Το We Are Your Friends των Simian απαντά εν πολλοίς στο ερώτημα πώς θα ακούγονταν οι Beatles εν έτει 2002. Κι αυτό γιατί οι κύριες διαφορές που εντοπίζει κανείς μεταξύ των δύο σχημάτων είναι ως επί το πλείστον ηχητικές και αποδίδονται στην ολοκληρωτική σχεδόν απουσία των κιθάρων και την αντικατάσταση τους από πάμπολλα ηλεκτρονικά τερτίπια. Διαφορές υπάρχουν και άλλες βέβαια, πέραν αυτής του συνθετικού τάλαντου, που θεωρείται μάλλον αυτονόητη. Σε ουκ όλιγα κομμάτια π.χ. η διάθεση σαρκασμού (την οποία δεν επιτείνει, αλλά επιβεβαιώνει και το στιχουργικό τους μέρος) είναι διάχυτη - o τίτλος του δίσκου είναι εν προκειμένω ενδεικτικός. Σε άλλα μέρη πάλι, η μουσική αναπαράγει συναισθηματικά ζοφερές καταστάσεις ένω και η ψυχεδέλεια δηλώνει παρούσα σε αρκετά κομμάτια. Ανεξαρτήτως πάντως των μουσικών αναφορών των Simian (εκδήλων και μη), μιά χαρά θαρρώ τα καταφέρνουν στο μόλις δεύτερο τούτο δίσκο τους, αν και θα ήταν ευκταίο όλα τα τραγούδια να κινούνταν σe ανάλογα ποιοτικά επίπεδα με το εναρκτήριο La Breeze, π.χ. Τέλος πάντων, προσωρινά θα τους το συγχωρήσουμε... αναμένουμε όμως εναγωνίως τη συνέχεια. (Γιάννης Γεωργακούδης)
