Shoplifting : S/T (EP) (Kill Rock Stars)__________________

15 λεπτά διαρκεί το ομότιτλο ep των Shoplifting, τα οποία εντούτοις συνοψίζουν ευκρινώς την περί ροκ αντίληψη του νεαρού αυτού κουαρτέτου, για την οποία ορισμένες υποθέσεις θα μπορούσε ήδη να αποτολμήσει κανείς αντικρίζοντας το όνομα Kill Rock Stars στο οπισθόφυλλο του cd. Η εν λόγω εταιρία υποθάλπει εδώ εκ νέου μια επίθεση κατά εννοιών όπως μελωδία ή αρμονία, στην προκειμένη όμως περίπτωση η επίθεση είναι ολομέτωπη και όχι πλευρική όπως συνέβη στο παρελθόν με ορισμένες άλλες κυκλοφορίες της.

Δημιουργώντας έναν εκστατικό ηχητικό κυκεώνα που ισοπεδώνει τα πάντα στο διάβα του ελέω καταχρηστικών δόσεων παραμόρφωσης και reverb, οι Shoplifting επιχειρούν να επαναφέρουν στο προσκήνιο μια μορφή noise/post-punk που γνώρισε μέρες σχετικής δόξας και εν πάση περιπτώσει καλλιτεχνικής εγκυρότητας όταν ακόμη δρούσαν οι Pussy Galore. Είναι αλήθεια πως ο αποδομητικός οίστρος αυτού του σχήματος επιβίωσε και στις πρώτες δουλειές των Jon Spencer Blues Explosion, εν συνεχεία δεν εμφανίστηκε όμως κάποιο γκρουπ που θα τους διαδεχόταν επάξια, μολονότι απόπειρες διεπράχθησαν κάμποσες, με πλέον πρόσφατη αυτή των Yeah Yeah Yeahs.

Ούτε αυτός ο δίσκος αφήνει πάντως να διαφανεί στον ορίζοντα κάποια σοβαρή απειλή για τη διαχρονική υπεροχή των P.G., αν και στο ep των Shoplifting καταβάλλονται επίπονες προσπάθειες που γεννούν ορισμένες καλές στιγμές, τουλάχιστον σε επίπεδο ερμηνείας. Τα γυναικεία φωνητικά, που αμφιταλατεύονται μεταξύ σπαρακτικής ενδοστρέφειας α λα Kim Gordon και riot grrrl φεμινιστικού τσαμπουκά, συγκαταλέγονται στα θετικά στοιχεία του δίσκου. Μνημονεύοντας πάντως τα φωνητικά, διαπιστώνω σύντομα ότι εκεί εξαντλούνται και οι τρανταχτές αρετές του cd, το οποίο χωρίς να είναι προκλητικά άσχημο θα έχει πραγματοποιήσει πολύ εφήμερη παραμονή στο στερεοφωνικό μου. Κάτι που, δυστυχώς τόσο γι΄αυτούς όσο και για μας, δεν πιστεύω ότι αφορά μόνο εμένα... (15/12/2004) (Γιάννης Γεωργακούδης)

________________________________________________