Νομίζω... πρόκειται για περίπτωση που ενσαρκώνει σε σχεδόν απόλυτο βαθμό την έννοια του "μουσικού project", που άστοχα και άσκοπα πολλάκις χρησιμοποιείται για να δηλώσει απλά τη συνεύρεση μουσικών προερχόμενων από διάφορες μπάντες. Άνθρωποι σχεδόν ξένοι μεταξύ τους -με τα κριτήρια της καθημερινής κοινωνικότητας- φέρνουν σε αίσιο πέρας ένα μουσικό όραμα μοναχικό και ιδιότροπο, δύστροπο, σκοτεινό και δυσνόητο.

Σε εποχές που έχουμε πάψει να ενδιαφερόμαστε και να συγκινούμαστε ακόμη και απ΄την πιο ταραχώδη rock'n'roll ιστορία, θεωρώ ότι δεν είναι ιδιαίτερα χρηστική η λεπτομερής περιγραφή του πώς εφτά άνθρωποι ασχολήθηκαν με το υλικό τούτου εδώ του δίσκου σε διαφορετικά χρονικά και γεωγραφικά σημεία. Η εικόνα του μοναχικού Franck Valayer όμως, στου μυαλό του οποίου γεννήθηκαν οι "ιδέες" πάνω στις οποίες δούλεψαν οι υπόλοιποι, κατά τη διάρκεια της προσωπικής του πάλης με τον αδιαπέραστο χρόνο της νυχτερινής του εργασίας, θέλω να πιστεύω πως κάτι λέει σε όσους επιμένουμε ακόμη να λογοτεχνίζουμε κάποιες φορές στη διάρκεια των ακροάσεων μας. Κρατήστε αυτή την εικόνα λοιπόν, σαν την εικόνα ολόκληρης της μπάντας.

Εν δυνάμει αυτοκαταστροφικοί όταν επιμένουν να εξασκούν το ύφος τους πάνω στο πλήθος των ήχων και των εικόνων που τoυς προσφέρονται. Εξαντλητικά λεπτομερειακοί στο ενδιαφέρον τους να ενώσουν με ιδανικά ασύνδετo τρόπο τα κομμάτια του παζλ. Αγκαλιάζουν με γνώση τις αναλογικές πηγές και προετοιμάζουν με ιδιαίτερη προσοχή το υλικό τους για το πέρασμα απ΄τις ψηφιακές εξόδους. Πoλεμάνε για ατέλειωτες στουντιακές ώρες και καταλήγουν δημιουργοί εκείνης της electronica που απαιτεί εκτελεστικές ικανότητες και ψυχοτροπικά αποθέματα. Αριθμοί, φράσεις, λεκτικές απεικονίσεις, αφηγηματικό άγχος και ακραίοι ήχοι που σπάνε τη σιωπή. Συνταγή πάντοτε καλοδεχούμενη !

Εν τέλει φτιάχνουν έναν "σκληρό" και τραχύ δίσκο, του οποίου η μελαγχολία μεταφράζεται σε επιθετικότητα... και στα πλαίσια του οποίου τα αδιέξοδα εγκαταλείπονται. Μου θυμίζουν έντονα την προκλητική άποψη των λατρεμένων 11th Dream Day γι΄αυτό που συνηθίζουμε να ονομάζουμε "μοναχική μουσική", ενίοτε πλησιάζουν και το ασύλληπτα δημιουργικό μυαλό των μέγιστων Cul de Sac. Πάντοτε όμως εντός των σύγχρονων τεχνολογικών και απόλυτα τεχνοκρατικών δεδομένων.

Αυτό δεν είναι το σύνηθες ύφος με το οποίο γράφω την τελευταία τριετία. Είναι απαραίτητο όμως για να καταστήσω κατανοητό ότι το άλμπουμ των Téléfax ανήκει στην κατηγορία των αριστουργημάτων που απευθύνονται σε λίγους και ικανούς. Χωρίς διάθεση ελιτισμού, έτσι ; (Άρης Καραμπεάζης)