V/A : Childish Music (Staubgold)______________________
Υπάρχει παιδί που να μην διασκέδασε ποτέ του κάνοντας νερόφουσκες στο ποτήρι, αντί να πιεί φρόνιμα το περιεχόμενό του ; Βάσει αυτού του παιδικού πειραματισμού, η Fan Club Orchestra σκάρωσε ολόκληρο κομμάτι, που ανοίγει και τη νέα συλλογή της γερμανικής Staubgold η οποία αφορά στην παιδική μουσική.
Βρίσκουμε επίσης στο δίσκο ένα a cappella νανούρισμα που υπογράφει ο lo-fi crooner Devendra Banhart και μετρονομούν απλοϊκά παλαμάκια. Ή ακόμη τον θορυβώδη αλλά ποπ κιθαρίστα Oren Ambarchi, σε μια άσκηση πειραματικού αλλά συνάμα απόλυτα παιδικού blues. Ένεκα της παρουσίας πολλών Ιαπώνων μουσικών, διάφορα κομμάτια της συλλογής ανακαλούν τις γιαπωνεζικές εκδοχές γνώριμων θεμάτων δυτικής ποπ, θα μπορούσαν εντούτοις να αποτελούσαν και soundtrack ενός φαντασιακού manga με λιλιπούτειο ήρωα. Το ίδιο γλυκόπικρο αίσθημα ειπράττουμε και στο "Lullaby For William" του ιδιαίτερα british Dr. Rockit, alias Matthew Herbert. Μεταξύ των Γιαπωνέζων που προσέθεσαν το λιθαράκι τους στο όλο project συναντούμε τον Nobukazu Takemura, ιδρυτή της εταιρείας Childisc και στον οποίο αφιερώνεται ο δίσκος. Αυτός ο ηλεκτρονικάς με το abstract αλλά και naïf ύφος παραχωρεί ένα τραγούδι που αναπτύσσεται συνοδεία συνθετικού φαγκότου και είναι όντως εξαιρετικά childish. Στο οπισθόφυλλο καταμετρούμε εν συνόλω τρείς αρτίστες της Childish, εν οις ο Asao Kikuchi για μια απ΄τις κορυφαίες στιγμές του δίσκου, το "Kula Botanical Gardens" που αναμιγνύει τελεσφόρως λούπες, ηχητικές ατμόσφαιρες και διακριτικά beats.
H δύναμη της Childish Music εδράζεται εξάλλου και στο συνολικό πνεύμα το οποίο την περιβάλει και που εικονοποείται από ένα booklet και ένα εξώφυλλο όπου αντικρύζουμε kitsch αρκουδάκια, πλαστικά περιτυλίγματα λιχουδιών για παιδιά αλλά και για σκύλους...(διαπιστώνουμε ότι αυτά τα δύο είδη προϊόντων έχουν περιέργως συναφείς συσκευασίες). Ο Michael Krebber, που επιμελήθηκε το οπτικό μέρος της συλλογής, συμμετέχει σε μια συνομιλία που περιλαμβάνεται στο βιβλιαράκι του δίσκου και στην οποία παίρνουν επίσης μέρος o Harald 'Sack' Siegler (δημιουργός εδώ ενός κομματιού που μας συστήνει και τη φωνή του μίσχου του), καθώς και ο Ekkehard Ehlers, παραγωγός του όλου εγχείρηματος.
Μπορούμε να βρούμε κοινά χαρακτηριστικά στις μουσικές για παιδιά ; Σύμφωνα με έναν εκ των συμμετεχόντων, κάτι τέτοιο θα μπορούσε να σχετίζεται με εκκωφαντικά τραγουδισμένες "μελωδίες", που θα συνόδευαν "εκπληκτικά ηχητικά εφέ". Κάποιος άλλος εκτιμά ότι η παιδική μουσική αποβλέπει πάντα είτε σε εμπορικούς, είτε σε παιδαγωγικούς σκοπούς. Πάντως η πλειοψηφία των κομματιών του cd δεν εισβάλλει σ΄αυτό το πεδίο, αλλά αρκείται στην αγνή χαρά του παιχνιδιού με τον ήχο, όπως στο "Fa" των F.S. Blumm και Anne Laplantine, όπου κιθάρες και καριγιόν λιώνουν σε μυστήρια ηχητικά εφέ. Ή ακόμη στη ντελικάτη ηχογράφηση ακραιφνώς ακουστικών οργάνων των Lullatone.
'Αλλα tracks, οπώς αυτό που υπογράφεται Lawrence, εμφανίζουν το είδος της ονειροπόλου electronica που έχει ήδη αποτυπωθεί σε δεκάδες δίσκους χωρίς ποτέ να έχει συγκεκριμένα απευθυνθεί σε παιδικό κοινό. Μάλλον λιγότερο άνιση από άλλες συλλογές, η Childish Music θίγει ερωτήματα που τίθενται σπάνια, τουλάχιστον υπό το πρίσμα των πειραματικών μουσικών και των electro μαστορεμάτων που είναι ωστόσο άμεσα συνδεδεμένα με τους πειραματισμούς της παιδικής ηλικίας.
Εν τέλει, περιλαμβάνει η Childish Music συνθέσεις πραγματικά παιδικότροπες ή τουλάχιστον προοριζόμενες για παιδιά ; Ή πρόκειται για μουσικό παλιμπαιδισμό ατόμων που (θα μπορούσαν να) είναι γονείς ; Όπως υποδεικνύει ο μουσικός και συγγραφέας David Toop στο συνοδευτικό του δίσκου κείμενο, "τα παιδιά αρέσκονται να συμπεριφέρονται βλακωδώς. Ιδού ένας χώρος όπου μπορούμε να συμεριφερθούμε βλακωδώς συντροφεύοντας τα παιδιά". Το μόνο εναπομείναν ερώτημα αφορά την επενέργεια που μπορούν να έχουν αυτές οι ηχητικές βινιέτες σε πραγματικά παιδιά μεταξύ 2 και 8 ετών. Είναι η μόνη πτυχή του θέματος που δεν μπορέσαμε να εξερευνήσουμε. (06/01/2006) (Thibaut Lemoine) (μτφρ. από τα γαλλικά : Γιάννης Γεωργακούδης) (lire la chronique en français)
