Saso : I Can Do Nice (Melted Snow)____________________
Οι προερχόμενοι από την Ιρλανδία (singer/writer) Jim Lawler και (producer) Ben Rawlins είναι εξαιρετικά γλυκείς, ο δε δίσκος τους αξιάκουστος. Καταρχήν δεν βαριούνται που ζουν. Εκφράζουν τις ανησυχίες τους μέσω διαφόρων ενασχολήσεων (graphic και web design, photography, film και φυσικά το γκρουπ). Μέχρι τώρα μάλιστα κρατούσαν τα ονόματα και την τοποθεσία τους (Δουβλίνο) εκτός δημοσιότητας. Πρώτη κυκλοφορία το ep Warned Up, τα 500 αντίτυπα από το οποίο στάλθηκε σε fanzines έντυπα ή ηλεκτρονικά και κάτω από το χαλάκι ορισμένων συγκροτημάτων με την ένδειξη "ευχαριστούμε για τις επιρροές".
Με το παρθενικό Big Group Hug γύρω στα τέλη του 2001 γνώρισαν την εκλεκτική mouth to mouth αποδοχή, με το φρέσκο I Can Do Nice επιχειρούν το μεγάλο άνοιγμα. Αν και με τόσο αφαιρετικούς έως και καταθλιπτικούς στίχους / στοχασμούς όπως αυτούς του The Speed Of Darkness" αποκλείεται να παιχτούν στο ράδιο. Εκτός ίσως από την Ελλάδα, όπου ποτέ δεν προσέχουμε τους στίχους.
Το Q και η... The Sunday Times τους ανακάλυψαν περιχαρείς. Άλλοι πάλι προσπαθούσαν να καταλάβουν αν όντως μοιάζουν σε μια πιο ποπ έκδοση των Sigur Rós ή μια πιο ανάλαφρη των Mogwai... Ο ίδιος ο (ένας) σάσος εξηγεί πως τον ενδιαφέρει ιδιαίτερα αυτή η ζώνη ανάμεσα στην κατασκευή και την αποσύνθεση ενός κομματιού κι εκείνη ακριβώς η σύγχυση που επικρατεί στη διαδικασία αυτή. Στους παραπάνω προσθέτει και τους Talk Talk που από τη μεριά της ποπ κάνουν πάνω-κάτω το ίδιο. - Ποιός θα το περίμενε πως εκείνο το αρχικά αφελές ηλεκτροπόπ γκρουπάκι θα δηλωνόταν μέχρι και σήμερα ως επιρροή από σχήματα από τους Piano Magic έως τους Bright Eyes, αλλά και διάφορα ηλεκτρονικά του είδους.
Υπάρχει όμως μια αδιαμφισβήτητη κομψότητα στο ήχο των Saso και μερικά πανέμορφα κομμάτια, που περισσότερο προς slowcore μεριά μου κάνουν. Αυτά τα βελούδινα φωνητικά και η γενικότερη καταπραϋντική διάθεση μου έφερε στο νου τους αγαπημένους μου Elbow. Και ξανά εδώ οι Coldplay, ξανά η ερμηνεία α λα Thom Yorke. Το "Why Wait" και "Type Α Jitters" και είναι ακαταμάχητα. Αλλά αυτού του είδους η τραγουδοποιία δεν είναι ο κανόνας εδώ. Συνήθως αιωρείσαι σε ambient ηχοτοπία και ίσως αυτή η ικανή μεταφορά από το ένα στο άλλο ή σύμπλευση των δύο τους φέρνει στα ίδια υψηλότατα επίπεδα με τους αγαπημένους μου Labradford. Εκτός αν είναι μια πιο έξυπνη τακτική να κερδίσουν φίλους κι από τις δυο μεριές. Λέω τώρα... (13/02/2005) (Λάμπρος Σκουζ)
