Προειδοποιώ εξαρχής : θα μιλήσουμε για shoegazing, όχι όμως και για shoegazers, ήρωες με κατεβασμένα κεφάλια και με τις κιθάρες λίγο πιο πάνω από το γόνατο, έτοιμοι να καταρρεύσουν από αδιαφορία, έτοιμοι να λατρευτούν από μια γενιά που βαρέθηκε πριν καν προλάβει να ζήσει. Ο Ulrich Schnauss είναι Γερμανός techno παραγωγός και σίγουρα ο Kevin Shields δεν θα είναι και τόσο περήφανος για αυτό το γεγονός. Θα είναι όμως περήφανος για έναν από τους καλύτερους δίσκους που "κατάφεραν" οι απόγονοι της δικής του απραξίας.
Αφού ξεκαθαρίσω ότι οι Slowdive δεν μου άρεσαν ποτέ και ότι συγκριτικά προτιμώ την pop περίοδο των Lush σε σχέση με την "σκοτεινή", θα καταλήξω ότι εφόσον μιλάμε για ιδανικό shoegazing τότε δεν έχουμε παρά να γυρίσουμε τον χρόνο στις ένδοξες ημέρες των θεών Cocteau Twins. Αυτό κάνει και ο Ulrich Schnauss εν προκειμένω, και παράλληλα περισυλλέγει σκόρπια πράγματα από όλο το φάσμα της μουσικής... με το κατεβασμένο βλέμμα. Προσεχτικά, έξυπνα και σε ιδανικές ποσότητες, όπως θα έκανε κάθε ενσυνείδητο technofreak στις μέρες μας. Δεν θα τον επέλεγα για ήρωά μου, θα επέλεγα όμως τους δίσκους του για πολλαπλές ακροάσεις.
Θα ξεκινήσω από τη μέση του δίσκου. Το "Blumenthal" θυμίζει τους πρώιμα αριστουργηματικούς Piano Magic (που εδώ και δύο χρόνια επιμένουν να κυκλοφορούν σαχλαμάρες !), είναι ευγενικά υποτονικό, γεμάτο αρμονία και γαλήνη, καθηλωτικό και αθώο, σε εθίζει στο να το παρακολουθείς να εξελίσσει τις απλοϊκές μελωδίες του. ’ψογο ! Τα περισσότερα, δε, κομμάτια του δίσκου είναι αρκετά μακροσκελή, ενώ οτιδήποτε έχει παραπανίσιες κιθάρες εδώ μέσα παραπέμπει άμεσα στα τρία πρώτα χρόνια των '90s και σε μια μουσική σκηνή που έκλεισε τον κύκλο της με το που η - κάποτε συμπαθής - Too Pure Records άρχισε να κυκλοφορεί αποκλειστικά και μόνο άχρηστους δίσκους indie μονοτονίας (για όλους υπάρχει ένας καλός λόγος σήμερα !). Προς το τέλος υπάρχει και ένα minimal electro pop instrumental (βεβαιώς) διαμαντάκι, που ακούει στο όνομα "In All the Wrong Places". Ιδανικές καταστάσεις δηλαδή !
O Ulrich Schnauss επιλέγοντας να αλλάξει ριζικά στυλ ήδη από τον δεύτερο δίσκο του (οι φίλοι της ψαγμένης electronica θα τον θυμάστε να αναζητά κάπου στο 2001 χαμένα tapes από τις πρόωρες ηχογραφήσεις των Orbital...), στήνει έναν φύσει εγκεφαλικό δίσκο με έντονο το στοιχείο της νοσταλγίας μέσα του και πλήθος αναφορών (μην το ξεχνάμε αυτό) σε πράγματα που κάποια στιγμή στο παρελθόν βρέθηκαν κοντά στην πρωτή γραμμή της μουσικής επικαιρότητας.
Ο Τάσος Πατώκος από το SENSE θα ισχυριζόταν ίσως ότι πρόκειται για ακόμη μια απόδειξη της shoegazing αναβίωσης που είναι προ των πυλών (σαν απειλή μου φαντάζει αυτό). Εγώ επισημαίνω απλά ότι ο εν λόγω δίσκος με την προσθήκη ορισμένων έστω και αποσπασματικών, αλλά εύστοχων και με εύθραστο συναισθηματικό υπόβαθρο στίχων, θα προκαλούσε μεγάλες συγκινήσεις. Τώρα απλά προκαλεί ευχάριστες μπερδεμένες αναμνήσεις. Πράγμα διόλου ευκαταφρόνητο βεβαίως και πάντως απόλυτα χρήσιμο και καλοδεχούμενο. (’ρης Καραμπεάζης)
