Οδύνη, οργή, απώλεια, αποξένωση... Ορισμένα απ΄τα συστατικά και τις κύριες προϋποθέσεις δημιουργίας του This Quietness Booms...; Πιθανόν, ανάλογες αναπαραστάσεις και συναισθήματα πάντως έλκει βίαια στην επιφάνεια η ακρόαση του πρώτου αυτού πονήματος των Tang, που εφορμούν απ΄το γαλλικό βορρά για να διασώσουν την πληγωμένη τιμή του ευρωπαϊκού emo noise-rock. Οι συσχετισμοί με τους Ιάπωνες Envy κρίνονται εδώ επιβεβλημένοι προκειμένου να επισημανθεί ο σκοτεινός και έντονα ενδοστρεφής χαρακτήρας του δίσκου, η εναλλαγή λυρισμού και εντασιακής κορύφωσης, η εικόνα της ηχητικής αποτύπωσης ενός προσωπικού αδιεξόδου τόσο σημαίνοντος που φαίνεται να προσλαμβάνει υπαρξιακές διαστάσεις...
Οι Tang ορθώνουν ένα συμπαγές τείχος θορύβου επί του οποίου τοποθετούνται με φαινομενικά ακανόνιστη διάταξη τα υλικά ενός μουσικού έργου που ξεδιπλώνεται ανεμπόδιστα στο χώρο και η διεξοδική ακρόαση του οποίου αναδεικνύει εκτελεστική μέριμνα χειρουργικής ακρίβειας και αξιέπαινη ενορχηστρωτική φροντίδα. Οι πολλαπλές επιστρώσεις κιθάρας, άλλοτε καθάριας, άλλοτε delayed και υπερπαραμορφωμένης, προσδίδουν βάθος στην μουσική και επαυξάνουν τη χαοτική της διάσταση, ενώ οι Xavier και Bastien, μετερχόμενοι ακραίων λαρυγγισμών και ήπιων φωνητικών, αναλαμβάνουν εκ περιτροπής να σηκώσουν το εκφραστικό βάρος της οργής και της θλίψης αντίστοιχα. Ως προς το ρυθμικό τομέα της υπόθεσης, αυτός ευτυχώς δεν περιορίζεται σε αυστηρά υποστηρικτικό ρόλο : το μπάσο αναλαμβάνει ουκ ολίγες πρωτοβουλίες και ακολουθεί παράλληλη και μη συμπίπτουσα με τις κιθάρες γραμμή, ενώ μεγάλη ποικιλία χαρακτηρίζει και το παίξιμο του Bastien στα τύμπανα.
Επειδή όμως τα προαναφερθέντα αφορούν περισσότερο στη συσκευασία και λιγότερο στην ουσία, ας κάνουμε λόγο και για το συνθετικό ταλέντο του σχήματος, που είναι προς τέρψη των ώτων μας αξιοθαύμαστο. Τρία κομμάτια του δίσκου, τα She Died in June, Flicker Sister και Tour-de-Force, δικαιούνται τον χαρακτηρισμό του αριστουργήματος (άσκοπο να με ρωτήσετε γιατί αφού αδυνατώ να εξηγήσω το λόγο. Eπιδέχεται όμως η ομορφιά τυποποιημένης αξιολόγησης ;...), ενώ και τα υπόλοιπα κάθε άλλο παρά απογοητευτικά μπορούν να θεωρηθούν. Κι αυτό ακριβώς είναι που ενδέχεται να καθιερώσει το This Quietness Booms... ως ένα απ΄τα πλέον αξιομνημόνευτα emo δισκογραφήματα της τρέχουσας δεκαετίας, αλλά και ως ένα ακόμη τεκμήριο του γεγονότος ότι τα καίρια μουσικά έργα κυοφορούνται συχνότερα σε ανθυγιεινά υπόγεια παρά στα γραφεία πολυεθνικών... (Γιάννης Γεωργακούδης)
