Without End : Disease Is Man (Pseudoplasma)___________

Αρκετά απροσδόκητη θα χαρακτήριζα την κυκλοφορία αυτού του δίσκου, κι αυτό γιατί το old skool thrashcore που θεραπεύουν οι Without End είχα την εντύπωση πως το΄χαν καταπλακώσει τα νεομεταλλικά απόβλητα των '90s ή ότι είχε πέσει θύμα της κλιμακούμενης επέλασης του black/death metal, κατά την ίδια περίοδο. Πριν 15 τουλάχιστον χρόνια θαρρώ πως ανάγονται τα πιο πρόσφατα δείγματα ομοειδούς ενεργειακής φόρτισης, όταν στις ΗΠΑ άκμαζαν σχήματα σαν τους M.O.D. Kαι ανατρέχοντας στο βιογραφικό των Without End, καμιά έκπληξη δεν δοκιμάζουμε όταν διαβάζουμε ότι ο Adam Tranquilli (φωνή, κιθάρα και ιθύνων νους του σχήματος), υπήρξε (προσωρινά, έστω) μέλος των... M.O.D. ! Βέβαια, και oι Soilwork και οι Haunted ρετρό thrash metal παράγουν θα μου πείτε, οι αναφορές τους όμως κι αυτές των Without End δεν είναι απολύτως ταυτόσημες.

Στον δίσκο αυτό του τρίου απ΄το New Jersey αντηχεί το death/thrash των πολύ πρώιμων Entombed, το thrash metal των Dark Angel και το hardcore των Agnostic Front. Oποιαδήποτε πάντως απόπειρα περιγραφής του ήχου των Without End θα αποτύγχανε αν παρέλειπε κάποια μνεία στους προαναφερθέντες M.O.D., αλλά επίσης και κυρίως στους D.R.I. Όχι όμως στους D.R.I του χαρντκοράδικoυ χάους που γνωρίσαμε στο ντεμπούτο τους Dirty Rotten, αλλά σ΄αυτούς του Four Of A Kind και του Thrash Zone, όταν κατείχαν πλέον στοιχειωδώς τα όργανά τους και δημιουργούσαν (καλά) thrash τραγούδια με μία υποτυπώδη, τουλάχιστον, δόμη.

Το Disease Is Man δεν θα΄χε να ζηλέψει τίποτα απ΄τις πολύ καλές thrash κυκλοφορίες των '80s... Για την ακρίβεια, θα μπορούσε να φιγουράρει επάξια δίπλα στα καλά άλμπουμ του δεύτερου μισού αυτής της δεκαετίας που επικύρωναν τον προηγηθέντα θρίαμβο των Slayer και Metallica και προλειαίναν δειλά-δειλά το έδαφος για την άφιξη metal σχημάτων που όμνυαν όχι αποκλειστικά στην ταχύτητα, αλλά και στο θόρυβο.

Όσοι από σας θεωρείτε ότι η επικυριαρχία του nu-metal σηματοδοτεί την μεγαλύτερη πολιτιστική καταστροφή μετά τον πυρπολισμό της βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας, θα εκτιμήσετε κομμάτια όπως το ομότιτλο, το "Lords Of Defiance" και κάποια άλλα για την ονομασία των οποίων δεν παίρνω όρκο, αφού στο οπισθόφυλλο αριθμούμε 11 έντιτλα κομμάτια και ο δίσκος περιλαμβάνει 13 !

Τέλος, με το Disease Is Man, οι Without End διακηρύσσουν δικαίως ότι η καλή μουσική δεν υποχρεούται πάντα να εισάγει τομές. Όχι ότι δεν το ξέραμε ήδη, αλλά η γοητεία που τείνει να ασκεί συχνά-πυκνά πάνω μας η τάδε ή η δείνα ανατροπή του ηχητικού κατεστημένου καθιστά, θαρρώ, αναγκαία την υπόμνηση αυτής της αλήθειας. (14/10/2004) (Γιάννης Γεωργακούδης)

________________________________________________