Το παρόν cd έχει ανέβει και στο Avopolis, οπότε η ερώτηση που είχα απευθύνει στον εκλεκτό συνάδελφο Τάκη Θανόπουλο ήταν «Τάκη, ωραίο είναι, δεν λέω, αλλά τι έχει πάθει το παλικάρι όλα αυτά τα χρόνια ; Πάσχει από κάποια ανίατη αρρώστια κι είναι στα τελευταία του ; Λίγο νεύρο δεν μπορεί να βάλει στη μουσική του ή όντως τα βλέπει όλα σε slow motion ;». Μα κι ο ίδιος ο τίτλος είναι γλαφυρός : το αύριο θα είναι το ίδιο άσχημο με το σήμερα. Αυτός όχι απλά δεν βλέπει το ποτήρι μισοάδειο, αλλά δεν διακρίνει καν ποτήρι, παρά μόνο μια τεράστια γκιλοτίνα, κάτω από την οποία δεν βλέπει την ώρα να βάλει το κεφάλι του και να απαλλαχθεί μια και καλή από τα επίγεια βάσανα.

Δεν έπληξα ούτε βαρέθηκα τόσο όσο περίμενα, θορυβημένος από την κριτική του Τάκη, από την οποία αν μου επιτρέπετε θα ξεκήσωσω και μια ατάκα του : «Oι ενορχηστρώσεις είναι εξαιρετικά λιτές και κινούνται σχεδόν αποκλειστικά στον άξονα κιθάρα-πλήκτρα-drums, εντείνοντας τον προσωπικό και μελαγχολικό χαρακτήρα της μουσικής του». Αλλά από την άλλη δεν μου δημιουργήθηκε καμία, μα καμία διάθεση να ξανακούσω 11 τραγούδια με συνοδεία ακουστικής κιθάρας, σπαραξικάρδια φωνητικά α λα Tindersticks, αν και κάποιες στιγμές ομολογώ ότι τσίμπησε κάποια ευαίσθητα κέντρα του εγκεφάλου μου - ίσως και να οφείλεται στην επίδραση από την τριλογία ταινίων Επέλαση Των Βαρβάρων, 21 Γραμμάρια και Big Fish που είδα το σαββατοκύριακο. Οι εμμονές του τόσο με τις lo-fi δημιουργίες των Mercury Rev και των Yo La Tengo, όσο και με τις γλυκόπικρες στιγμές των Triffids και των Go-Betweens είναι κάτι παραπάνω από πασίδηλες, αλλά αυτό που δεν μας λέει ο κύριος Brett Thompson από το Σίδνεϋ είναι για ποιό λόγο είναι τόσο, μα τόσο στεναχωρημένος... (Κωνσταντίνος Τσάβαλος)