Αν και είμαι επιρρεπής σε λεπτομερείς αναλύσεις και ψευτοακαδημαϊζον στυλ γραφής όταν πρόκειται να ασχοληθώ με την ευρύτερη avant-garde σκήνη, πιστεύω πως θα΄ταν άτοπο να διατυπώσω εδώ τον τρόπο ακριβώς με τον οποίο αντιλαμβάνομαι τον αυτοσχεδιασμό και δη τον δομημένο.

Η Pax Recordings είναι ένα επιμελώς κρυμμένο μυστικό του σύγχρονου improv με αδιαμφισβήτητο underground status συγκριτικά με ανάλογα labels όπως η Erstwhile, η Fringes, η Improvised Music from Japan, η Incus, η Εmanem και πολλές άλλες ακόμα (όχι ότι οι τελευταίες είναι τίποτα κολοσσοί με παγκόσμια διανομή...).

Οι τρείς συντελεστές του δίσκου είναι οι κύριοι Lx Rudis, Andre Custodio και ο ίσως πιο γνωστός στο ούτως ή άλλως περιορισμένο κοινό Ernesto Diaz-Infante. Τα 30 συνολικά tracks χωρίζονται σε δύο ενότητες : Three College Radio - Ready Edits που περιλαμβάνει τα τρία πρώτα κομμάτια και το τερατώδες Overthruster που εσωκλείει τα υπόλοιπα εικοσιεπτά. Έχω την άποψη πάντως ότι ο νοητός μη διαχωρισμός του cd σ΄αυτές τις ενότητες λειτουργεί ακόμη καλύτερα κατά την ακρόαση, αφού η συνέχεια μεταξύ τους είναι ηχητικά εμφανής.

Tι θα μπορούσε όμως να περιμένει ο ακροατής απ΄το cd αυτό ; Ας επισημάνω κατ΄αρχήν ότι το ιδίωμα του improv (: συντομογραφία του improvisation) είναι αισθητά διαφορετικό απ΄ότι συνήθως βρίσκεται στη δισκοθήκη του μέσου ακροατή. Οι δομές (όταν υπαρχούν) δεν θα λέγαμε ότι είναι αυστηρές. Ορισμένες φορές δεν υπάρχουν καν μουσικές φράσεις, απλά κάποιοι μεμονωμένοι και φαινομενικά ασύνδετοι ήχοι. Ενώ λοιπόν το improv είναι συνήθως αφιλόξενο στον αμύητο, πιστεύω πως η παρούσα κυκλοφορία μπορεί να θεωρηθεί σχετικά ευπρόσιτη.

Οι τρείς μουσικοί μεταχειρίζονται με άκρως ευφάνταστο τρόπο γεννήτριες ηχητικών συχνοτήτων, ακουστική κιθάρα, βιολί, φωνές και κρουστά όπως νταρμπούκα και tom-tom. O ήχος των μερικώς δομημένων ή ελεύθερων αυτοσχεδιασμών είναι ορισμένες στιγμές τόσο ισοπεδωτικός που δυσκολεύεσαι να πιστέψεις ότι προέρχεται από τρείς μόνο μουσικούς. Ατμοσφαιρικά drones δίνουν την θέση τους σε μια ευγενική ηχητική κακοφωνία που σπάνια συναντά κανείς σε ανάλογα εγχειρήματα και ο δίσκος ακούγεται με αμείωτο ενδιαφέρον μέχρι το τελευταίο εκ των 64 λεπτών του. Ως συνολική εικόνα λοιπόν το Crashing the Russian Renaissance αποτελεί πραγματικό διαμάντι του ευρύτερου avant-garde χώρου συμπεριλαβανομένου βεβαίως και του imrpov ιδιώματος. Και ίσως το πλέον σημαντικό στην όλη υπόθεση είναι το γεγονός ότι η τριάδα κατορθώνει να αρθρώσει έναν αυτοσχεδιαστικό λόγο που στέκεται μεταξύ ευρωπαϊκής και ιαπωνικής σχολής χωρίς να φαίνεται πως οφείλει κάτι σημαντικό σε κάποια απ΄αυτές, πέραν των βασικών αρχών που ασπάζονται όλα ανεξαιρέτως τα είδη του improv.

Πιστεύω πως οι φίλοι του είδους θα ξετρελαθούν μ΄αυτό το αριστούργημα structured improvisation, το οποίο προσφέρει επιπλέον μια πολύ ενδιαφέρουσα ευκαιρία για να γνωρίσουν και οι υπόλοιποι τον avant-garde αυτοσχεδιασμό ως ιδίωμα. (Kώστας Παπαθανασίου)