The Suicide Machines : War Profiteering Is Killing Us All (Side One Dummy)_________________________________

Σε υπερατλαντικούς κριτικούς κύκλους κερδίζει έδαφος η άποψη ότι η (εξωτερική, κυρίως) πολιτική Μπους είχε παροξυστική επενέργεια στη φυσιογνωμία του αμερικάνικου ροκ, το οποίο κατέστη ιδιαίτερα οργίλο. Αυτό δεν αφορά μόνο στους στιχουργικούς μύδρους που εξαπολύουν μύριοι όσοι αρτίστες άμα τη εισβολή στο Ιράκ. Αφορά στο χαρακτήρα της μουσικής καθαυτής που κατά γενική ομολογία εκτραχύνθηκε.

Σε επίπεδο στίχων, οι Suicide Machines επενδύουν το διάμεσο χώρο μιας ευθείας που ορίζουν, αριστερά η μοιρολογική ροπή του Neil Young, δεξιά η σφόδρα χλευαστική και ειρωνική στάση των Ministry. Το πρόσταγμα για επίθεση δε δίνεται εδώ κατά προσωποποιηθέντων στόχων : το κουαρτέτο βάλλει συλλήβδην ενάντια σε έννοιες όπως ο πόλεμος, το εμπόριο όπλων, η "καπιταλιστική γάγγραινα" κ.α. Και δεδομένου πως συνυφαίνεται με εριστικές θυμικές καταστάσεις, η θεματολογία αυτή ρέει απρόσκοπτα στα συμβατά αυλάκια του πανκ. Βέβαια, τα πνεύματα στιγμιαία κατευνάζουν εμφιλοχωρούντα ska 2-tone και reggae στοιχεία, ως παράγοντες ευθυμικής μάλλον δράσης την οποία ακυρώνουν πάντως σποραδικές μα εμπρηστικές χαρντκοριές.

Κινούμενοι βάσει ασφαλών αλλά ανοίκειων για γκρουπ του Detroit συντεταγμένων, οι Suicide Machines προσθέτουν στο βιογραφικό τους ένα έκτο άλμπουμ που φιλοδοξεί να σαγηνεύσει τους νυν και τέως ακόλουθους των Rancid, 7 Seconds και Bad Brains, αλλά δεν επιδέχεται σφαιρικής αξιολόγησης. Τωόντι, τα -αναντίρρητα- συνθετικά προσόντα του σχήματος αποκρυσταλλώνονται σε ολιγάριθμα track και κυρίως στο εκπληκτικό "Ghost On Sunset Strip". Του οποίου η συνώθηση με ορισμένα καλά κομμάτια και αρκετούς κατιμάδες υπογραμμίζει λοιπόν τον άνισο χαρακτήρα του δίσκου και εγείρει επιπρόσθετα το εξής ερώτημα : ποιά είναι η αγοραστική αξία ενός απολαυστικού κομματιού ; Επ΄αυτού προβλέπω διχογνωμία, αλλά η απάντηση θα κρίνει εν πολλοίς και σε πόσους απο΄σας μπορούν να λογαριάζουν τούτοι οι Αμερικάνοι. (06/06/2006) (Γιάννης Γεωργακούδης)