Επτά χρόνια χρειάστηκαν οι Αμερικανοί Thrall για να κυοφορήσουν τον διάδοχο του ντεμπούτου τους Chemical Wedding. Μη με ρωτήσετε τι δρόμο διένυσαν εντωμεταξύ, δεν έτυχε να ακούσω τον πρώτο εκείνο δίσκο... Το Lifer πάντως συνιστά σοβαρή δισκογραφική κατάθεση και τους τοποθετεί με αξιώσεις στο χάρτη των μουσικών εξελίξεων, τουλάχιστον όσον αφορά τον χώρο του ευρύτερου σκληρού ήχου.

Οι στίχοι και η μουσική οφειλούν να ειδωθούν εδώ ως αδιάσπαστη ενότητα. Κοινωνική κριτική (στην Alternative Tentacles είμαστε, μη ξεχνάτε !) άλλοτε ασκούμενη υπό μορφή ειρωνείας, άλλοτε υπό μορφή καταγγελίας, άλλοτε εύστοχη και άλλοτε άστοχη, την οποία συνδράμουν πάντως σαμπλαρισμένες κινηματογραφικές ατάκες και τηλεοπτικοί διάλογοι που παρεισφρύουν στα κομμάτια ή παρεμβάλλονται μεταξύ αυτών. Αφειδές feedback, wah-wah εφέ, υπόκωφο μπάσο και ενίοτε grawling φωνητικά είναι μερικά απ΄τα στοιχεία που υφαίνουν την απόκοσμη ατμόσφαιρα του δίσκου και τον καθιστούν υποψήφιο για σάουντρακ της Αποκάλυψης του Ιωάννη. To πνεύμα των Neurosis πλανάται έντονα πάνω απ΄το Lifer, όπου εντούτοις διεκπεραιώνονται λογαριασμοί τόσο με το sludge stoner, όσο και με το grind ή την νοσηρή επιθετικότητα των projects του Patton (πρωτίστως των Tomahawk).

Είναι πρόδηλο ότι οι τύποι άκουσαν πολύ metal κατά την διαρρεύσασα δεκαετία και άκουσαν κυρίως metal της διαρρεύσασας δεκαετίας, κατά τα πρότυπα του οποίου σφυρηλατήσαν συνειδητά ή ασυνείδητα και τον δικό τους μουσικό χαρακτήρα. Το βάρος πέφτει ως εκ τούτου εδώ στη σύνολη εικόνα του δίσκου, κι όχι σε μεμονωμένες συνθετικές εκλάμψεις. Καλλιεργείται το ύφος και παραγκωνίζεται το image, υπερβολικά προβεβλημένο κατά τη διάρκεια των '80s. Ως καλλιτεχνική πράξη, ο δίσκος γίνεται άμεσα πιο εύκολα αποδεκτός, λείπουν όμως ύμνοι που θα μπορούσαν να σφραγίσουν ανεξίτηλα το είδος όπως συνέβαινε πριν 15-20 χρόνια.

Αυτά για τους Thrall και ας ελπίσουμε να μην χρειαστεί η πάροδος επτά ακόμη χρόνων για να ακούσουμε δισκογραφικά νέα τους. (Γιάννης Γεωργακούδης)