Room 204 : Trans Panda (Effervescence)_______________

H δυτική Γαλλία φαίνεται να διαθέτει σε υπόγεια τοποθεσία μυστικά αποθέματα διεστραμμένης μουσικής. Προς Nantes μεριά, ορισμένοι μουσικοί προφανώς μυούνται νωρίς στους τύπους ενός πληθωρικού και εν ταύτω μινιμαλιστικού ροκ, ελέω του ξηρού ήχου και της προκείμενης οργανοχρησίας : ένα μαινόμενο ντραμ κιτ, μία κιθάρα, κάποια πεντάλια για εφέ ή για λούπες και δυο κραυγάζοντα πάντα όπως αυτά που απεικονίζονται στο εξώφυλλο του τελευταίου lp των Room 204, το οποίο τιτλοφορείται Trans Panda.

To ντουέτο, συνεπικουρούμενο σε δυο μόνο συνθέσεις από μπασίστα, καλλιεργεί δίκην αγωνίσματος πάλης την τακτική του break που σκοτώνει και σε ακινητοποιεί πάραυτα. Στα εννιά πολυεπίπεδα κομμάτια του δίσκου, οι κιθάρες ξεμονεύονται ανεπαίσθητα και τα τύμπανα σφυρηλατούν απίθανα, εξωπραγματικά τέμπο.

Ταυτόχρονα, το ολιγάριθμο των συμετεχόντων καθιστά την ηχητική εικόνα ιδιαίτερα διαυγή και αναγνώσιμη, μολονότι ο ειρμός της είναι συχνά περίπλοκος.

Ανά τακτά διαστήματα, η ροή κάποιας σύνθεσης φαίνεται να αιχμαλωτίζεται αίφνης σ΄ένα ρυθμικό κελί που επαναλαμβάνεται κυκλικά έως ότου προκύψει μια νέα ανάπτυξη συμπλεκόμενων κιθαριστικών ριφ. Μια υπόκωφη απειλή, πλήρης ηχητικών αναφλέξεων, σαβουρώνει το "Fire Bass", ένα εκ των δύο tracks που εκτελείται από τρίο και το οποίο γνωρίζει εν συνεχεία απότομες όσο και εύθυμες επιταχύνσεις.

Όχι, καίτοι δύστροπο, δεν είναι ζοφερό τούτο΄δω το post-rock. Τα δύο μανιασμένα πάντα αφήνουν μάλιστα εδώ κι εκεί κάποιους folk-rock υπαινιγμούς, όπως προς το τέλος του "Turkey", πριν επανεκκινήσουν μια νέα σειρά ενεργειακών crescendo που εναλλάσονται δημιουργώντας ένα ηχητικό trompe-l'oeil. Στο "Flex Over", ένα ρομποτικό και άγριο ριφ διακόπτεται μυστηριωδώς για να ξεκινήσει εκ νέου αργότερα. Το "Panda League" περιλαμβάνει έναν αχαλίνωτο αυτοσχεδιαμό που προσκολλάται σε μια αενάως περιστρεφόμενη κιθαριστική λούπα.

Σε 25 ασθμαίνοντα λεπτά, το Trans Panda αποδεικνύει πώς όσον αφορά το ροκ μετά το ροκ, οι Γάλλοι δεν έχουν πολλά να ζηλέψουν των Αμερικανών. Ακόμη καλύτερα, σχήματα σαν τους Room 204 διανθίζουν τα πολύπλοκα κομμάτια τους με μια απολαυστική ρευστότητα και κάποια προφανή ποπ στοιχεία που απουσιάζουν ορισμένες φορές εκείθεν του Ατλαντικού.

Ακούγοντας τους Room 204, σκεφτόμαστε αυτόματα τους ομότεχνούς τους Chevreuil με τους οποίους συνευρέθηκαν δισκογραφικά το 2003 και οι οποίοι μόλις κυκλοφόρησαν ένα μαχητικό άλμπουμ με τον τίτλο Capoëira. Τα δύο γκρουπ φαίνεται να αποτελούν το κέντρο μια τοπικής σχολής ηχητικών πολεμικών τεχνών που ασφαλώς θα προσελκύσει ολοένα αυξανόμενο αριθμό μαθητών. (11/05/2006) (Thibaut Lemoine) (μτφρ. από τα γαλλικά : Γιάννης Γεωργακούδης) (lire la chronique en français)