The Thin Man : H.M.S. Mondegreen (Skin & Bone)_________

Άγραφοι κανόνες της μουσικής βιομηχανίας : κανόνας ν. 137 : ποτέ μην χαρίσετε μια φυσαρμόνικα σε έναν μοναχικό τροβαδούρο-τραγουδοποιό. Θα το μετανιώσετε πικρά εσείς και οι ακροατές του. Στον παραπάνω κανόνα ας προσθέσουμε και το ακορντεόν παρακαλώ... του οποίου η χρήση από άτομα μη έχοντα προβλήματα όρασης περισσότερο πλήττει παρά ωφελεί τη μουσική (κι εδώ περάσαμε στον άγραφο κανόνα μουσικοκριτικής ν. 34 : μην κάνετε politically incorrect αστεία για μειονότητες, γυναίκες και άτομα με ειδικές ανάγκες).

Όταν έχουμε να κάνουμε με πλούσιο ήχο, γεμάτες ενορχηστρώσεις και με καμιά δεκαπενταριά άτομα επί σκηνής και στο στούντιο (περίπτωση Arcade Fire), το κατά τα άλλα συμπαθές μουσικό όργανο την κάνει καλά τη δουλειά του. Σε περιπτώσεις όμως σαν αυτές του/των Thin Man το πολύ το πολύ το "κύριε ελέησον με, με το ακορντεόν μου" προσθέτει μια αχρείαστη δόση μιζέριας και κακομοιριάς σε ένα σύνολο γενικά αξιόλογων και φορτισμένων συνθέσεων... Το ξεπερνάμε και πάμε παρακάτω.

Με διάφορες περίεργες ιστορίες να συνοδεύουν τη μετάβαση του Kennedy Greenwood από το Newcastle της Αγγλίας στο Σικάγο των Η.Π.Α., μια ακόμη άξια λόγου σελίδα προστίθεται στην όψιμη ιστορία των singers/songwriters που εδώ και μια πενταετία επιδιώκουν να επαναφέρουν την αμερικάνικη μουσική στις απολύτως πρωτόγονες ημέρες αυτής. Ευτυχώς για όλους μας το project των Thin Man παραλείπει να αγνοήσει τα παραδείγματα του άμεσου παρελθόντος και να μεταβεί απευθείας στον Woody Guthrie και τον Robert Johnson και έτσι τα έντεκα τραγούδια του H.M.S. Mondegreen μπορούν και προσδίδουν ένα στοιχειώδες προφίλ "σύγχρονου" τραγουδοποιού στον δημιουργό και εκτελεστή τους.

Μπαλάντες διηγήσεως και περιηγήσεως στα άδυτα μάλλον περίεργων χαρακτήρων και ιδιόμορφων καταστάσεων... ακριβώς πάνω στο δρόμο που χάραξε ο Tom Waits. Προσθέτοντας κανείς το ακορντεόν που λέγαμε και παραπάνω, αλλά και ορισμένα ξεχαρβαλωμένα πνευστά που σποραδικά κάνουν την εμφάνιση τους εδώ κι εκεί σε όλη τη διάρκεια του άλμπουμ, διαπιστώνεις ύποπτα υπερβολικά εξάρτηση από τις εντολές του γερό-Tom της θρυλικής πλέον εποχής του Raindogs LP. Στις up-tempο στιγμές του ο Greenwood καταφέρνει και μετατρέπει το γλυκόπικρο ενδιαφέρον του ακροατή σε ζεστή (και όχι ξαναζεσταμένη) προσέγγιση για τις δημιουργίες του. Ανώτερη όλων εξ αυτών το "Ballad Of A+M" που συναγωνίζεται σε μελαγχολία κι ατμόσφαιρα τις σπουδαιότερες spaggheti pop στιγμές υπερεκτιμημένων σχημάτων του χώρου τύπου Calexico κ.λ.π. Όπου όμως το ακορντεόν και τα επιτηδευμένα μεθυσμένα φωνητικά διηγούνται πράξεις και παραλείψεις απώλειας και πόνου, μέσα σε ηχητικό περιβάλλον λιτό και απαίδευτο ("For Us") τα πράγματα γίνονται επικίνδυνα τετριμμένα.

Όσοι από εσάς αγαπάτε τους σκονισμένους ήχους και τους καταραμένους δημιουργούς που αρνούνται να τους καθαρίσουν, ασφαλώς και θα δεήσετε να συμμετέχετε στο κάλεσμα πόνου ενός project που αντλεί το όνομά του από τη θρυλική μπαλάντα του Bob Dylan στο Highway 61 Revisited (ή από την ξεχασμένη νουβέλα μυστηρίου του Dashiell Hammett, που μεταφέρθηκε και στη μεγάλη οθόνη, με cult φήμη πλέον αν θέλουμε να γίνουμε ακόμη πιο κουλτουριάρηδες). Όση σκόνη μαζέψατε όμως από τις ιστορίες του Tom Waits, του Nick Cave και του Johnny Cash για μια ακόμη φορά αρκεί για να αποδείξει ότι κατά βάθος η ψυχή δημιουργών σαν τον Kennedy Greenwood είναι περισσότερο καθαρή από όσο νομίζουν και οι ίδιοι.

Υποψία επιτηδευμένης μαρτυρίας ονομάζεται αυτό σε κάποιους άλλους χώρους... (12/01/2006) (Άρης Καραμπεάζης)