Taking Back Sunday : Where You Want To Be (Victory)____

Προσπαθώντας να σκαρφιστώ κάποια επιχειρήματα για να τεκμηριώσω την άποψη που σχημάτισα κατόπιν της (αρκετά επίπονης) ακρόασης του Where You Want To Be, συνειδητοποιώ, σχεδόν έντρομος, ότι θα μπορούσα να διατυπώσω αυτολεξεί (τροποποιώντας τίτλους και ονόματα) ό,τι είχα ισχυριστεί και στο παρελθόν για σχήματα όπως οι Small Victory ή οι Ten Foot Pole. Και εκεί ακριβώς έγκειται το δράμα της σύγχρονης emo/punk-pop σκηνής : τα σχήματα που την απαρτίζουν είναι κατά συντριπτική πλειοψηφία πανομοιότυπα στην ευτέλεια τους, έτσι ώστε αν επιχειρήσεις να τους συμπεριλάβεις σε κάποια επιλογή είναι αμφίβολο αν ακούγοντας την θα κατορθώσεις να αντιληφθείς την διαδοχή των γκρουπ.

΄Ο,τι και να πω για τους Taking Back Sunday θα΄ναι πολύ, γιατί και οι πληθωρικές κριτικές εμπνέονται από πληθωρικούς δίσκους και στην προκειμένη περίπτωση είχα την εντύπωση ότι άκουγα έντεκα παραλλαγές ενός και μοναδικού κομματιού. Συναντούμε εισέτι την εναλλαγή φωνητικών η οποία συνιστά σήμα κατατεθέν της emo σκηνής και την οποία για να κάνεις σύμμαχο απαιτείται πολύ ταλέντο. Ελλείψει αυτού, εδώ αποτελεί απλώς ένα εκνευριστικό στοιχείο, φευ όχι το μοναδικό του Where You Want To Be... Στον δίσκο κυριαρχεί επιπλέον ένας τόνος συμβατικότητας που ενδύεται το μανδύα του προβληματισμού, της ευαισθησίας και της οδύνης, αλλά φαίνεται ότι προέρχεται από σχετικά καλοζωϊσμένους μετα-έφηβους που δεν πρέπει να συγκινούνται ή να εξεγείρονται ειλικρινά εναντίον κάποιας συγκεκριμένης κατάστασης.

Δεν είναι βέβαια όλα θλιβερά στο Where You Want To Be, αλλά πιστεύω ότι σ΄αυτό συμβάλλει τα μάλα το σωσίβιο της παραγωγής του Lou Giordano (Goo Goo Dolls, Sugar, κ.α.) που είναι όντως αξιοπρόσεκτη, αν και δε συνιστά συνθήκη ικανή προκειμένου οι Taking Back Sunday να "μπορούν να καταστρώνουν σχέδια παγκόσμιας κυριαρχίας" (sic) (Rolling Stone).

Όσοι από σας καταφέρατε να συγκινηθείτε από σχήματα σαν τους Sunny Real Day Estate (κάτι που αφ΄εαυτού αποτελεί ήδη άθλο), ενδέχεται να εντοπίσετε κάποιες ενδιαφέρουσες στιγμές στο Where You Want To Be, ίσως ακόμα και να αγαπήσετε το δίσκο. Όσο για εμένα, οι Taking Back Sunday απλώς κατέστησαν αισθητότερο το κενό που άφησαν πίσω τους οι άρτι διαλυθέντες Anniversary. Και ασφαλώς γι΄αυτό δεν θα μπορούσα ουδόλως να τους είμαι ευγνώμων. (07/11/2004) (Γιάννης Γεωργακούδης)

________________________________________________