Το Wetheads Come Running συγκαταλέγεται στους δίσκους εκείνους που σου'ρχονται κατακέφαλα κυριολεκτικά απ΄το πουθενά. Κρίνετε μόνοι σας : παρθενικός δίσκος των Single Frame Ashtray, πρώτη κυκλοφορία του παντελώς άσημου τεξανικού label Already Gone και σίγουρα ό,τι καλύτερο είχα την ευκαιρία να ακούσω εδώ και δυο μήνες.
Το Wetheads Come Running είναι ποικιλοτρόπως γενναιόδωρο. Ξέρει πρωτίστως να παίζει άπταιστα το χαρτί της έκπληξης, αφού τίποτα απολύτως δεν προδικάζει, όχι απλώς την εξέλιξη του δίσκου, αλλά κι αυτήν ακόμη ενός τραγουδιού, με τις εισαγωγικές νότες να είναι συχνά πλήρως παραπλανητικές της πορείας που ακολουθούν τα κομμάτια. Έτσι, στο "Mod Style '68" π.χ. σύνθια pop νεοψυχεδέλειας καταλήγουν να "υποστηρίζουν" φωνητικά spoken rap, ενώ το naïve electro-ambient ιντερλούδιο "Miracle Ear" μας εισάγει (;) στο αιθέριο νεοκυματικό "The Slip", το οποίο δένει όμως αρμονικά με το synth-wave του "I've Βeen to a Party at this House" που το διαδέχεται. Οι illbient νύξεις του "Eavesdropper Goes Solo" διαλύονται προς όφελος μιας ενδοσκοπικής noise pop, ενώ στο "New Car Smell" τα Jim O'Rourke-ικά post-rock ηχοχρώματα διαβρώνει καθοριστικά η εισαγωγή industrial θορύβων, τους οποίους με τη σειρά της συγκαλύπτει η είσοδος των κρουστών κ.ο.κ. Υφολογικές μεταβάσεις που, μολονότι αιφνίδιες, μόνο βεβιασμένα δεν μπορούμε να ισχυριστούμε πως λαμβάνουν χώρα...
Eπιπλέον, στο δίσκο αυτό οι Single Frame Ashtray διυλίζουν στοιχεία των εκλεκτότερων καταθέσεων στο μετα-πανκ κεφάλαιο των '90s, το οποίο εμπερικλείει τόσο το lo-fi των Pavement όσο και το emo των Νο Knife... Με ευφυώς διακριτικό τρόπο, διακοσμούν δε το έργο τους με διάσπαρτες post-rock αναφορές αμερικανικού trademark, ενώ οριοθετούν ένα χώρο όπου προσκαλούνται επίσης oι Ηοt Hot Snakes και οι Blondie Redhead, οι Cure, οι Mercury Rev και οι Pinback, φροντίζοντας να περιορίζουν τις περιπλανήσεις τους ακριβώς πριν χαθούν στα δαιδαλώδη μονοπάτια του math-rock ή υποκύψουν στην πρόκληση της ηχητικής αποδιοργάνωσης του no wave. Σ΄αυτόν λοιπόν το χώρο, που δύσκολα επιννοείται και ακόμη δυσκολότερα κατακτάται, οι Single Frame Ashtray φαίνεται να παίζουν σχεδόν δίχως αντίπαλο.
Και για όσους δυσκολεύονται να συλλάβουν τον τρόπο με τον οποίο γίνεται να πραγματώνεις ένα τόσο σύνθετο μουσικό όραμα, ίσως χρειάζεται να τονίσουμε ότι οι Henry Dent, Brendan Reilly και Jason Schleter ξέρουν και να τραγουδάνε, και τις κιθάρες να γρατζουνάνε, και τα τύμπανα να βαράνε, και τα πλήκτρα να χειρίζονται, και τα samples να παίζουν στα δάχτυλα όσοι λίγοι επαγγελματίες του χώρου.
Θα΄ταν συνεπώς υπερβολική η κρίση πως σύντομα το σχήμα θα αυξήσει κατακόρυφα τη δημοτικότητά του, διαδραματίζοντας κορυφαίο ρόλο στην εναλλακτική σκηνή ; Και μόνο η ακρόαση των δύο πρώτων tracks, "Floral Design in a Straight Line" και "$7 Haircut", πιστεύω πως θα σας πείσει περί του αντιθέτου... (Γιάννης Γεωργακούδης)
