Straylight Run : S/T (Victory)_________________________
Τον Μάϊο του 2003 ξεκίνησαν, το Μάϊο του 2005 μου ομόρφυναν την κάπως δύσκολη ζωή μου. Και μιλάω για την σπάνια μεν, γνώριμη δε ομορφιά του να καταχαίρεσαι ένα δίσκο από την αρχή ως το τέλος και να ρουφάς αχόρταγα τους χυμούς του. Η ευτυχής συγκυρία συνέβη όταν οι John Nolan και Shaun Cooper έφυγαν από τους Taking Back Sunday. Πρώτα δοκίμασαν ως Breaking Pangaea και κατόπιν στρατολόγησαν τον drummer Will Noon και την από σίγουρο σπίτι αδελφή του John, Michelle (piano, guitar). Το ομότιτλό τους στην Victory Records είναι το ντεμπούτο τους.
Όπως συνήθως συμβαίνει με όλα τα δημιουργήματα της τέχνης που μας ηδονίζει, είτε αυτή αυτοαποκαλείται μουσική είτε λογοτεχνία, τα υλικά είναι τα απλούστερα. Όλο το παιχνίδι πλέον έγκειται στον τρόπο, στη μίξη, στο συνδυασμό. Αν έχεις την χυμώδη συνθετοπλαστική στο αίμα σου, αν μπορείς να υπολογίζεις σωστά τις αναλογίες μελωδίας, ρυθμών, συναισθήματος, τότε... Τότε φτιάχνεις έναν δίσκο που στα μαγαζιά μπαίνει στο γράμμα ή στο είδος που συνωστίζονται μύριοι ακόμα, αλλά στο σπίτι είναι πάντα σε απόσταση γραπώματος. Έτσι, ενώ στην ουσία οι Straylight Run δεν κάνουν τίποτα άλλο παρά να σκαλίζουν κάθε καλό στοιχείο από το emo, το lo-fi, το straight αμερικάνικο και το έξυπνο british ροκ, ακούγονται σαν ήδη πετυχημένη μπάντα που παίζει στα δάχτυλά της είδη, πείρα και τεχνικές. Γι΄αυτό και ακούγονται σαν ώριμοι Red Hot Chilli Peppers, σαν συγκρατημένοι Doves, σαν διανοούμενοι Weezer, σαν τρυφερότεροι Coldplay, και άλλα πολλά μαζί.
Όλο το ζουμί παίζεται στην πρώτη επτάδα του δίσκου, για να ολοκληρωθεί με το ιδανικότερο τελείωμα, το 12o "Sympathy For The Martyr". Μου έκανε εξαρχής εντύπωση ότι ξεκινούν με αργό κομμάτι, και κάπως έτσι πάνε εναλλάξ οι πανέμορφες συνθέσεις τους. Για αυστηρή επιλογή κομματιών δεν το συζητώ καν. Αν έπρεπε να βασανιστώ και να διαλέξω, θα έριχνα κλήρο ανάμεσα στο "Mistakes We Knew We Were Making" και το "Dignity And Money". Αν και το "Another Word For Desperate" αποτελεί κορυφαία σύνθεση των παραπάνω.
Δεν είναι τυχαίο ότι το καλαίσθητο ένθετο (κιτρινισμένες φωτογραφίες, ονειρική επεξεργασία, διπλοτυπίες, κυρίαρχες δόσεις καφέ, κίτρινων και χρυσών αποχρώσεων) σχεδόν συνταιριάζει με τις στιχουργικές ασκήσεις μνήμης. Κρίμα που δεν αναγράφονται οι στίχοι. Η τύπισσα τραγουδάει σε δύο κομμάτια, το "Tool Sheds and Hot Tubs" και "Now It's Done" αν και η κάπως κραυγαλέα φωνή της δεν πολυπάει με τον ήχο της μπάντας. Το πιάνο της όμως συγκρατεί τους έτερους τρεις που οδηγεί ο καθένας το κομμάτι στο δικό του εμπνευσμένο δρόμο. Διόλου συμπτωματικό ότι τριγυρνούσαν σε συναυλίες μαζί με Hot Rod Circuit και New Amsterdams. Πράγματι το πιάνο λες και είναι η φλέβα σύνθέσεων όπως το υπέροχο Existentialism On Prom Night. Μπορεί ο υπαρξισμός να βασανίζει τους στίχους αλλά το ροκ εντ ρολλ είναι καλύτερα από ποτέ. (02/06/2005) (Λάμπρος Σκουζ)
