V/A - When The Bad Boys Rock Vol.II (People Like You)____

Κραδαίνει ψηλά την παντιέρα του πανκ η γερμανική People Like You. Όχι δα ότι θα περιμέναμε κάτι αισθητά διαφορετικό από μια εταιρεία που εδώ και κάμποσα χρόνια τροφοδοτεί πολυάριθμες ώρες ποιοτικών ακροάσεων σκληρής μουσικής, αλλά όπως και να΄χει είναι επιβεβλημένη μια κάποια δόση δυσπιστίας όταν αποφασίζεις να προσεγγίσεις μια κυκλοφορία, από όπου αυτή κι αν προέρχεται. Δυσπιστία που στην παρούσα περίπτωση εξανεμίζεται πλήρως με την πρώτη κιόλας ακρόαση του διπλού αυτού δίσκου, ο οποίος εμφανίζει κατά πλειοψηφία σπάνια ή ακυκλοφόρητα κομμάτια πανκ και hardcore σχημάτων, πολλά εκ των οποίων έχουν ως κοινό παρανομαστή την αναφορά τους σε hot rods, b-movies αισθητική και όλα γενικά τα εικονολογικά και στιχουργικά συμπαρομαρτούντα του punkabilly. Το γεγονός ότι εδώ χρησιμοποιήθηκαν σχεδόν μόνο πρωτοδημοσίευτα κομμάτια έχει αφ΄εαυτού την σημασία του, αφού καταδεικνύει ότι η People Like You εργάστηκε για την συλλογή και δεν αρκέστηκε σε μια απλή επιλογή ήδη κυκλοφορήσαντων tracks. Αυτό που προσαυξάνει επιπλέον το ενδιαφέρον του δίσκου είναι ότι αρκετά απ΄τα συμπεριλαμβανόμενα κομμάτια είναι εξαιρετικά : η συλλογή καθίσταται έτσι ελκυστική τόσο για τους υφισταμένους οπάδους σχημάτων, όσο και για εκείνους που θα επιθυμούσαν να΄ρθουν σε πρώτη επαφή με ένα μέρος του ρόστερ του label.

Πυρ ανοίγουν οι Γερμανοί Mad Sin με το καταπληκτικό psychobilly "Rock Against Ass", αναμφίβολα μια απ΄τις δυο-τρείς ευτυχέστερες στιγμές της συλλογής. Όσοι αγάπησαν ποτέ τους Reverend Horton Heat δεν δικαιούνται να τους αγνοήσουν... Συνέχεια έχουμε με τους πολύ καλούς Damnation απ΄το Λος Άντζελες στο τυπικού πανκ "Spell On Me", για να ακολουθήσουν οι Σουηδοί The Spitts με το "That's My Girl" που θα μπορούσε κάλλιστα να περιλαμβάνεται στο τελευταίο άλμπουμ των Von Bondies (παρατήρηση δηλωτική τόσο του ύφους όσο και της ποιότητας του κομματιού). Σε ανάλογο μήκος κύματος κινούνται και οι συμπατριώτες τους 69-Hard στο πολύ καλό "Gone, Gone, Gone", ενώ απλά ικανοποιητικό είναι το "Let's Rock'n'Roll" των Discontent. Οι Γερμανοί Revolvers κάνουν λόγο για Clash, αλλά περισσότερο ως Dead Boys ακούγονται στο ευχάριστο "No Clash Reunion". Διεκπεραιωτικό μάλλον χαρακτήρα έχει το punk-pop των Καλιφορνέζων American Heartbreak, την κατάσταση πάντως εξισορροπούν οι χαρντκοράδες Σουηδοί Bones, μολονότι δεν διαπρέπουν στον τομέα της σύνθεσης. Στα όρια του αποδεκτού το πανκ των Sartana, οι Γερμανοί psychobillάδες V8 Wankers θα μας βοηθήσουν όμως να τους ξεχάσουμε εύκολα. Αν μη τι άλλο καλοδεχούμενο το πανκίζον rock'n'roll των Adam West που δίνουν την σκυτάλη στους επίσης Αμερικανούς Generators και το σχετικά αδιάφορο "Tranquilized". Oι Accidents και το απολαυστικό "Wild Little Kiddie" μας υπενθυμίζουν πώς θα πρέπει να παίζεται το punkabilly, ενώ οι Rickshaw παίρνουν ως πρώτη ύλη το riff του "Gardenia" των Kyuss και πλάθουν ένα καλούτσικο mid-tempo πανκ κομματάκι. Εκπληκτικές οι Ολλανδέζες Disco Volante και το street punk/hardcore τους - θα μπορούσε άνετα να τις σπονσοράρει ο Lemmy, μάλλον όμως τον απορροφά ιδιαίτερα η συνεργασία του με την Skew Siskin... Σε γνώριμους πανκ δρόμους, τέλος, κινούνται οι Βέλγοι Heartaches και δεν ενθουσιάζουν, ούτε όμως απογοητεύουν.

Ο δεύτερος δίσκος ξεκινά με τους Γερμανούς Heartbreak Engines σε ένα όμορφο punkabilly τραγουδάκι και τους διαδέχονται oι Frankestein Drag Queens για ένα μετρίως επιτυχημένο τρίλεπτο κλασσικού πανκ. Η Αμερικανίδα Texas Terri μετά των μουσικών της επιχειρεί να παίξει garage, αλλά δεν φαίνεται να΄χει υπερχειλίζον ταλέντο στον εν λόγω τομέα, ενώ οι Καλιφορνέζοι The Forgotten διαθέτουν στη σύνθεση τους τον απόλυτο σωσία του Joe Strummer (κάπου θα μας χρησιμεύσει τώρα που αποδήμησε ο αυθεντικός...). Και το πανκ τους πάντως χρωστάει αρκετά στους Λονδρέζους και ακούγεται αρκετά συμπαθητικό. Οι Γερμανοί Squad 21 είναι επί του παρόντος παντελώς άγνωστοι και μάλλον τέτοιοι κινδυνεύουν να παραμείνουν με κομμάτια σαν το "Millionare", ενώ για τους Venerea γνωρίζουμε τουλάχιστον ότι είναι Σουηδοί, μολονότι ο φαντασιακός τους βίος πρέπει να εκτυλίσσεται στην γειτονιά των Bad Religion στην Καλιφόρνια, όπως μαρτυρεί το καλό "Make Me Stay". Oι Sixes & Sevens παίζουν psychobilly και το "Rock'n'Roll Pride" δικαιώνει αν μη τι άλλο την επιλογή τους. Πολύ υψηλού επιπέδου το sleaze punk των νεοφώτιστων Σουηδών Swindle A Go Go, τους οποίους έχουμε θέσει ήδη υπό στενή παρακολούθηση. Οι Bloodjunkies συνιστούν side-project των προμνημονεύσαντων Damnation και αποδίδουν καλό psychobilly, όπως καλό, πλην προβλέψιμο, είναι και το πανκ των Trash Can Darlings. To αυτό δεν συμβαίνει με τους Γερμανούς The Spook και το σπλαττερικό "Skulls", γι΄αυτό περνάμε εσπευσμένα στο παρεμφερούς ατμόσφαιρας "Suicide" των Αμερικανών Duane Peters που ούτε αυτό δρέπει εντούτοις δάφνες ποιότητας. Οι βετεράνοι Βρετανοί πανκαμπιλάδες The Meteors δεν θα μπορούσαν να απουσιάσουν απ΄τη γιορτή και βέβαια στέκονται στο ύψος των περιστάσεων και του παρελθόντος τους. Καθηλωτικής γοητείας είναι οι μελωδίες που πλέκουν οι surf κιθάρες του "Wild At Heart" των Celtic Bones, ενώ το "Days Go By" των Γερμανών The Daybreak Boys θα μπορούσε σαφώς να ήταν λιγότερο κοινότοπο. Τέλος, το "Stink Of Love" του Joe Coffee δεν προσφέρει τίποτα άλλο από ένα τρίλεπτο proto-punk πλήξης, και σίγουρα δεν συνιστά τον ιδανικότερο επίλογο για το δίσκο.

H People Like You διαιωνίζει, συνειδητά ή ασυνείδητα, την παράδοση πανκ συλλογών που δημιούργησαν σειρές σαν την Back From The Grave ή την Acid Visions, και το πράττει σαφώς επιτυχέστερα απ΄τα φαβορί της πιάτσας. Σε σημείο που σκέφτομαι να στείλω ένα αντίγραφο του δίσκου στην Epitaph μήπως φιλοτιμηθεί και σταματήσει να μας ταλαιπωρεί με αστειότητες τύπου Punkorama. Συνυπολογίζοντας και το άψογο layout του δίσκου (τον συνοδεύει 24σέλιδο βιβλιαράκι με πλούσιο φωτογραφικό υλικό και βιογραφικά στοιχεία για όλα τα συμμετέχοντα σχήματα), γίνεται εύκολα αντιληπτό ότι το When The Bad Boys Rock Vol.II αποτελεί ασφαλέστατη επένδυση... Εγώ δεν διστάζω να το τοποθετήσω στο υψηλότερο βάθρο των συλλογών του είδους για την τελευταία τριετία. (Γιάννης Γεωργακούδης)