Wechsel Garland & World Standard - The Isle (Staubgold)_
H Staubgold προσκαλεί τους υποψήφιους χρήστες της κυκλοφορίας αυτής ως εξής : «Φίλοι των Penguin Café Orchestra, FS Blumm και γενικά tea-room minimalism, αυτό είναι για σας».
Τι είναι λοιπόν για εμάς ; Μια συνεργασία δυο ετερόκλητων πλην τελειομανών ηλεκτρονικάδων. Ο ένας είναι ο Joerg Follert που ως όνομα φαντάζομαι θα κάνει ήδη γνώριμη ηχώ στους αφοσιωμένους κυνηγούς των καλών γεύσεων του είδους. Έχει ήδη κυκλοφορήσει 2 albums (Wechsel Garland, 2000, και Liberation von History, 2002) συν ένα ακόμα ως Wunder. Δείκτης του ήχου τους οι εταιρείες που τα κυκλοφόρησαν : η Morr το πρώτο και η Karaoke Kalk τα άλλα δυο. Έτερη ειδίκευσή του η γραφική δουλειά για εξώφυλλα δίσκων.
Στο The Isle συνεργάζεται με τον Γιαπωνέζο καλλιτέχνη Sohichiro Suzuki που φέρει το nickname World Standard και ο οποίος καλλιτεχνίζει για παραπάνω από 20 χρόνια. Έχει δε κυκλοφορήσει αρκετούς από τους δίσκους του στην Daisyworld, την εταιρεία του Haruomi Hosono των επιδραστικών Yellow Magic Orchestra.
Στο μεταίχμιο τριών ηπείρων και διαφορετικών μουσικών πολιτισμών (Ευρώπης, Ανατολής και μάλιστα της πέρα, και Αμερικής), ο Suzuki είναι άμεση κι ευθεία πηγή γνώσης του τι συμβαίνει στην χαώδη ηλεκτρονική σκηνή της Ιαπωνίας, που τα τελευταία χρόνια μάλιστα καταβροχθίζει ο,τιδήποτε σχετικό κυκλοφορεί εκτός των τειχών της. Αν όμως περιμένετε τους ψυχρούς πειραματισμούς δυο techno-freaks ή τις μηχανικές βινιέτες κάποιων σημερινών Yellow Magic Orchestra, παραπλανιέστε. Ο δίσκος είναι ταξιδιάρικος, γεμάτος από χαλαρές διαθέσεις και αρμονικό κλίμα. Οι τίτλοι του πλέκουν ένα μάλλον υποτυπώδες concept ταξιδιού και περιπλάνησης, με αναφορές σε πλοία, σε πατήματα σε ξένη γη, στην υποδοχή, στην εξερεύνηση, στις νέες εικόνες.
Φυσικά δε μου κάνει καθόλου έκπληξη πως το The Isle κυκλοφόρησε αρχικά αποκλειστικά στην Ιαπωνία προτού το διακτινίσει στο "δυτικό" μας κόσμο η Staubgold. Αυτό που εντυπωσιάζει είναι η πληροφορία πως οι Follert και Suzuki συναντήθηκαν δυο φορές μόνο στη χώρα του ανατέλλοντος ήλιου και όλο το υπόλοιπο έργο έγινε μέσω mail. Φυσικά δεν είναι οι πρώτοι που το κάνουν αυτό, αλλά ο δίσκος έχει τόση α-ηλεκτρονικότητα και τόση άμεση και καθημερινή ροή που σχεδόν δεν το πιστεύεις. Περισσότερο φυσιολογικό θα μου φαινόταν αν μάθαινα πως ηχογραφήθηκε σε μια βεράντα με θέα ή σ΄ένα τετρακάναλο στο κατάστρωμα ενός πλοίου της γραμμής ή στο διάλειμμα ατέλειωτων συζητήσεων σε κάποιο ντοκ πάνω από μια λίμνη.
Ίσως γι΄αυτό όλο το έργο παρομοιάστηκε από πολλούς reviewers στο Διαδίκτυο σαν ένα σπίτι δίπλα στη θάλασσα. Κομψές ακουστικές κιθάρες έρχονται και παρέρχονται, μελόντικες και ήχοι πιάνου διαγράφουν άτακτες κι αρμονικές τροχιές μέσα στο σύμπαν του όπως οι γλάροι στο στερέωμα, παιγνιώδη percussions θαρρείς πως υποβαστάζουν σχεδόν κοροϊδευτικά τις ηλεκτρονικές αυτές ελαφρόπετρες. Ακουστικές πηγές (harpsichords, ξυλόφωνα, άρπες) και η ξεκουραστική βιόλα της Susanna Welsch στο "A Found Chart" απομακρύνουν το δίσκο από τα αποκλειστικά χωράφια της electronica και σίγουρα δεν τον περιορίζουν στο κοινό που κάλεσε η Staubgold στο διαφημιστικό της. Ακόμα και τα τευτονικά φωνητικά του Follert στο "The Harbour" εναρμονίζονται πλήρως με το σύνολο. Έτσι στα 15 αυτά μονοπάτια του Νησιού δεν συναντώνται η Κολωνία με το Τόκιο, αλλά η electronica με τις πλέον chill και leisure μουσικές. Να σημειώσουμε πως το "Solitude Sea" χρησιμοποιήθηκε ως opener από τον DJ Koze στο mix cd του All People Is My Friends. (17/06/2004) (Λάμπρος Σκουζ)
________________________________________________
