H Sonore μου ήταν ήδη γνωστή απ΄την πετυχημένη μα πάνω απ΄όλα ιδιαίτερη κυκλοφορία του βιβλίου-εγχειριδίου Japanese Independent Music. To cd που συνόδευε το τρομερά ενδιαφέρον βιβλίο περιείχε εξίσου ενδιαφέροντα κομμάτια από διάφορα, κρυμμένα και μη, μυστικά της ευρύτερης ιαπωνικής μουσικής σκηνής (που τυχαίνει να είναι και μια απ΄τις προσωπικές μου αδυναμίες).
Και να που ένα χρόνο περίπου μετά την έκδοση της αριστουργηματικής αυτής έκδοσης, το Sonata for Sine Wave and White Noise φιγουράρει πρώτο στο ταπεινό μου playlist ! O Satoru Wono είναι ένας άνθρωπος με ξεχωριστή προσωπικότητα. Ομολογώ πως διατηρούσα κάποιες επιφυλάξεις πριν βάλω το δίσκο στο player, αλλά ακούγοντας τη Sonata βλέπω τον Satoru να με χαιρετά με ανοιχτές παλάμες ως απάντηση στην σχετική αυτή καχυποψία μου. Το τελικό αποτέλεσμα με κάνει να νιώθω ότι άκουσα ένα σπουδαίο '00s δίσκο πριν ακόμα η δεκαετία φτάσει στα μέσα της.
Κατασκευασμένο αποκλειστικά από sine waves (ημιτονοειδή ηχητικά κύματα) και λευκούς θορύβους, όπως άλλωστε επιβεβαιώνει και ο τίτλος, το Sonata είναι φτιαγμένο από φοβερά απλούς στη φύση τους ήχους. Η μαγεία του όλου θέματος έγκειται στο ότι κατα κάποιο περίεργο τρόπο η μουσική είναι επικίνδυνα εθιστική. 49 λεπτά και 14 δευτερόλεπτα ομαλότατης ροής σ΄ένα τέλεια ισορροπημένο μείγμα pop απλότητας και εγκεφαλικών micro-noises, όπου ο Wono περνά από το post-techno ρεύμα των κάθε είδους clicks, cuts, microbeats και δε συμμαζεύεται στα meta-ambient μινιμαλιστικά και διάφανα soundwords α λα 12Κ (label του πλέον καταξιωμένου Taylor Deupree). Στο ενδιάμεσο φλερτάρει άφοβα με αυτό που θα μπορούσαμε να φανταστούμε ως popular music του πολύ απώτερου μέλλοντος, δημιουργώντας παιχνιδιάρικα και εθιστικά (πάλι αυτή η λέξη !) ηλεκτρονικά μοτίβα με τον Nobukazu Takemura να είναι εν προκειμένω το πλησιέστερο ηχητικό παράδειγμα, αν και στα πιο εγκεφαλικά σημεία της Σονάτας μια ακόμη παρομοίωση μου έρχεται στο μυαλό : αν ο Carsten Nicolai συνεργαζόταν με τον Ryoji Ikeda και όχι με τον συντοπίτη του (και βεβαίως πασίγνωστο) Ryuichi Sakamoto, ίσως να δημιουργούσαν κάτι συναφές προς το δίσκο αυτό. Φανταστείτε δηλαδή κάτι σαν μίξη του Transform του Alva Not (aka Carsten Nicolai) και του Mort aux Vaches του Ikeda.
Και πάλι όμως το έργο του Wono δεν πιστεύω πως εμφανίζει καταφανείς ομοιότητες με τα προαναφερθέντα άλμπουμ. Για να δικαιολογήσω λοιπόν τον παραπάνω παραλληλισμό, θα αναφέρω, διατηρώντας μια πισινή, πως το Sonata αν και ίσως να μην είναι η πιθανή μίξη των δίσκων που προείπα, είναι στα σίγουρα πλέον ένα έργο αντίστοιχου διαμετρήματος ! (Kώστας Παπαθανασίου)
