«In abandoned places / the shadow of the soul / disintegrates from within / towards desolation / becoming the void of nothingness»... Θα μπορούσε να είναι απόσπασμα ποιήματος, επίγραμμα σε τάφο ρομαντικού καλλιτέχνη περασμένων αιώνων, μότο σε εσώφυλλο αντίστοιχου μυθιστορήματος. Δεν είναι παρά οι τίτλοι των πέντε εκτεταμένων "κομματιών" του τελευταίου έπους των Raison d'être, που σίγουρα όμως έτσι τοποθετημένοι υπονοούν μια αυτόνομη ποιητική σύνθεση.

Έχουν τέτοια σχήματα "raison d'être" στη σημερινή μουσική ; Πιστεύω πως ναι, εφόσον ο "λόγος ύπαρξής τους" είναι να καλύψουν τις πιο ημιφωτισμένες περιοχές της καλλιτεχνικής δημιουργίας και ν΄αγγίξουν τις πιο ακραίες πειραματικές ζώνες της "μουσικής". Για μένα κι ένας λόγος παραπάνω : αν αγαπάς τις σκοτεινές ιστορίες της φανταστικής λογοτεχνίας, αν δεν κουράζεσαι να βουτάς σ'οποιοδήποτε παρακλάδι του είδους, συμπεριλαβανομένης βέβαια και της γραφής του τρόμου, τότε προσφέρουν "ανενόχλητη" πλην ατμοσφαιρικότατη μουσική επένδυση στις αναγνώσεις σου. Αυτό το "ανενόχλητη" θα το συζητήσουμε μια άλλη φορά. Η ρομαντική-κλασικιστική κουλτούρα είναι επίσης παρούσα - άλλωστε λέξεις όπως κάθαρση, κενοτάφιο, ανάθεμα, αποθέωση, απαντώνται συχνά ως τίτλοι τους.

Το εδώ και δεκαετία υπάρχον σχήμα του Peter Andersonn είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με την ιστορία της Cold Meat Industry : ξέρετε, την εταιρεία-θεματοφύλακα ενός ήχου που θέλει να μας φέρει την κατάβαση στο υποσυνείδητο, την επαφή με κάθε είδους άσχημη εικόνα, την ακρόαση κάθε δυνατού ήχου. Θόρυβος, μινιμαλισμός, επαναλαμβανόμενοι ήχοι, new age, μεσαιωνική φολκ, όλα έχουν λεοντίσια μερίδα στην σκανδιναβική τους φάμπρικα - σπίτι μεταξύ άλλων και των Ordo Equilibrio, Desiderii Marginis, Penitent, Sephiroth κ.ά. Έχουν κυκλοφορήσει τα Prospectus (1993), Enthralled By The Wind Of Loneliness (1994), Within The Depths Of Silence And Phormations (1996), In Sadness, Silence And Solitude (1998), Reflections From The Time Of Opening : MCMXCI (1999), ένα Collective Archives το 1997, άπειρες κασέτες και βιντεοκασέτες, όλα ντυμένα με εξώφυλλα έργα τέχνης.

Εδώ δε διαφέρουν από το γνωστό τους ύφος. New age της μεταβιομηχανικής εποχής, άμπιεντ που δεν σε γαληνεύει μα σε κρατά σε διαρκή ανησυχία, επαναλαβανόμενες νότες που μόνο μια φορά ξεσπούν σε κάτι μελωδικότερο, και τότε θυμίζουν τους SPK και το Zamia Lehmani : Songs Of The Byzantine Flowers. (Λάμπρος Σκουζ)