The Zinedines : Take Me, Take Me (Rainbow Quartz)______
Μιά που απ΄ότι φαίνεται έχω αναλάβει χρέη επίσημου reviewer της Rainbow Quartz στο Butterfly, θα ήθελα να σας αποκαλύψω κάτι που με απασχολεί τον τελευταίο καιρό όσον αφορά τη συγκεκριμένη εταιρία. Δε μου το βγάζετε λοιπόν απ΄το μυαλό ότι η RC έχει ανακαλύψει κάποια περιοχή στην Ισπανία που από κάποιο καπρίτσιο της τύχης ή εξαιτίας κάποιου μυστήριου επιστημονικού πειράματος έμεινε ανέγγιχτη απ΄το χρόνο τα τελευταία σαράντα χρόνια. Έτσι και τα συγκροτήματα που κατάγονται απ΄αυτή την περιοχή δεν έχουν αντιληφθεί τις όποιες εξελίξεις της μουσικής και θεωρούν ότι αστέρες της εποχής είναι οι Beatles, οι Byrds και οι Stones. Έτσι, μετά τους Winnerys και οι Zinedines φαίνεται να είναι παγιδευμένοι στην ίδια χρονοκάψουλα και το άλμπουμ τους Take Me, Take Me το μόνο σύγχρονο που έχει είναι η ημερομηνία έκδοσης. Αν σε άλλες περιπτώσεις είναι δύσκολο να αποκρυπτογραφήσεις τις επιρροές ενός συγκροτήματος, στην περίπτωση των Zinedines δε συμβαίνει κάτι τέτοιο, αφού η μπάντα το μόνο που δεν κάνει είναι να τις γράψει στο εξώφυλλο του cd.
Όλα τα στοιχεία της pop τραγουδοποιίας των '60s είναι παρόντα. Οι καμπανιστές κιθάρες, τα wah-wah πετάλια, οι διφωνίες, τα "yeah-yeah" χορωδιακά backin' vocals, η χρήση ταμπουρά και σιτάρ αποτελούν θεμέλιους λίθους του ήχου των Zinedines. Στο εναρκτήριο "Twice Upon A Time" η εμφάνιση και ο χαρακτηριστικός ήχος της Rickenbacker δεν αφήνει καμιά αμφιβολία για το ότι το κεφάλαιο Byrds έχει μελετηθεί καλά από τον Manel Martinez, βασικό συνθέτη και συνιδρυτή των Zinedines μαζί με τον αδερφό του Miguel. Στα υπόλοιπα τραγούδια του cd μάλλον λοξοκοιτάζουν περισσότερο προς τα κατορθώματα της θρυλικής τετράδας από το Liverpool. Έτσι, στο ομώνυμο "Take Me, Take Me" ο ήχος γίνεται πιο ψυχεδελικός, ενώ οι στίχοι αναφέρονται σε ταξίδια στον ήλιο και τις πιθανές τους συνέπειες. Στα "Diggin' Everything" και "Mantra 2" ο ήχος της Ανατολής έρχεται στο προσκήνιο και η μυρωδιά από αρωματικά sticks γαργαλάει τη μύτη σου, αλλά εκφράσεις του στυλ "μοιάζει σαν χαμένη συνθέση του George Harisson" καλύτερα να αποφεύγονται. To "Garage Flying Saucers Stoning" μοιάζει να είναι το δικό τους "Lucy In The Sky With Diamonds" με τις συγκεκαλυμμένες αναφορές στη χρήση ουσιών στους στίχους του.
Το κουαρτέτο των αδελφών Manuel και Miguel Martinez και των Juanjo Tomas, Mart Vallespir αποδεικνύει για μία ακόμη φορά ένα θεμελιώδες θεώρημα της μουσικής δημιουργίας και της μαγειρικής, ότι δηλαδή πολλές φορές μπορεί οι πρώτες ύλες να είναι αξιόλογες, αλλά το τελικό αποτέλεσμα στερείται γεύσης. Έτσι είναι και οι συνθέσεις των Zinedines : αν και οι προϋποθέσεις είναι ευνοϊκές τα τραγούδια τους στερούνται προσωπικής ταυτότητας και ο ήχος τους είναι υπερβολικά καθαρός και γυαλισμένος. Σε μια εποχή όπου εκατοντάδες διαμαντάκια από συγκροτήματα της χρυσής δεκαετίας επανεκδίδονται και η πρόσβαση σε αυτά γίνεται ιδιαίτερα εύκολη, η παρουσία ενός γκρουπ που αναμασά τα '60s χωρίς να προτείνει τίποτα νέο μου φαίνεται άνευ σημασίας. Α, το όνομα τους το έχουν πάρει από τον Z. Zidane της Real. Ναι, αλλά εγώ είμαι Barca. (29/05/2005) (Κωνσταντίνος Γιαννόπουλος)