Στο γνώριμο ύφος της Small Stone εντάσσεται το Hell and High Water των Throttlerod, αφού πρόκειται περί βαρέους stoner rock ενίοτε blues αποχρώσεων, μουσική δηλαδή που αρνείται πεισματικά να συγχρονιστεί με τα παρόντα μουσικά τεκταινόμενα και επιλέγει να επενδύει σε σταθερές και ασφαλείς αξίες του παρελθόντος. Ασφαλώς οι Throttlerod δεν είναι εκ των πρώτων πρεσβευτών της επιστροφής στις ρίζες. Τα πάντα ως γνωστόν (ξαν)άρχισαν πολύ νωρίτερα με πρωτοστάτες τους Kyuss, και οι ακόλουθοι υπήρξαν πολυάριθμοι, κυρίως στις Η.Π.Α. Απ΄τους Kyuss φαίνεται εξάλλου να εμπνέονται και oι Throttlerod, και δη απ΄τους Kyuss των πρώτων δύο δίσκων, προτού η ψυχεδέλεια πάρει το πάνω χέρι στη μουσική των Καλιφορνέζων. Ως εκ τούτου, απ΄τα ενεργά σχήματα, ηχητικά είναι αρκετά συγγενείς προς μπάντες που είδαν το φώς της ημέρας μετά τη διάλυση των Kyuss, όπως οι Unida και οι Hermano, γκρουπ δηλαδή που παρέμειναν πιστά στη stoner φιλοσοφία των Kyuss, τη στιγμή που οι Josh Homme και Nick Oliveri αποφάσιζαν με τους Queens of the Stone Age να εξερευνήσουν σχετικά διαφοροποιούμενα μουσικά τοπία. Οι Throttlerod αρέσκονται όμως συχνά και να πατάνε το γκάζι, οπότε κάθε παρομοίωση με τους Σουηδούς Spiritual Beggars γίνεται επίσης δεκτή...
Groove, οργιάζουσες κιθάρες, συμπαγές rhythm section και δυνατά φωνητικά συνιστούν λέξεις-κλειδιά προκειμένου να περιγράψει κανείς το Hell and High Water. Οι εραστές πάσης φύσεως νεωτερισμών μπορούν να προσπεράσουν άμεσα : Οι Throttlerod παρατάσσουν τα ίδια γνώριμα μοτίβα που εισήγηγαν απ΄τις δεκαετίες ήδη των '60 και '70 οι Blue Cheer και οι Sabbath, δεν τα αναμασάνε όμως, παρά τα παραλλάσσουν και τα επεξεργάζονται με διαρκώς ανανεούμενο τρόπο, έτσι ώστε καταφέρνουν εντέλει να γοητεύσουν και να ενθουσιάσουν. Τα πράγματα θα ήταν σαφώς καλύτερα αν εξέλειπαν μπαλάντες σαν το "Been Wrong" που θυμίζουν Metallica του Load και Reload, είναι δηλαδή απολύτως αμφίβολου ενδιαφέροντος... Πρόκειται εντούτοις για το δεύτερο μόλις άλμπουμ τους, ας ελπίσουμε λοιπόν πως η εμπειρία θα τους βοηθήσει μελλοντικά να αποβάλλουν στοιχεία που ήχουνε παράταιρα στη μουσική τους. Κι αυτό γιατί όταν τα τύμπανα πιάνουν δουλειά και τίθεται σε λειτουργία το distortion, οι Throttlerod ακούγονται απολαυστικοί ("Tomorrow and a Loaded Gun", "In The Flood"), πόσο μάλλον όταν επιπλέον κάτι τέτοιο επιτρέπει boogie κιθαριστικά παιχνιδίσματα όπως αυτά του "No Damn Fool".
Κερασάκι στην τούρτα, το οκτάλεπτο αποχαιρετιστήριο "Honest Joe", ένα νωχελικό bluesy κόσμημα και η μοναδική στιγμή του δίσκου όπου η ψυχεδέλεια δηλώνει μεγαλόφωνα παρούσα. Να'ναι άραγε το κομμάτι αυτό ενδεικτικό της κατεύθυνσης που θα ακολουθήσει στη συνέχεια το σχήμα ; Ίδωμεν... Πάντως εμάς δε θα μας χάλαγε καθόλου, μολονότι το Hell and High Water δείχνει ικανό να μας κρατήσει υπέροχη συντροφιά για ακόμη μεγάλο χρονικό διάστημα ! (Γιάννης Γεωργακούδης)