Χωρίς κάποια σαφή ένδειξη-επιρροή, το ντουέτο των Γερμανών Harald "Sack" Ziegler και Frank Schültge Blumm μου έφερε από την αρχή στο μυαλό δύο από τις σπουδαιότερες γερμανικές μπάντες που εμφανίστηκαν ποτέ στην πολύχρονη ιστορία του rock. Θα μπορούσαν να είναι oι Kraftwerk ή οι Neu, αλλά δεν είναι... Ποιοί μας μένουν λοιπόν ; Μα φυσικά οι Can και οι Faust.
Εκ των υστέρων πάντως διαπιστώνω πως δεν υπάρχει ισχυρός συνδετικός κρίκος μεταξύ των Sack Und Blumm και των προαναφερθέντων kraut rockers, καταλήγω δε στην εξής αιτιολόγηση : η σαφής pop ευαισθησία που επιδεικνύει το ντουέτο καθώς και η αγάπη του για τις παραδοσιακές μουσικές του κόσμου (κυρίως την αφρικανική και ασιατική) με ώθησε υποσυνείδητα στο συσχετισμό με τους Can εποχής Tago Mago και των δύο αμέσως επόμενων άλμπουμ τους. Από την άλλη, η μικρή διάρκεια των κομματιών (κάτι που δεν απαντάται στα έργα της μπάντας από την Κολωνία) και η γλυκιά lo-fi αίσθηση του ατελούς μου θύμισαν πόσο πρωτοποριακό υπήρξε το Faust Tapes στις αρχές του '70.
Όσες φορές κι αν άκουσα το Kind Kind - και πιστέψτε με, ήταν πραγματικά μεγάλος ο αριθμός - δεν κατάφερα να ανιχνεύσω μια πιο έκδηλη και συγκεκριμένη επιρροή στον ήχο τους και να επικολλήσω κάποια ετικέττα πάνω του. Η κατάρα κάθε δισκοκριτικού, δηλαδή, και το όνειρο πολλών μουσικών... Και εγώ που θεωρώ εαυτόν ακροατή προσβεβλημένο με το μικρόβιο της αναζήτησης των πιο περίεργων ήχων μάλλον, παρά δισκοκριτικό, αποσπούσα ανείπωτη χαρά κάθε φορά που πατούσα το πλήκτρο repeat.
Oι Sack Und Blumm συγκαταλέγονται στη σπάνια εκείνη κατηγορία γκρουπ όπως οι Tortoise (η χρήση του όρου γκρουπ είναι ίσως ακατάλληλη παρα ταύτα μιας και το γερμανικό ντουέτο ηχογραφεί ξεχωριστά στα bedroom studios των σπιτιών τους και το υλικό κάνει ταχυδρομικώς βόλτες από Φρανκφούρτη - Κολωνία και αντίστροφα) που συγκεντρώνουν πολλούς και διαφορετικούς ήχους και επιρροές στη μουσική τους, με το αποτέλεσμα που προκύπτει να μπορεί να χαρακτηρίζεται 100% προσωπικό.
Οι Ziegler και Blumm θέτουν στην υπηρεσία της μουσικής τους τα καλύτερα υλικά : φυσαρμόνικα, κιθάρες, drums και πλήθος άλλων κρουστών ("world" καταγωγής τα περισσότερα - ενδεικτικά αναφέρω tabla και bongos), τρομπέτες και άλλα πνευστά, prepared πιάνο, μπάσο, συνθεσάιζερ, μέλλοτρον και ποικίλα άλλα μικρά αναλογικά ηλεκτρονικά "όργανα". Το τελικό αποτέλεσμα είναι δε προϊόν καθαρά αναλογικής επεξεργασίας (για laptop και άλλα ψηφιακά μέσα, ξεχάστε το ! Οι Sack Und Blumm διαφέρουν και επ΄αυτού απ΄το μεγαλύτερο μέρος της γενικά και αόριστα λεγόμενης experimental σκηνής).
Η μικρή διάρκεια των κομματιών σε συνάρτηση με την πληθώρα των διαφορετικών ιδεών που εμφανίζονται σε κάθε track είναι επίσης κάτι θετικό και συνάμα περίεργο. Οι δημιουργοί του Kind Kind δεν διστάζουν να πετάξουν μέσα στο ίδιο κομμάτι τρεις ή και τέσσερις διαφορετικές ιδέες, σε αντίθεση με τους περισσότερους μουσικούς του χώρου, οι οποίοι για να τις εξαντλήσουν θα χρειαζόταν αν όχι περισσότερα από ένα κομμάτι, σίγουρα διπλάσια ή και τριπλάσια διάρκεια.
Στα 13 κομμάτια του Kind Kind, άλλοτε απόηχοι αρχέγονης jazz μπλέκονται με μουσικές της Άπω Ανατολής, άλλοτε ένα ρομποτικό μετα funk rhythm (κιθάρα, μπάσο, ντραμς - λες και προς στιγμή οι Young Marble Giants αναγεννήθηκαν μέσα στη μουσική των Γερμανών) υποστηρίζει ευφάνταστα μια φιλτραρισμένη με echo φυσαρμόνικα που ακούγεται λες και βγήκε μέσα από τα Black Ark Studios του Kingston της Tζαμάικα, κάπου στις αρχές του '70, πλέκοντας ένα εναλλακτικό dub εγκώμιο στον θρυλικό Augustus Pablo. Τόσες πολλές μουσικές εναλλάσσονται τόσο αρμονικά που το άκουσμα του Kind Kind μεταμορφώνεται σε μια συνεχή περιπέτεια σ΄ένα πανέμορφο πέλαγος από νότες. Σε μια εποχή όπου τα περισσότερα μουσικά έργα είτε στερούνται πρωτοτυπίας, είτε παραγκωνίζουν τον παράγοντα συναίσθημα προς όφελος του ήχου, η περίεργη αυτή "μπάντα" καταφέρνει να αποφύγει τούτα τα δύο στραβοπατήματα παρουσιάζοντας έναν ήχο απολύτως οργανικό αλλά και ιδιαίτερα λυρικό.
Η ατμόσφαιρα στον πλανήτη Kind Kind μυρίζει καλοκαιρινή βροχή και τα πεντάγραμμα ζωντανεύουν σ΄έναν παραμυθένιο χορό. Με αφοπλιστική απλότητα, οι Sack Und Blumm συνθέτουν μικρές σονάτες για ορχήστρα παιδικών παιχνιδιών. (Kώστας Παπαθανασίου)
