Warsawpack : Stocks & Bombs (G7 Welcoming Committee)______________________________________

Περισσότερο από μια δεκαετία πέρασε από τότε που μας "χτύπησε" ο ήχος των Rage Against The Machine και οι εντολές τους όχι απλά καθοδηγούν, αλλά εξαναγκάζουν σε υποταγή εκείνους που από τις δεκάδες παραλλαγές του ροκ που κυκλοφορούν στην πιάτσα, επιλέγουν την μανιέρα του πολιτικού-αντιστασιακού ροκ (και δεν εννοώ τον Manu Chao, το ροκ της Γένοβα και τις latin rock γραφικότητες που τόσο μας έχουν κουράσει την τελευταία τριετία). Οι Καναδοί Warsawpack με μήνυμα ισχυρό, με στιχουργούς "διαβασμένους" και καλά ενημερωμένους, δεν γλιτώνουν παρόλα αυτά από το να ακουστούν σαν μια horny (από το horns = πνευστά) έκδοση των Rage.

Σε αντίθεση με τους συμπατριώτες τους Godspeed You Black Emperor!, που επιλέγουν τη σιωπή σε ρόλο "φωνής διαμαρτυρίας", οι Warsawpack έχουν να πούνε και όντως "λένε" πολλά, με αποτέλεσμα στιχουργικά ο δίσκος τους να αγγίζει τα όρια αναρχοαριστερού-αντικαπιταλιστικού μανιφέστου, που αυτούσιο θα μπορούσατε να το βρείτε σε εφημερίδες, φυλλάδια, περιοδικά και sites ανάλογου αισθητικής και ενδιαφέροντος. Οι Warsawpack επιτίθενται ευθέως στον δυτικό τρόπο ζωής, κομίζουν συμπεράσματα που προέρχονται και από επισκέψεις μελών της μπάντας σε εμπόλεμες περιοχές της post 11/9 εποχής και ο κόσμος μέσα από τους στίχους τους παρουσιάζεται απόλυτα προβληματικός, ιδανικά άσχημος και εν τέλει "προς κατεδάφιση".

Κοντά σε όλα αυτά και η μουσική. Με βάση το hip-hop και τις σκληρές κιθάρες, τους fusion ρυθμούς, την jazz, το dub και την μαύρη μουσική, μια κολεκτίβα εφτά μουσικών καταλήγει σε αποτελέσματα προβλέψιμα μεν για τις προθέσεις τους, εκτελεστικά όμως άρτια και ενίοτε (σχεδόν) συναρπαστικά. Τα πνευστά εν γένει και ειδικά τα φλάουτα και η ποικιλία από σαξόφωνα αποκλείουν την ηχητική μονομέρεια του σκληροτράχηλου hip-hop based rock, χωρίς και πάλι όμως να καταλήγουμε σε μη οικεία ηχητικά αποτελέσματα. Μόλις παύει η πολεμική των στίχων, κομμάτια όπως το τετράλεπτο ορχηστρικό "Wolfblitzer" μας φέρνουν στο μυαλό εταιρίες σαν την θρυλική Soul Jazz Records, και την μεγάλη παράδοση μαύρων μαχόμενων μουσικών, που δυστυχώς παρέμειναν καλά κρυμμένοι στους καταλόγους της. Ξεχωρίζει για τη θεματολογία του και την ελαστικότητα με την οποία κινείται ανάμεσα στο hip-hop, τη jazz και το spoken word και το αμέσως επόμενο "War On Drugs".

Ανακεφαλαιώνοντας, μια ιδανική κυκλοφορία για όσους επιμένουν να αναζητούν protest rock με αληθινές προθέσεις και υπόβαθρο γνώσης. Από την άλλη μεριά όμως, σίγουρα μια υπερβολικά εξειδικευμένη και δογματική κυκλοφορία για όσους θέλουν να ακούσουν απλά έναν καλό δίσκο. (15/12/2004) (Άρης Καραμπεάζης)

________________________________________________