διατάσεων και υψηλών εντάσεων, επαναφέρει ανά τακτά διαστήματα αυτόν τον δυσκατάτακτο δίσκο στο cd player μας, όπου οι βρυχηθμοί του βοκαλίστα βρίσκουν τη θέση τους στα πλαίσια ενός σκουρόχρωμου ντεκόρ που συνδυάζει μαύρο και κόκκινο. Ένας δίσκος, που όπως και οι τρείς τελευταίες κυκλοφορίες της Skin Graft που είχαμε την ευκαρία να ακούσουμε, δεν υπερβαίνει τα 35 λεπτά. (26/04/2005) (Thibaut Lemoine) (μτφρ. από τα γαλλικά : Γιάννης Γεωργακούδης) (lire la chronique en français)
