V/A : Atticus Dragging The Lake III (Side One Dummy)_____

Καρπός συνεργασίας μεταξύ της δισκογραφικής Side One Dummy και της Atticus Clothing (την οποία κατέχουν μέλη των Blink 182), η Atticus Dragging The Lake συνιστά έναν τακτικά ανανεούμενο περιηγητικό οδηγό του punk-pop και emo-indie αμερικάνικου χώρου (κατά κανόνα τουλάχιστον γιατί σ΄αυτούς τους δίσκους και αλλοεθνείς και αλλόπιστοι παρεισφρύουν από καιρό εις καιρούν...). Kατά τα ειωθότα, στις συλλογές της συναγελάζονται εκπρόσωποι ποικίλλων labels · στην παρούσα τρίτη, αυτοί ανέρχονται στους 24 (άλλους δεν έπαιρνε το cd...).

Δεδομένου του καλυπτόμενου είδους και βάσει πρότερης σχετικής εμπειρίας, προσεγγίζω το δίσκο πεπεισμένος ότι θα χρειαστεί να ξεχωρίσω την ήρα απ΄το στάρι και ότι το τελευταίο θα μειονεκτεί εντέλει ποσοτικά... Δε βαριέσαι, έτσι είναι οι συλλογές, πόσο μάλλον η Atticus στην πόρτα της οποίας συνωθούνται, μεταξύ άλλων, τα φερέφωνα της διαβόητης εφηβικής οργής στην πιο θλιβερή μορφή που αυτή ποτέ περιεβλήθη...

Ας τα πάρουμε όμως απ΄την (αδιάφορη) αρχή, η οποία ανήκει στους Gratitude, ένα νεοφώτιστο σχήμα που δεν θα επιθύμουσαμε να γνωρίσουμε εκτενέστερα. Για λόγους που ανιχνεύονται άνωθι, οι Blink 182 δηλώνουν εισέτι παρόντες παραδίδοντας για πρώτη δισκογράφηση το "Not Now" που αργότερα (Νοέμβριος 2005) συμπεριλήφθηκε και στο best-of τους. Καλή η σύνθεση και κρίμα που η εικόνα του σχήματος υπονομεύει συστηματικά την (κατά καιρούς θαυμάσια) μουσική του. Εφεξής θα προτιμούμε πάντως τους Transplants, στους οποίους επιβαίνει και ο ντράμερ των Blink 182 και εξάλλου συνέστησε στους ανυποψίαστους η Atticus 2. Οι Taking Back Sunday ακούγονται συμπαθέστεροι τώρα με το "Number Five With A Bullet", κομμάτι προερχόμενο από άλμπουμ που απώθησα βίαια πριν ενάμιση χρόνο. Έπονται οι Motion City Soundtrack και MxPx, σε έναν άτυπο διαγωνισμό teenage emo ανίας που δεν αναδεικνύει -καλώς ή κακώς- νικητή... Οι Lucero που τους διαδέχονται επιτυγχάνουν να΄ναι και ποπ και heartland rock, αποτυγχάνουν όμως να συγκινήσουν. Oι Death Cab For Cutie δεν ξέρω τι στο καλό γυρεύουν εδώ · το "The New Year" είναι track αντιπροσωπευτικό ενός ευχάριστου άλμπουμ (Transatlanticism) που υστερεί ωστόσο έναντι του περσινού Plans. Έτερο ξεκάρφωμα είναι πάντως το unplugged reggae "When The Night Feels My Song" των Bedouin Soundclash που κλείνει τη συλλογή (θα΄λεγε κανείς πως το σχήμα έστειλε το demo του σε λάθος διεύθυνση, φευ σ΄αυτήν της Side One Dummy, η αλήθεια είναι όμως πως έχουν ήδη στο ενεργητικό τους δυο άλμπουμ). Oι Fall Out Boy περπατάνε πολύ εσχάτως, χάρη στη δίκαια εν μέρει επιτυχία singles όπως το "Dance, Dance". Εδώ πάντως λουζόμαστε ένα επίπεδο ακουστικό medley ονόματι "Grand Theft Autumn / Where Is Your Boy". Tην κατάσταση εκτραχύνουν πολύ αλλά βελτιώνουν ελάχιστα οι The Bled, τους οποίους ακολουθούν κατά πόδας οι hardcore μελωδοί Rise Against και το απολαυστικό "Dancing For Rain". Εξαίρετοι είναι όμως και οι Piebald που σμιλεύουν λεπτουργήματα σε emo-pop σώμα ("Part Of Your Body Is Made Out Of Rock"). Στο "Smile, You've Won" των Lydia θαρρεί κανείς πως Bright Eyes και Good Life διασκευάζουν απο κοινού Anniversary, κάτι που διόλου υποσκάπτει την ποιότητα του τραγουδιού, ενώ στο "No Transitory" οι Alexisonfire διαχειρίζονται με σχετικά πειστικό τροπό εμφανείς επιρροές από Thursday. Οι Funeral For A Friend έχουν τύχει τέτοιας ολοκληρωτικής προώθησης που τους υποστήκαμε ούτως ή άλλως μέχρι τώρα και συνεπώς δεν αναμέναμε το "She Drove Me To Daytime Television" να αποδείξει τη δυνατότητα ύπαρξης του απόλυτου αισθητικού ναδίρ. The Sounds και VCR τη βρίσκουν με σύνθια και προσαυξάνουν το μέσο ενδιαφέρον του δίσκου με κομμάτια που επισκέπτονται το πληκτροκινούμενο πανκ, είτε με το new wave συγγενεύει αυτό, είτε με το electroclash. Συνέχεια έχει το "You'll Never Guess Who Died" των εκπληκτικών post-corers The Kinison που για ανεξιχνίαστα αίτια βολοδέρνουν ακόμη στα καταγώγια του underground. Οι Saosin παίζουν soft emo-rock και συμμετέχουν μ΄ένα "Bury Your Dead" τόσο ευμνημόνευτο που ξεχνιέται με χαρακτηριστική ευκολία, όταν οι Name Taken επιλέγουν να κινηθούν σε ανάλογη υφολογική και ποιοτική κλίμακα. Αμύντορες του Dorchester και του καλού west-coast πανκ είναι οι Street Dogs του Mike McColgan (ex-Dropkick Murphys) σε μια απ΄τις κορυφαίες στιγμές της συλλογής ("In Defense Of Dorchester"). Οι Recover εκδηλώνουν καλές αλλά ανεπαρκείς προθέσεις στο δυσπροσδιόριστου ροκ χαρακτήρα "Cigarette". Απεναντίας, οι Murder By Death πρέπει να προσεχθούν οπωσδήποτε αν κρίνουμε απ΄τον καίριο λυρισμό της ημι-μπαλάντας "Until Morale Improves, The Beatings Will Continue". Tέλος, ελπίζω να κυριολεκτούν οι Mae στο "This Time Is The Last Time" γιατί η ατμοσφαιρική ποπ τους δεν ενδείκνυται ακριβώς για ακατάσχετες ακροάσεις.

Ως σχόλιο συμπληρωματικό της εισαγωγής, θα΄λεγα πως ο ακροατής συλλογών προσομοιάζει με σκάουτερ σε αθλητική αναμέτρηση : μπορεί ο αγώνας να ήταν σε γενικές γραμμές σούπα, αλλά αυτός θα εγκαταλείψει το γήπεδο έχοντας σημειώσει -λίγα ή πολλά- ονόματα που θα τροφοδοτήσουν μελλοντικές έρευνες. Προς απάντηση στην καθοριστική ερώτηση "πόσα κομμάτια της Atticus 3 θα σας οδηγήσουν ταχέως στη μηχανή αναζήτησης του All Music Guide ;" θα δώσω μια ασαφώς θετική απάντηση, παραπέμποντας στη βαθμολογία και υποδεικνύοντας την λεπτομερή επανάγνωση της προηγούμενης παραγράφου... (29/04/2006) (Γιάννης Γεωργακούδης)