Wrangler Brutes : Zulu (Kill Rock Stars)________________

Όταν "εκπέμπεις" απ΄το Λος Άντζελες και (διακηρύσσεις πως) παίζεις hardcore, φαντάζει αυτονόητο, ίσως δε και επιβεβλημένο, να επικαλείσαι ως καθοριστικές επιρροές τους Black Flag και Circle Jerks. Το να εμβαπτίζεις όμως την μινιμαλιστική ορμητικότητα του ιδιώματος στο εικονοκλαστικό πνεύμα ενός Captain Beefheart, και ασύνηθες είναι, και σοβαρούς κινδύνους ενέχει.

Την έννοια του κινδύνου δείχνουν πάντως να αγνοούν οι Wrangler Brutes, oι οποίοι σε 20 λεπτά επιτυγχάνουν να συγκεράσουν τα εκ προοιμίου ασυμβίβαστα και δη χωρίς να προσβληθεί η στυλιστική ακεραιότητα της μίας ή της άλλης προσέγγισης. Γίνονται ...παπάδες στο Zulu : ακούγοντάς το σχηματίζει κανείς την εντύπωση ότι, σε φόντο ρυθμολογικής φρενίτιδας, η φωνή και όλα τα υπόλοιπα όργανα ουσιαστικά πασχίζουν να εναρμονίσουν -συχνά ατελέσφορα- τις ασύμπτωτες κατευθύνσεις που μεμονωμένα και αυθαίρετα επιλέγουν να ακολουθήσουν κατά την έναρξη καθενός εκ των δεκαοκτώ κομματιών που περικλείει ο δίσκος.

Ορισμένα πεπαιδευμένα αυτιά πιθανόν να ανιχνεύσουν στο άλμπουμ συνάφειες με τις δουλειές των Mr. Bungle ή ακόμη να διακρίνουν την απορρυθμιστική φροντίδα με την οποία περιβάλλουν τα έργα τους σχήματα σαν τους Lightning Bolt. Στοιχεία τα οποία, παραδόξως, δεν υπονομεύουν καίρια -υπενθυμίζω- την φόρμα του κλασσικού hardcore. Ενεργειακά αποθέματα η μουσική πάντως αντλεί και απ΄τη στιχουργική δυναμική του Zulu - μιλάμε για σφόδρα κοινωνικό-πολιτικό προσανατολισμό, κατά συμμόρφωση προς την παράδοση του καλιφορνέζικου hardcore και εν μέρει προς αυτήν του label που τους στεγάζει. Κάτι για το οποίο μας προϊδεάζουν άλλωστε τα απεικονιζόμενα στο εξώφυλλο και το επεξηγητικό αυτών σχόλιο ("the bird, the dog and the shirt are attacking the skinhead").

Ως τακτικός συναίτιος των πλέον ανορθόδοξων ροκ προτάσεων, ο Steve Albini έστερξε -ανενδοίαστα, υποθέτω- να επιληφθεί της παραγωγής του Zulu, ενώ το κουαρτέτο εξασφάλισε επίσης την έκτατη συμμετοχή των Chris Thomson και Keith Morris στα φωνητικά μέρη.

Σκέφτομαι να τους επιτηρώ εφεξής στενά τους Wrangler Brutes, γιατί τους κόβω ικανούς για θεαματικές και ενδεχομένως απρόσμενες καλλιτεχνικές πράξεις στο μέλλον. Και η ακρόαση του Zulu μου επιφύλασσε υπερβολικά ευχάριστες στιγμές για να επιτρέψω να διαφύγουν της προσοχής μου οι επόμενες δισκογραφικές τους κινήσεις. (17/01/2005) (Γιάννης Γεωργακούδης)

________________________________________________