Red Giant : Devil Child Blues (Small Stone)______________
Clutch, Melvins, Fu Manchu. Αν περιδιαβαίνετε επί τροχάδην το site, συγκρατήστε αυτά τα τρία ονόματα, ρίξτε μια φευγαλέα ματιά στη βαθμολογία και αποχαιρετίστε, με την προϋποθέση βέβαια ότι έχετε τυφλή εμπιστοσύνη στο κριτήριο του γράφοντα ή το αμφισβητείτε εκ των προτέρων καθολικά. Διαφορετικά, και κυρίως αν απαίτειτε πάση θυσία να γνωρίσετε πώς θεμελιώνεται η αξιολόγηση του δίσκου ή σας χρειάζονται πλουσιότερα περιγραφικά στοιχεία, μπορείτε να συνεχίσετε την ανάγνωση : θα πράξουμε το κατά δύναμιν...
Αρχικά, μια ακόμη παρατήρηση για τη Small Stone Records που κυκλοφορεί απαρέγκλιτα δίσκους μιας ελάχιστης, σχετικά υψηλής, ποιοτικής στάθμης και προφυλάσσει σταθερά από δυσάρεστες εκπλήξεις. Το Devil Child Blues δεν παραβαίνει αυτόν τον κανόνα και προσθέτει στον καταλόγο της αμερικάνικης εταιρίας ένα εισέτι σοβαρό stoner άλμπουμ : ο πεντηκοστός για την ίδια δίσκος, ο δεύτερος για το κουαρτέτο του Cleveland που αριθμεί πάντως δέκα χρόνια συναυλιακής δράσης και είχε την ευκαιρία να ανοίξει για κάμποσα πρωτοκλασσάτα metal ονόματα. Κάπου συνέβη να τους ακούσουν και οι Dave Wyndorf και Ed Mundell (Monster Magnet) που έκτοτε δε σταμάτησαν να εκφράζονται κολακευτικότατα για το σχήμα.
Όπως εν μέρει φροντίζουν να το δηλώσουν και δια του τίτλου, οι Red Giant καταπιάνονται με το rhythm'n'blues, το οποίο εντούτοις εκτρέπουν στα αυλάκια της σκληρής μουσικής. Τα κομμάτια τους εμφανίζουν μεγάλη ρυθμολογική ποικιλία, μολονότι κυρίαρχες αναδεικνύονται εδώ οι ψηλές, σχετικά, ταχύτητες. Κατά τα άλλα, σε πρώτο πλάνο τίθενται οι κιθάρες απ΄όπου ξεπηδάνε εκ περιτροπής αχαλίνωτα δεξιοτεχνικά σολαρίσματα, ενώ τα φωνητικά είναι ακατέργαστα και λίαν sludge-oriented. Μέχρι τούδε στοιχειοθετείται επαρκώς η στενή συγγένεια του γκρουπ με τα τρία ονόματα που αναφέραμε πάραυτα. Επειδή όμως οι Red Giant διεκδικούν τον τίτλο της stoner μπάντας (ή έτσι, τουλάχιστον, εννοώ να πιστεύω), σπεύδουν να αποδώσουν και τις εθιμοτυπικού χαρακτήρα τιμές στους Kyuss, εγχέοντας κατά περιόδους στιγμιαίες αλλά ισχυρές δόσεις κιθαριστικής ψυχεδέλειας, διαμέσου χαμηλόφωνων και ελαφρώς παράφωνων βαυκαλιστικών ψευδο-σόλο.
Θετική στο δίσκο κρίνεται εξάλλου και η ύπαρξη μιας ενδεκάλεπτης διασκευής του "Fun House", για την οποία το γκρουπ δεν εφείσθη μέσων, αφού στρατολόγησε έναν σαξοφωνίστα για να εξασφαλίσει και την ηχητική πιστότητα του κομματιού στο πρωτότυπο. Αν συνυπολογίσουμε δε το εξώφυλλο που φιλοτέχνησε ο Mike Saputo, γνωστός και από παρελθούσες συνεργασίες του με την Small Stone, συνειδητοποιούμε ότι το Devil Child Blues είναι ποικιλλοτρόπως ενδιαφέρον. Ανάλογα με τις προτιμήσεις σας, η αγορά του μπορεί συνεπώς να θεωρηθεί από δικαιολογήσιμη ως και αυτονόητη. (24/04/2005) (Γιάννης Γεωργακούδης)
