Σε ένα από τα τελευταία review που έγραψα για το 2003 (όχι για το Butterfly, αλλά για το Mic) καταφέρομαι με μένος ενάντια στη μουσική μιζέρια του β΄μισού των 90's. Το παρόν cd έρχεται να μου θυμίσει μια σειρά από αυθεντικά indie pop label εκείνης της περιόδου που μας βοήθησαν να αντέξουμε την λαίλαπα της βαρεμάρας που κατέφθανε από την mainstream όχθη του "εναλλακτικού" ήχου : Bungalow, Tricatel, Elefant, Siesta και ένα σωρό υποεταιρίες αυτών σε Γαλλία, Γερμανία και Ιαπωνία με σούπερ μπάντες όπως οι Stereo Total, Chicks On Speed, Pop Tarts, οι The Gentle People προτού ξενερώσουν κ.λ.π.
H Eenie Meenie μπορεί να καυχάται πως συμπληρώνει το άτακτο puzzle των μικρών συμπαθητικών εταιριών που ζουν στον δικό τους κόσμο, για να κάνουν καλύτερο τον δικό μας. Το συνήθως μίζερα φτιαγμένο sample cd μιας νορμάλ εταιρίας, στον κόσμο της Eenie Meenie επανακαθορίζει τα όρια του pop artwork. Οι έντεκα μπάντες που συμμετέχουν, εκτός από τη μουσική τους, τις εικαστικές ανησυχίες τους κ.λ.π., προσφέρουν και από μια συνταγή μαγειρικής (από μανιταρόσουπα μέχρι λαχανόπιτα - όλα υπερβολικά δείγματα υγιεινής διατροφής για τα γούστα μου !). Υπάρχουν και hash-browns βέβαια, που πιστεύω ότι ικανοποιούν τα γούστα των περισσότερων !
Ο εικαστικομαγειρικός αχταρμάς συνεχίζεται και στο μουσικό επίπεδο. Ορισμένες κατευθυντήριες γραμμές θα σας δώσουν οι λέξεις electro pop-Pizzicato Five-bossa nova-fuzz, synth, funk, punk pop κ.λ.π., και για το ηχόχρωμα του καταλόγου της Eenie Meenie Records σας καλώ να βγάλετε μόνοι σας το τελικό συμπέρασμα. Όλα αυτά βέβαια μάλλον σας έχουν δώσει ήδη μια γερή δόση indie-pop κουλτούρας και το λιγότερο που χρειάζεστε είναι μια σειρά από γκρουπ, των οποίων το μόνο ενδιαφέρον στοιχείο είναι η δυσκολία του να περιγράψεις τη μουσική τους με τη συνήθη pop ορολογία.
Η αλήθεια (ως συνηθίζει) βρίσκεται κάπου στη μέση. Μπορεί οι The Ray Makers να είναι αισθητικά έγκριτοι, να επέλεξαν άπαιχτο pop ονοματάκι για να τους συνοδεύει και να υπηρετούν τη λατρεμένη κατηγορία της lounge electro pop, αυτό δε σημαίνει όμως ότι τελικά καταφέρνουν να μην ακούγονται "λίγοι" για σπουδαία πράγματα. Το αυτό και για τους Japanese Tigers, που ενώ ασχολούνται με τον Μέγα Charles Bronson (το ξέρετε οι άντρες-αναγνώστες φαντάζομαι το τεστ-Charles Bronson, που επιβεβαιώνει τον ανδρισμό του καθένα μας) το κάνουν με τρόπο που έχουμε βαρεθεί να ακούμε από τότε που πρωτοβάρεσαν τις κιθάρες τους μπάντες σαν τις αλησμόνητες Poison Girls. To εν λόγω τραγουδάκι είναι μεν συμπαθητικό, αλλά στην ιδέα ενός δίσκου με άλλα δέκα πανομοιότυπα αρχίζω ήδη να βαριέμαι.
Με άλλα ονόματα όπως οι γνωστοί-από-τα-παλιά Ιάπωνες μετρ της ηλεκτρονικής bossa nova Seksu Roba, και οι γενναιόδωροι ενορχηστρωτικά The Evolution Control Committee τα πράγματα ευτυχώς είναι καλύτερα. Σε υψηλά στάνταρ κινούνται και οι From Bubblegum Τo Sky, συνδυάζοντας ιδανικά την pop γραφή των Pizzicato Five με περισσότερα euro παρά japanese pop αισθητική. Συμπαθές αλλά υπερβολικά αμερικάνικο και προσκολλημένο στους Beach Boys το "Sugar and salt" του Jamie McCormick.
Με λίγη προσπάθεια και λίγες ακροάσεις παραπάνω πάντως είμαι σίγουρος ότι θα βρείτε τουλάχιστον δύο-τρία ονόματα που να ικανοποιούν τις ιδιαίτερες απαιτήσεις σας, αν βέβαια αυτές βρίσκονται εντός ορίων. Σαν σύνολο πάντως επιβεβαιώνεται για ακόμη μια φορά ο κανόνας που θέλει τους Apples In Stereo να έχουν ασκήσει ήδη ανυπολόγιστα βαρυσήμαντη επίδραση σε ό,τι φθάνει στα αυτιά μας από την Αμερική και βρίσκεται στα όρια για τα οποία λέγαμε και παραπάνω.
Χωρίς να είναι δα και το Pillows & Prayers των 00's, το Cookbook CD της Eenie Meenie προσθέτει ακόμη μια αξιοσημείωτη σελίδα στην ιστορία που μας διδάσκει εδώ και χρόνια ότι μια καλή ανεξάρτητη δισκογραφική εταιρία χρειάζεται ένα πρωτότυπα φτιαγμένο compilation για να δημιουργήσει τον (όποιο τέλος πάντων) μύθο της. (Άρης Καραμπεάζης)