Περί Mike Patton ο λόγος, οπότε ξέρουμε κατά προσέγγιση τι να περιμένουμε... Σχήμα οξύμωρο δηλαδή, αφού όσοι παρακολουθούν την πολυσχιδή δράση του Αμερικανού γνωρίζουν καλά πώς το απροσδόκητο είναι στις δουλειές του το πλέον αναμενόμενο στοιχείο. Το Mit Gas είναι το δεύτερο lp των Tomahawk, οι οποίοι εκ των projects του Patton είναι αυτοί που προσομοιάζουν περισσότερο προς τους Faith no More, και ακριβέστερα προς τους Faith no More της περιόδου 1995-2000. Κάτι που σημαίνει πως αν και η μουσική είναι εδώ αρκετά προσιτή, παραμένει σχετικά ακαθόριστη. Μολονότι οι σκληροροκάδικες αποχρώσεις έχουν στο δίσκο προτεραιότητα, τα κομμάτια κινούνται διαδοχικά στους ετερόκλητους χώρους της jazz fusion, του progressive rock, της pop, της ατονικής μουσικής κ.α.π. υπερβαίνοντας έτσι συχνά και τη δυνατότητα κατηγοριοποίησης τους. Κοινός παρανομαστής των περισσότερων συνθέσεων θα μπορούσε πάντως να χαρακτηριστεί μια ηχητική ατμόσφαιρα νοσηρής ενδοστρέφειας, την οποία o Patton αξιοποιεί στο έπακρο προβαίνοντας εισέτι σε άπειρες φωνητικές ακροβασίες. Κατα τα άλλα, έχω την εντύπωση πως συλλαμβάνω τον εαυτό μου ανήμπορο να αποδώσει λεκτικά λεπτομερώς τα τεκταινόμενα στο Mit Gas, λόγω ακριβώς του προαναφερθέντος ηχητικού κλίματος. Εξηγουμαι : έχω την αίσθηση πως ένας δίσκος όπως αυτός, ο οποίος επιστρατεύει τη σιωπή μετερχόμενος, μεταξύ άλλων, και του θορύβου, καταδικάζει τρόπον τινά στη σιωπή κι αυτόν που αποπειράται να μιλήσει γι΄αυτόν.

Πιστεύω λοιπόν πως θα΄ταν προτιμότερο να περιοριστούμε στα ουσιώδη, που έχουν εν προκειμένω ως εξής : για όσους αγάπησαν τα τελευταία στούντιο άλμπουμ των Faith no More καθώς και το πρώτο των Tomahawk, ο δίσκος συνίσταται ανεπιφύλακτα. Για όσους δεν έχουν ακόμη προσεγγίσει έργα του Patton, και οι οποίοι ενδέχεται να αποπροσανατολιστούν κάπως αρχικά, το Mit Gas συνιστά σίγουρα πολύ καλή ευκαιρία. Ο δίσκος παρουσιάζει, τέλος, μεγάλη ποιοτική ομοιογένεια (τα κομμάτια κρίνονται όλα τουλάχιστον καλά), ανώφελο λοιπόν και αδύνατο να ξεχωρίσω κάποια απ΄αυτά. (Γιάννης Γεωργακούδης)