A Week In July - Near Fatal Explosion (Orange Peal)______
Δημιουργήθηκαν το καλοκαίρι του 2000 στο Pittsburgh της Pennsylvania, συνδυάζοντας επιθετική power-pop, ανεξάρτητο αμερικάνικο lo-fi ήχο και ένα μέρος hardcore. Συνδυάζονται όλα αυτά ; Φαίνεται πως αρκεί μια εβδομάδα μέσα στον Ιούλη για να τα καταφέρεις. Το δυσκολότερο είναι να ξεχωρίσεις μέσα στο σωρό των ροκ γκρουπς που κατακλύζουν εδώ και μια δεκαετία τις πολιτείες εκείνες. Η δική τους πάντως έχει σε ετήσια βάση ένα μεγάλο Battle Of The Bands όπου εταιρείες, φανς και κοινό γνωρίζουν οτιδήποτε κινείται πάνω σε σκηνή.
Οι Johnny Yetsconish (guitar), Matt Jurcevich (vocals/guitar), Nate Campayno (drums) και Dane Weir (bass/vocals) (τι επίθετα είναι αυτά ;!) ξεκίνησαν μ΄αυτό το όνομα το χειμώνα του 2001. Άνοιγαν για ζέσταμα τις συναυλίες των αγαπημένων μου The Juliana Theory, των αγαπημένων τους Hot Rod Circuit και των Midtown, Alkaline Trio, Element 101, River City High, Further Seems Forever και άλλων, ενώ συχνά έκαναν split-gigs με τους καλούς φίλους Punchline.
Μόνο που οι AWIJ δεν περιμένουν να μεγαλώσουν το κοινό τους μόνο μέσα από τα αναρίθμητα gigs. Ανήκοντας παράλληλα σε σχήματα που ζυγίζουν τη δημοτικότητά τους στον αχανή κυβερνοτόπο, είδαν πως τα κομμάτια που κυκλοφόρησαν στο MP3.com κατέβηκαν σε 14.000 υπολογιστές μόνο στην ήπειρό τους... Υπάρχει ένα ολόκληρο κοινό για όλους εκεί έξω τελικά.
Το Near Fatal Explosion (με τη συμμετοχή του πρώην Anti-Flag Andy Wright και του πολύ Bill Rossi που "στρώνει παραγωγικά" τις μπάντες της τοπικής σκηνής) κλέβει από τους πάντες αλλά δε θα μπορούσε παρά να ανήκει στην εποχή του. Όπως εύστοχα το έθεσε στο site τους ένας συνάδελφός τους, η ηδονιστική αντίληψη του ροκ εντ ρολλ έχει παρέλθει. Νομίζω το έχουμε διαπιστώσει όλοι. Sex, drugs, party, good times, αισθητισμός για τους πιο εκλεκτικούς, δεν αποτελούν και τα καθημερινότερα ζητήματα της ροκ θεματολογίας. Μεγάλο μέρος του σύγχρονου ήχου έχει γίνει εσωστρεφές και σκεπτικιστικό. Αυτό εκριβώς το "serious-minded" μοιάζει να κερδίζει ολοένα περισσότερο έδαφος ακόμα και στις πιο απλές αμερικάνικες μπάντες. Οι AWIJ δεν αποτελούν εξαίρεση : δεν υπάρχει χώρος για ηλίθια χαμόγελα ή άσκοπα μεθύσια. Υπάρχουν άπειροι λόγοι για τους οποίους πρέπει να κάτσεις να σκεφτείς πολύ πριν πιάσεις τους ενισχυτές. Και σίγουρα πριν πεις πως όλα πάνε ΟΚ.
Το υπόβαθρο λοιπόν έτοιμο, οι punk-pop βάσεις αυτονόητες. Η μπάντα παίζει γρήγορα και οι φωναχτές τετράλεπτες συγχορδίες τους βγαίνουν αβίαστα. Το ίδιο και η φωνή του Matt Jurcevich, αν και σε κάποιες φάσεις μοιάζει να μην κάνει διάλειμμα ανάμεσα σε κομμάτια, διατηρώντας ακριβώς το ύφος του προηγούμενου. Απεγνωσμένοι αφορισμοί τυλιγμένοι σε ευκολομνημόνευτα ριφφς δίνουν και παίρνουν και αυτή η επιθετική μελωδικότητα υποθέτω αποδεικνύεται πλέον περισσότερο πιασάρικη στο ζητούμενο κοινό. Εν τέλει υπάρχουν πολλές μπάντες για να πάψετε να είστε "παραμένοντες" σε Fugazi ή Weezer. Εδώ κι εγώ νομίζω πως σιγά-σιγά θα ανακαλύψω το σημερινό emo που θα με ξεκολλήσει μια και καλή απ΄τους Hϋsker Dϋ...
Αδιαφιλονίκητο κορυφαίο του δίσκου το "Bernadette" - απολαύστε τα τριπαριστά του κιθαρίσματα και κάντε σπονδή σ΄αυτό το μάτσο νεαρών ρόκερς στην άλλη άκρη του κόσμου. (20/05/2004) (Λάμπρος Σκουζ)
________________________________________________
