Sanctum : Let's Eat (Cold Meat Industry)_______________
Δεν ξέρω πόσοι από εσάς θυμάστε τα σχολικά βιβλία Γεωγραφίας, όπου σε κάθε κεφάλαιο που αναφερόταν σε μία χώρα υπήρχε κάπου στο πλάι και ένα πλαίσιο το οποίο συνόψιζε τα κύρια χαρακτηριστικά της. Όπου αυτά ήταν η πρωτεύουσα, η έκταση, ο πληθυσμός, τα κύρια προϊόντα κ.λ.π. Δεν ξέρω αν στα σημερινά σχολικά βιβλία εξακολουθεί να ισχύει το ίδιο σύστημα, αλλά αν αυτό συμβαίνει τότε είμαι σίγουρος ότι στο κεφάλαιο "Σουηδία" σίγουρα πλέον θα αναγράφεται ως ένα από τα κυριότερα προϊόντα και η εξαγωγή μουσικών συγκροτημάτων σε όλο τον υπόλοιπο κόσμο. Κι αν η αρχή έγινε με τους Abba, στις μέρες μας σχήματα όπως οι mainstream Roxette, οι pop Cardigans, οι garage punk αναβιωτές Hives, The Soundtracks of our Lives, International Noise Conspiracy έκαναν ιδιαίτερα αισθητή την παρουσία τους.
Οι Sanctum έρχονται και αυτοί από τη Σουηδία και δραστηριοπούνται στην industrial σκηνή της χώρας. Δημιουργήθηκαν στη δεκαετία του '80 με το όνομα November Commandment έχοντας σαν αναφορά μπάντες όπως οι Front 242 και Front Line Assembly. Στα επόμενα χρόνια, αλλαγές στο όνομα της μπάντας θα συνοδευτούν από αλλαγές και στη μουσική φυσιογνωμία της. Το 1994 τους βρίσκει κάτω από νέα δισκογραφική στέγη, την Cold Meat Industries, και το δισκογραφικό τους ντεμπούτο φέρει πλέον το όνομα Sanctum. To Let's Eat αποτελεί τη δισκογραφική τους επανεμφάνιση μετά από οκτώ χρόνια και η εταιρία τους φροντίζει να εξάψει την φαντασία μας, διατεινόμενη στο δελτίο τύπου της πως "το εν λόγω cd απαιτεί απ΄τους ακροατές να είναι περίεργοι και διατεθειμένοι να δοκιμάσουν το άγνωστο".
Δυστυχώς όμως η ακρόαση του cd δεν επαληθεύει τις προσδοκίες μας. Στο Let's Eat οι Sanctum ακούγονται αρκετά αγριότεροι και πιο θορυβώδεις σε σχέση με τις προηγούμενες κυκλοφορίες τους. Τα δύο πρώτα τραγούδια κινούνται σε τυπικούς industrial δρόμους με αρκετά κρουστά και φωνητικά του στυλ "άραγε για πόσο καιρό ο τραγουδιστής θα μπορεί να τραγουδάει έτσι χωρίς να γδάρει το λαιμό του και να καταστρέψει οριστικά τις φωνητικές του χορδές ;" Στα επόμενα τραγούδια η εμφάνιση εγχόρδων δίνει ένα gothic άγγιγμα στη μουσική των Sanctum ενώ και τα ονειρώδη γυναικεία φωνητικά σε αντίστιξη με τα σκληρά ανδρικά αποτελούν ευχάριστη, πλην όχι συγκλονιστική έκπληξη. Αυτή η εναλλαγή μεταξύ σκληρών κομματιών με αντρικά φωνητικά και πιο ατμοσφαιρικών με γυναικεία συνεχίζεται και την υπόλοιπη διάρκεια του δίσκου με τη διαφορά ότι με την παρόδο των κομματιών απουσιάζει πλέον το στοιχείο της έκπληξης.
Τίποτα το συνταρακτικό δεν συμβαίνει καθ΄όλη τη διάρκεια της ακρόασης και αναρωτιέται κανείς ποιό είναι το άγνωστο που υποτίθεται ότι έπρεπε να δοκιμάσουμε. Κάτι που εξάλλου συνιστά γενικότερο πρόβλημα της industrial σκηνής τα τελευταία χρόνια, καθώς πολύ λίγα σχήματα ή καλλιτέχνες παρουσιάζουν πραγματικά νέες ιδέες, ενώ οι περισσότεροι αναπαράγουν κάθε cliché του είδους, απευθυνόμενοι έτσι αναπόφευκτα μόνο στο φανατικό κοινό της industrial σκηνής, το οποίο θα΄ναι και ο παραλήπτης του Let's Eat. Kαι μια που εγώ δεν συγκαταλέγομαι στους φανατικούς... : 3/7 (20/11/2004) (Κωνσταντίνος Γιαννόπουλος)
________________________________________________
