Oι Roricat είναι το ντουέτο της Julica Rorica (Rorica-) και του Eugene T (-t). Δεδομένου ότι τα ρώσικά μου συνοψίζονται στα "ντα" και "σπασίμπα", αδυνατώ να μεταφράσω τον τίτλο του παρόντος album. Ως προς το μουσικό περιεχόμενο αυτής της δουλειάς πάντως, θα μπορούσα να πω πως το Uki Uki συνιστά περίπτωση δίσκου που σε εγκαταλείπει με την αίσθηση ότι κάτι λείπει, μολονότι αρχικά όλα φαίνονται να κυλούν όμορφα και ωραία.

Αν κάποιος ήθελε να κατηγοριοποιήσει τη μουσική, θα μπορούσε να πεί ότι οι Roricat παίζουν ηλεκτρονική naϊve ποπ (όπου το επίθετο αφελής αποδίδει τόσο την αίσθηση ανεμελιάς όσο και ένα είδος γλυκιάς αφαιρετικότητας). Το δελτίο τύπου κάνει λόγο για David Bowie εποχής Low και για ντανταϊστικές επιρροές. Εγώ με τη σειρά μου αναρωτιέμαι αν οι ίδιοι οι Roricat αποδέχονται αυτούς τους όρους για τη μουσική τους. Μάλλον δύσκολο (αυτοί που συντάσσουν τα δελτία τύπου κάθονται ποτέ άραγε να ακούσουν τη μουσική ;)...

Στην ουσία το ντουέτο της Julia και του Eugene αποτίει φόρο τιμής στις, περισσοτέρο απο εμφανείς, επιρροές του, γεγονός που εντέλει καθιστά το δίσκο απογοητευτικό. Γιατί, δεν πάει να έχει καταπληκτικό ήχο, δεν πάει να ακούγονται οι -περασμένες από τόνους delay- κιθάρες ή τα ηλεκτρονικά (και μη) κρουστά σαν κρύσταλλο, η μουσική αυτή καθαυτή παραπέμπει σε άλλα ακούσματα, σαφώς πιο γνήσια και αυθεντικά. Τα πολλά λόγια είναι φτώχεια λένε, εν προκειμένω όμως θα μπορούσαν να ειπωθούν τόσα πολλά... Καταρχήν όσον αφορά τον Oval : ο Eugene (που είναι ο κύριος υπαίτιος της σύνθεσης) φαίνεται να έχει ψύχωση με το "cd-skipping" που πρωτολάνσαρε ο κ.κ. Markus Popp. Τα ηλεκτρονικά σημεία του δίσκου θυμίζουν υπερβολικά album σαν το κορυφαίο Systemisch ή το Ovalcommers. Εξάλλου, αναγνωρίζουμε επιρροές από δύο ιερά τέρατα του kraut rock, τους Kraftwerk και Neu (ίσως εκεί κολλούσε το Low του Bowie), δύο απ΄την Αγία ...Τετράδα του τευτονικού μεγαθηρίου των 70s (για τις δύο εναπομείνασες θέσεις, προσωπικά ψηφίζω Can και Faust). Όσον αφορά τους Kraftwerk, αυτό ήταν μάλλον αναμενόμενο, εφόσον μιλάμε για ηλεκτρονική - ατμοσφαιρική ποπ. Για τους δεύτερους, έχω να πω ότι ενώ η έκπληξη ήταν αρχικά ευχάριστη, γεννά στη συνέχεια αρνητικά συναισθήματα - άλλωστε λίγοι κατόρθωσαν να "τσιμπήσουν" στοιχεία απ΄τον Klaus Dinger και τον Michael Rother χωρίς να γελοιοποιηθούν (μεταξύ των εξαιρεθέντων οι Rhys Chatham και οι Sonic Youth).

Από εκεί και πέρα έχουμε στιγμές (όπως το κομμάτι Perverted Magic User) που θυμίζουν έντονα ακόμα και τους αδικοχαμένους Σκωτσέζους Young Marble Giants, ενώ στο τελικό track Homeworld θα΄λεγε κανείς ότι ο Kit Clayton συνεισφέρει ένα (όχι ιδιαίτερα καλό) b-side του στο γνωστό μετα-dub, post-tecnho ύφος του. Κατα τα άλλα, κάπου ενδιάμεσα θα συναντήσουμε μια μίξη big beat και heavy metal (Ice-Cold Blood) σε μια πιασάρικη, συμπαθητική έκδοση, αλλά κι ένα κομμάτι στο στυλ του Rock Action των Mogwai (Naga will be Fine) (Πώς γίνεται αυτό ; Μόνο ένας τρόπος υπάρχει για να το διαπιστώσετε και είναι ο πλέον προφανής).

Εν κατακλείδι, ίσως η κριτική να αδικεί κάπου τους Roricat. Το σίγουρο είναι ότι έχουν καλό γουστό και είναι καλοί μουσικοί. Αν κάποιος δεν λάβει υπόψη τις χτυπητές ομοιότητες που αναφέρθηκαν διεξοδικά, θα ανακαλύψει στο Uki Uki έναν μεστό κι ευχάριστο δίσκο που κυλά με χαρακτηριστική ομαλότητα. Όσοι εντούτοις έχουν μια κάποια οικειότητα μα τα ακούσματα που φαίνεται να έχουν επηρεάσι τους Roricat, θα βρούν το δίσκο λιγότερο γοητευτικό. Η δική μου πρόταση έχει λοιπόν ως εξής : Οι μεν ανυποψίαστοι (όχι κατ΄ανάγκη με την αρνητική έννοια της λέξης) μπορούν χωρίς ενδοιασμό να προχωρήσουν στην απόκτησή του αν αναζητούν έναν ήρεμο, γλυκό ηλεκτρονικό δίσκο με ποπ αποχρώσεις, οι δε υπόλοιποι καλύτερα να στραφούν κάπου αλλού, εκτός κι αν βέβαια επιθυμούν να εξάγουν τα δικά τους συμπεράσματα. Σε κάθε περίπτωση πάντως, έχω την περίεργη διαίσθηση ότι η επόμενη κυκλοφορία των Roricat θα είναι πολύ περισσότερο ενδιαφέρουσα και προσωπική. (Kώστας Παπαθανασίου)