Oι ελπίδες της μουσικής ανέκαθεν εναποτίθεντο σε μια πιτσιρικαρία 20 χρονών -άντε και λίγο παραπάνω ή παρακάτω, ανάλογα με το ποσοστό ακμής που διακρινόταν στο πρόσωπό τους- που μοναδικό σκοπό είχαν να βγάλουν την μουσική από το τέλμα στο οποίο οι παλαιότεροι θεωρούσαν ότι είχε περιπέσει. Η ατάκα "δεν βγαίνει πια καλή μουσική όπως τότε" ακούγεται κατά κόρον τα τελευταία χρόνια, χωρίς αυτό να αντικατοπτρίζει απαραίτητα την πραγματική εικόνα της μουσικής. Αν όλοι αυτοί που μεμψιμοιρούν για το status quo της μουσικής βιομηχανίας άνοιγαν λίγο περισσότερο τα αυτιά τους και άκουγαν τι ακριβώς παίζει εκτός αγγλοσαξωνικών χωρών, τότε οι φωνές διαμαρτυρίας θα εξέλειπαν.

Εδώ ακριβώς βρίσκεται και όλο το ζουμί της υπόθεσης Starfighter. Το θετικό με αυτούς εδώ τους βέλγους (ξανά ! Γιάννη, πρόσεξε, γιατί την επόμενη φορά που θα ξαναγράψω κάτι κακό για βελγικό δίσκο θα με κυνηγάει σύσσωμο το Προξενείο τους στην Αθήνα) είναι ότι ακριβώς επειδή προέρχονται από μια χώρα περιφερειακή λίγο πολύ στις εξελίξεις της μουσικής, μπορούν και παίζουν την ποπ με μια αύρα ανεξαρτησίας και αποστασιοποίησης από τα εν Αγγλία και Αμερική τεκταινόμενα. Α, έχουν κι ένα εξαιρετικό σινγκλάκι, ονόματι "About You", ένα κλασικό δείγμα βρετανικής ποπ τραγουδοποιίας. Εδώ σταματάνε και τα θετικά και αρχίζει η δική μου γκρίνια.

Μάλλον τα παιδιά περνάνε μια κρίση ταυτότητας. Η απλά δεν έχουν αποφασίσει τι ακριβώς θέλουν να παίζουν. Δεν εξηγείται αλλιώς από τη μια η εμμονή τους σε όλους τους Mansun, τους Divine Comedy και τους Super Furry Animals του κόσμου κι από την άλλη οι βουτιές στα σκοτεινά μονοπάτια του post-rock, καταβάλλοντας φιλότιμες προσπάθειες να παντρέψουν τους Godspeed με τους The For Carnation σ΄ένα μεσαιωνικό μοναστήρι της Snowdonia στην Ουαλία με παπά τους Sigur Rös και κουμπάρο τους Motorpsycho. Intense lo-fi rock από μια τριάδα της οποίας ηγείται ο Luc Waegeman και που φαίνεται ότι η τρίμηνη παρέα και τα κολλητιλίκια με τους Ash φέτος το καλοκαίρι πιο πολύ τους μπέρδεψαν, παρά ξεκαθάρισαν ποιά ακριβώς κατεύθυνση θέλουν να ακολουθήσουν, δεδομένου ότι μέχρι στιγμής δε δείχνουν να τα πηγαίνουν καλά σε καμία από τις δύο που έχουν επιλέξει.

Όσο για τους στίχους... αφήστε το καλύτερα. Αν ποτέ ο Κωστόπουλος διάλεγε μια μουσική επένδυση ως σάουντρακ για τα 50 χρόνια του Νίτρο, είμαι σίγουρος ότι θα διάλεγε αυτόν τον ύμνο στον απανταχού σεξισμό. Τον καλώς εννοούμενο ασφαλώς. Τα παιδιά αστειεύονται με το όλο ζήτημα του σεξ, διακωμωδώντας την ανακήρυξή του ως το Άγιο Δισκοπότηρο της εποχής μας. Η σκωπτική διάθεση δεν φτάνει δυστυχώς και οι καλές προθέσεις του εγχειρήματός τους βουλιάζουν σε έναν ωκεανό έλλειψης αυτοπεποίθησης και παράλληλης αδυναμίας τους να διαλέξουν στρατόπεδο. Αν είχαν διαβάσει Ελληνική Μυθολογία, κάτι θα είχε πάρει το αυτί τους από τον μύθο του Ηρακλή που κοντοστάθηκε κάποτε μπροστά σ΄ένα σταυροδρόμι... (Κωνσταντίνος Τσάβαλος)