Snowdonnas - Over Now (Ballyhoo Withdrawal)__________

Τα περί shoegazing and how to get it τα είπαμε προ μηνών στην παρουσίαση του δίσκου του Ulrich Snauss (δώσε link αφεντικό !), οπότε ας μην επαναλαμβανόμαστε (Slowdive sucks, πάρα ταύτα). Τούτοι εδώ οι τύποι πάντως που ακούγονται πιο Βρεττανοί απ΄όσο νομίζουν και οι ίδιοι, κατάγονται περήφανα από το Austin του Texas και αποτελούν περίπτωση περισσότερου βατού shoegaze-rock. Από αυτό δηλαδή που δεν το ακούς μόνο το χειμώνα, αλλά και το καλοκαίρι, σαν βαριέσαι αφόρητα στην πόλη, όταν όλοι είναι κάπου αλλού. Έστω κι αν απλά βαριέσαι να πας ως στο cd player για να αλλάξεις δισκάκι...

Περισσότερο Jesus And Mary Chain της περιόδου April Skies, παρά Kevin Shields που σκορπάει τα ωραία λεφτά της Creation από studio σε studio. Περισσότερες καλές μελωδίες από τους περισσότερους δίσκους που ακολουθούν το σημερινό "ροκ" ρεύμα. Περισσότερο φθινόπωρο απ΄ότι βαρύς χειμώνας, παρά το όνομα της μπάντας. Και να επισημάνω το 100% αντρικό line-up (μιας και οι περισσότεροι -πέμπτη φορά στην ίδια παράγραφο !- παντοφλορόκερς κουβαλάνε και τις γυναίκες τους στις μπάντες και μας ξενερώνουν, οι φλώροι !). Πέφτουν χαμηλά ως οφειλούνε, για να αναδείξουν το σπουδαίο της κιθαριστικής ροκ ανίας (ενίοτε δε και άνιας) !

Το "Destination Girls" (κορυφαίος τίτλος) φωνάζει από μακριά ότι είναι η καλύτερη στιγμή του δίσκου και οι απαλότονες κιθάρες του μου υπενθυμίζουν από κοντά ότι έχω καταντήσει νοσταλγός του ευρωπαϊκού ροκ των '90s, χειρότερος και από τσοπερά με μπαντάνα των Zeppelin στο ολοένα αυξανόμενο μέτωπό του. Κάπου βαράνε πιο γρήγορα ("Heartache") και κάπου επιλέγουν να παίζουν το γνωστό παιχνίδι "κλείσε-τα-μάτια-ηχολήπτα-και-παίζε-με-την-κονσόλα", βάζοντας μπροστά τις κιθάρες, πίσω τα ντραμς, μπροστά τα ντραμς, πίσω τις κιθάρες, πίσω-μπρος το μπάσο, τράβα χειρόφρενο, μη βάζεις ταχύτητα και κατέβα. Στα ίχνη σκοτεινών new wave συναισθηματικών αναφορών, ελπίζω να κατανοείτε όλες και όλοι ότι καθεμιά από τις παραπάνω ανακρίβειες συνιστά με άνεση έναν απόλυτα γοητευτικό δίσκο.

Δεν ξέρω πότε βαρεθήκατε ακριβώς το δίπτυχο θόρυβος-μελωδία, από το να ασχολείστε όμως με τις συμβολαιοκυκλοφορίες των Sonic Youth, προτιμήστε οτιδήποτε σχετικό κυκλοφορεί χωρίς το στίγμα του παρωχημένου. Τι κι αν οι πρώτες, οι επόμενες και οι τελευταίες νότες του "Over Now" θυμίζουν την πιο γνωστή εν χορδαίς περιπέτεια των αδερφών Reid. Πάνε χρόνια που τα πρωτότυπα ριφάκια σώθηκαν και ο ένας αντιγράφει τον άλλον (και ο άλλος ξανά τον έναν). Ακόμη να το πάρετε χαμπάρι... Ο Timothy White (ιθύνων νους, κιθαρίστας και βοκαλίστας της μπάντας) γνωρίζει καλά ότι οι νομικίστικες ανοησίες περί πνευματικών δικαιωμάτων, δεν μπορούν να εμποδίσουν τον προαιώνιο μοχλό εξέλιξης της τέχνης : το ξεπατίκωμα ! Και στο τέλος ο δίσκος αργοπεθαίνει ασθμαίνοντας στο σε παρένθεση τιτλοφορημένο "Death Of An Astronaut".

Ωραίες καταστάσεις, δικές μας ! (21/06/2004) (Άρης Καραμπεάζης)

________________________________________________