Τους παρομοίασαν με τους Manic Street Preachers και δεν είχαν άδικο. Θα προσέθετα ότι οι Νορβηγοί αυτοί θυμίζουν αμυδρά και Elbow επί το συμβατικότερον, απόντος δηλαδή του στοιχείου της αισθητικής της παρακμής που χαρακτηρίζει την pop του βρετανικού σχήματος.
Ο δίσκος αυτός ανακεφαλαιώνει την δισκογραφική πορεία των Poor Rich Ones, περιλαμβάνοντας κομμάτια απ΄τα τρία albums που κυκλοφόρησαν μεταξύ 1996 και 2001, καθώς και απο διάφορα ep's.
Στην ατμοσφαιρική pop των σκανδιναβών τον πρώτο λόγο έχουν οι οι κιθάρες, μολονότι σε επίπεδο οργανοχρησίας παρατηρείται σχετική ποικιλία. Η ενορχήστρωση είναι επίσης αρκετά ενδιαφέρουσα, ενώ και η ερμηνεία κρίνεται επαρκέστατη.
Δυστυχώς όμως τα προαναφερθέντα στοιχεία τεχνικού πρωτίστως χαρακτήρα δεν καταφέρνουν να αντισταθμίσουν την παρουσία ισχνών μελωδιών, ανίκανων να ανασύρουν τα τραγούδια από τη μετριότητα. Tο συγκρότημα σε επίπεδο συνθετικής δομής δείχνει επιπλέον πως αποφεύγει συστηματικά την παρεκτροπή : τα πάντα εδώ είναι επιμελώς τακτοποιημένα, κάτι που εντέλει καθιστά τα κομμάτια απολύτως προβλέψιμα και ανιαρά.
Το πλέον αποκαρδιωτικό πάντως σ΄αυτό το δίσκο είναι η απελπιστική υφολογική και ποιοτική ομοιογένεια που παρουσιάζουν κομμάτια συγκεντρωθέντα, μεταξύ άλλων, απο τρία διαφορετικά lp's. Κάτι που γεννά το εύλογο ερώτημα : αν μετά απο τόσες δισκογραφικές απόπειρες το σχήμα δεν κατόρθωσε να διαμορφώσει ένα καλλιτεχνικό status άξιο προσοχής, αν όχι αναγνώρισης, μπορεί κανείς να ελπίσει ότι είναι δυνατόν να τα καταφέρει ποτέ στο μέλλον ; (Γιάννης Γεωργακούδης)
