Δεύτερη δισκογραφική κρούση από τους Γερμανούς Thorshammer οι οποίοι επιλέγουν πλέον να προσθέσουν φωνητικά στα κομμάτια τους και να προσδώσουν σχετικά διαφορετική διάσταση στη μουσική τους. Είναι γεγονός ότι το ομώνυμο ντεμπούτο τους ήταν αρκούντως αμφίσημο υφολογικά ώστε να καταστήσει δύσκολη την εξαγωγή συμπερασμάτων τόσο ως προς την τότε στάση του σχήματος, όσο και ως προς τον μελλοντικό του προσανατολισμό. Τα φωνητικά λοιπόν σταθεροποιούν στυλιστικά το γκρουπ και διευκολύνουν και τις όποιες ανάγκες ταξινόμησης, κάτι που βέβαια διευκολύνει τη δουλειά ημών των μουσικογραφιάδων, αλλά δεν συνιστά κατ΄ανάγκη θετικό παράγοντα για αυτήν καθαυτή τη μουσική (δεν ξέρω γιατί, αλλά τα φωνητικά είναι συχνότατα στη μουσική το υπ΄αριθμόν ένα κατηγοριοποιητικό στοιχείο. Ίσως γιατί η φωνή είναι ο κατεξοχήν φορέας της θυμικής μας καταστάσης και ο κατηγοριοποιητικός τεμαχισμός φαίνεται να αντιστοιχεί ουσιαστικά σε διάκριση συναισθημάτων : η pop μάλλον δεν φιλοδοξεί να εκφράσει οργή, όπως και η techno δεν αντανακλά ιδαίτερα εσωτερική γαλήνη π.χ.).

Τα φωνητικά λοιπόν στο Heimsuchung είναι death και αυτό αν μη τι άλλο εντείνει το μεταλλικό χρώμα του δίσκου. Ως συνέβαινε και στον πρώτο τους δίσκο, οι Thorshammer επιχειρούν εισέτι να συγκεράσουν στο οργανικό μέρος τα ασυμβίβαστα, ήτοι την jazz νωχέλεια που διοχετεύουν οι τρομπέτες με τον άκαμπτο χαρακτήρα του progressive, τα άναρχα κιθαριστικά σολαρίσματα με την ατμοσφαιρικότητα του new age και της μεσαιωνικής (εκκλησιαστικής και κοσμικής) μουσικής. Ο αιφνιδιασμός φαίνεται να αποτελεί πλέον για το σχήμα αδιαπραγμάτευτη αρχή, αλλιώς δεν δικαιολογείται π.χ. η εμμονή της κιθάρας στον jazz αυτοσχεδιασμό και η συνακόλουθη περιφρόνηση των metal σόλο, πόσο μάλλον που το Heimsuchung κλίνει εμφανώς προς το metal και το ιδίωμα αυτό φημίζεται για τι επιδόσεις των μουσικών του στο συγκεκριμένο τομέα.

Το όλο πείραμα στέφεται βέβαια με επιτυχία μόνο εν μέρει, αφού η προσθήκη φωνητικών αποδεικνύεται εν τέλει περιττή και σχετικά αποπροσανατολιστική : Περιττή γιατί με δεδομένο τον ιδιαίτερα σύνθετο χαρακτήρα του δίσκου, η φωνή επιβαρύνει πολύ το συνολικό αποτέλεσμα και το καθιστά ιδιαίτερα δύσπεπτο. Αποπροσανατολιστική γιατί τα φωνητικά (γενικά και ειδικά) καθοδηγούν συχνά την ακρόαση και δυσχεραίνουν την πρόσληψη της οργανοχρηστικής και ενορχηστρωτικής λεπτομέρειας που εδώ και ενδιαφέρουσα είναι και αυτοδύναμη αξία φαίνεται να έχει. Οι παραλληλισμοί που έκανα κατα την κριτική του πρώτου του δίσκου είναι και εδώ ισχύοντες, επειδή πάντως η γλώσσα του Γκαίτε έχει αναμφίβολα μετρονομικό χαρακτήρα, το Heimsuchung αποκτά και κάποια industrial χροιά που φέρνει το σχήμα εγγύτερα στους συμπατριώτες τους Οomph!, ενώ δεν φείδεται και της αύρας που χαρακτήρισε το τεχνοκρατικό thrash των Καναδών Voivod.

Το όραμα των Thorshammer είναι φιλόδοξο και τολμηρό, αλλά φαίνεται να λιμνάζει κάπως στο Heimsuchung, τη στιγμή που εμείς θα επιθυμούσαμε να δούμε το concept τους να αναπτύσσεται. Ως πρόταση πάντως είναι επαρκώς ριζοσπαστική ώστε να αναμένουμε αδήμονα το επόμενο δισκογραφικό τους βήμα.

Ο δίσκος κυκλοφόρησε σε καλαίσθητη digipack έκδοση, περιέχουσα σειρά φωτογραφιών που θα μπορούσε να τιτλοφορείται και "εναλλακτικές χρήσεις ενός προφυλακτικού"... (Γιάννης Γεωργακούδης)