Χμμ... Θεωρώ ευτυχές το γεγονός ότι έλαβα το δίσκο χωρίς το εξώφυλλο και ότι διαμόρφωσα γι΄αυτόν άποψη πριν το αντικρύσω, γιατί ανάλογα αισθητικά ατοπήματα τείνουν γενικά να με προκαταλαμβάνουν αρνητικά. Τέλος πάντων...

Ρίχνω το δίσκο στο player και βρίσκομαι πάραυτα αντιμέτωπος με τραχειά κιθαριστικά garage riffs και τον δέοντα υποπαραχθέντα (underproduced) ήχο. Αρχίζω να αναρωτιέμαι αν οι πολέμιοι των revivals έχουν απόλυτα άδικο, αλλά δεν θ΄αργήσω πολύ να διώξω τη σκέψη αυτή. Γιατί το κομμάτι μ΄αρέσει... Συνέχεια με το Not for Years, μια ευχάριστη jangle pop σύνθεση όπου το πιάνο γίνεται το κομβικό σημείο μιας διελκυστίνδας μεταξύ μπαλαντιέρικου λυρισμού και παιχνιδιάρικης ragtime διάθεσης. Το Everybody's a Rock Star Tonight που ακολουθεί εντάσσεται σε μια πιο σύγχρονη ροκ προοπτική, με τα φωνητικά να παραπέμπουν άμεσα στην britpop σκήνη. Tο Goddess Surprise κινείται στο ίδιο μήκος κύματος : μοντέρνα χροιά προσδίδουν στο κομμάτι εκ νέου τα φωνητικά, αλλά αυτή τη φορά και τα πλήκτρα, διακριτικά εν αρχή, επισκιάζοντα τα υπόλοιπα όργανα εν συνεχεία. Απ΄τις πλέον εμπνευσμένες συνθέσεις του δίσκου. Επιστροφή σε πιο παραδοσιακές ροκ φόρμες έχουμε με το When We Woke Up, που ως μελωδία δεν διεκδικεί δάφνες ποιότητας, διανθίζεται ωστόσο, μεταξύ άλλων, με όμορφα περάσματα οργάνου που δεν το καθιστούν ενορχηστρωτικά αδιάφορο. Στο ακουστικό Songs to Sway to oι αναφορές στο Dylan είναι εμφανέστατες, ενώ το Beatley που το διαδέχεται είναι όσο country απαιτείται ώστε να μπορεί να χαρακτηριστεί ροκ, και μάλλον αποτυγχάνει να ενθυμήσει τα Σκαθάρια. Στο VIP's of the Street το σκηνικό αλλάζει άρδην : σε φόντο ελεκτρόνικα ηχοτοπίων, o τραγουδιστής εκφέρει τα λόγια δίκην hip-hop frontman, σ΄ένα κομμάτι που ακούγεται αρκετά ευχάριστα, μολονότι διαταράσσει για τα καλά την ήδη υποθηκευμένη στυλιστική συνοχή του δίσκου. Την παρένθεση κλείνει το Seedy Release, μια όμορφη ακουστική φολκ μπαλάντα. Μπαλάντα όμως είναι και το Because I'm In Love που κλείνει το δίσκο, εντούτοις ελάχιστες περαιτέρω ομοιότητες με το προηγηθέν κομμάτι μπορεί να εντοπίσει κανείς, αφού το εν λόγω ειδος προσεγγίζεται εδώ κατα τον τρόπο της πλέον σύγχρονης ποπ τραγουδοποιείας.

Εξάλλου, αν θα΄πρεπε ντε και καλά να διατυπώσω κάποια ένσταση για το Don'tcha Know ?, αυτή πιστεύω πως θα αφορούσε τον αμφίσημο χαρακτήρα του. Γιατί, όπως και να το κάνουμε, από διαφορετικές συναισθηματικές καταστάσεις εκκινείται και άλλων προθέσεων φορέας είναι το garage και το hip-hop, η εναλλακτική ποπ και το folk-rock. η ηλεκτρονική μουσική και η country. Και όταν στοιχεία απ΄όλες τις μουσικές αυτές εκφάνσεις συνωθούνται χωρίς να διακρίνεται η πρόθεση να αφομοιωθούν σ΄ένα έργο με ενιαία προοπτική, σχηματίζει κανείς την εντύπωση πως τα κομμάτια αντιπροσωπεύουν και πρόερχονται από διακριτές φάσεις της καλλιτεχνικής πορείας του σχήματος.

Ο δίσκος αποτελείται ωστόσο από συνθέσεις που στην πλειονότητα τους δεν στερούνται ποιότητας ως μεμονωμένα ακροάματα και συνεπώς πιστεύω πως θα μπορούσατε να του διαθέσετε το χρόνο και τα λεφτά σας. Πωλείται απ΄το site της Pop Sweatshop. (Γιάννης Γεωργακούδης)