V/A : Eastpak's Resistance Tour (Side One Dummy)______

Κομίζω γλαύκα ες Αθήνας λέγοντας πως η σκληρή μουσική διανύει παρατεταμένη περίοδο βαθιάς ανυποληψίας. Από τότε που ο Cobain επέδραμε κατά του hair metal, κόντεψαν να εκλείψουν και τα μαλλιά και το metal : οι Metallica κουρεύτηκαν και την είδαν "εναλλακτικοί", οι δε Guns'n'Roses μόνο ως πλασιέ δεν αναγκάστηκαν να πουλάνε τους δίσκους τους, διαφορετικά το Chinese Democracy ίσως να μην ήταν σήμερα το μεγαλύτερο δισκογραφικό ανέκδοτο ever. Για τη νεομεταλλική κωμωδία που εκτυλίχθηκε έκτοτε στον εκκενωθέντα χώρο, απόφανθηκα κατ΄επανάληψη και στο παρελθόν. Επισημαίνω απλώς ότι παρασκηνιακά και ημι-παρασκηνιακά εξακολούθουσε να υπάρχει κινητικότητα και είδαν το φως της μέρας ορισμένα έργα ανατριχιαστικού μεγαλείου (τα Welcome To Sky Valley και La Masquerade Infernale των Kyuss και Arcturus αντίστοιχα είναι χαρακτηριστικότατα παραδείγματα).

Συνεπώς, όταν μια συλλογή εμφανίζει σχήματα που δραστηριοποιούνται κατά πλειονότητα με άξονα το σκλήρο ήχο, γεννάται αναπόδραστα το ερώτημα : ποιά τάση ενισχύεται εδώ ; Αυτή που θέλει το metal δέσμιο της αρχής "περιποιούμαστε την οπτική αισθητική (clip, artwork, ένδυση) και, ως προς τις συνθέσεις, βαράτε κι ο Θεός βοηθός" ; Αυτή που τολμά να εξερευνά παρθένα εδάφη με μόνη σταθερά το βαρύ κιθαριστικό ήχο ; Ή εκείνη που ανατρέχει σε δοκιμασμένες και γνώριμες συνταγές ;

Είναι αλήθεια πως το metal των '80s ήταν επιρρεπές σε πάμπολλες εικονολογικές εξτραβαγκάντζες, ως επί το πλείστον κακόγουστες, τις οποίες αντισταθμίζαν πάντως υπερεπαρκώς οι συνθετικές επιδόσεις των γκρουπ. Την σήμερον ημέρα, συμβαίνει ακριβώς το αντίστροφο στον κύκλο του εμπορικώς αποδοτικού metal, γι'αυτό και μετριότητες σαν τον Marilyn Manson δεν θα'χαν καμιά απολύτως τύχη αν ξεμυτίζαν πριν ακριβώς μια εικοσαετία. Στο άνωθι λοιπόν ερώτημα, η Eastpak's Resistance Tour δεν απαντά με σαφήνεια. Κι αυτό γιατί εδώ υπηρετείται μεν η κυρίαρχη σήμερα περί metal αντίληψη, αλλά και κλασσικότροπες προσεγγίσεις, ενώ συναντούμε διάσπαρτες και κάποιες πανκοειδείς παρουσίες.

Ο δίσκος είναι γεμάτος μέχρι τα μπούνια : 77 λεπτά και 26 σχήματα, εκ των οποίων 6 συμμετείχαν πέρσι σε ευρωπαϊκή περιοδεία με σπόνσορα την εταιρεία σακιδίων Eastpak. Το πνεύμα αυτής της περιοδείας φιλοδοξεί να αποδώσει και η παρούσα συλλογή, εξ ου και ο τίτλος που φέρει. Απ΄το σύνολο των κομμάτιων, παρατηρώ απλούστατα πως για δέκα τουλάχιστον απ΄αυτά δαπανήθηκαν άσκοπα χρόνος και τεχνικό υλικό (όχι όμως και φαιά ουσία)· εξάλλου, μνημονεύω ορισμένα γκρουπάκια που δείχνουν τουναντίον να χρήζουν μελλοντικής επιτήρησης : Unearth (νεο-ρετρό thrash σαν κι αυτό που εξασκούν οι Soilwork ή οι Haunted), Slapshot (λιτό και αποτελεσματικό thrash-core), Cataract (death-thrash που θα ζήλευε σήμερα ο Chuck Schuldiner αν δεν μας είχε αφήσει πρόωρα), Mad Sin (διασκεδαστικό psychobilly) και Deadline (ενδιαφέρον ska-punk). Αν προσθέσετε δε και τους παλαίμαχους μα πάντα φερέγγυους 7 Seconds (pop-hardcore από άλμπουμ τους για το οποίο είπαμε ήδη πολλά) και Agnostic Front (με κομμάτι από δίσκο που κυκλοφόρησε πρώτη η Epitaph to '98), έχετε ένα βάσιμο λόγο, αν όχι να αγοράσετε το δίσκο, τουλάχιστον να προστρέξετε άμεσα στα διάφορα search engines για σχετικές αναζητήσεις.

Κάποια απ΄τα σχήματα που δεν αναφέραμε θα άξιζαν ασφαλώς ορισμένες ακόμη ακροάσεις. Σχετικά με την πλειονότητα εξ αυτών, φοβάμαι πάντως πως όσο λιγότερo ασχοληθούν μελλοντικά με τη μουσική, τόσο περισσότερο θα εκτιμηθεί και η συνεισφορά τους στην Τέχνη... (02/06/2005) (Γιάννης Γεωργακούδης)