Υπάρχει η καθιερωμένη απόψη πως ο θόρυβος είναι κάτι θλιβερό και απαίσιο, κάτι διαμετρικά αντίθετο της μουσικής. ΄Ομως έχουμε αναρωτηθεί ποτέ τι είναι η μουσική αυτή καθ΄αυτή ; Η μουσική είναι τέχνη ; Η μουσική ημερεύει και το πιο άγριο κτήνος ; Η μουσική είν

αι κάτι χειροπιαστό όπως ένα γλυπτό ; Είναι μια αφηρημένη/δομημένη έκφραση ήχων... ;

"Ήχος". Απ΄όλες τις απαντήσεις στα παραπάνω ερωτήματα, η λέξη αυτή φτάνει πιο κοντά στην απόλυτη αλήθεια. Ακόμα κι αν αποδειχτεί ότι κανένας απο τους νόμους της Φυσικής δεν ισχύει στην πραγματικότητα, ακόμα κι αν όλες οι εξελικτικές θεωρίες καταρρεύσουν μπρος σε καινούρια δεδομένα, ακόμα κι αν οι κοινωνίες των ανθρώπων φτάσουν στο επίπεδο της απόλυτης κριτικής και αμφισβήτησης των απανταχού θεσμών, η μουσική (και μερικά άλλα πράγματα, όπως το συναίσθημα της αγάπης, για παράδειγμα) θα μείνει σχεδόν ακλόνητη ως έννοια και πραγματιστικό δεδομένο στον πλανητικό μας λογισμό... Κι αυτό γιατί πάνω απ΄όλα η μουσική είναι ήχος. Και ο ήχος είναι κάτι τόσο βασικό και ξεκάθαρο στην ανθρώπινη φυσιολογία που είναι απολύτως αδύνατο να παρερμηνευθεί.

Από την άλλη, ο θόρυβος τι είναι ; Προφανώς, όντας ήχος κι αυτός, έχει μια πολύ στενή συγγένεια με τη μουσική. Είναι όμως συνώνυμος μ΄αυτήν η πρόκειται περί ενός μέρους της ; H μπορούμε να τον δεχτούμε ως το ακριβώς αντίθετό της, κατα την κοινώς χρησιμοποιούμενη "ρήση" : "Κλείσ΄το αυτό, είναι θόρυβος, δεν είναι μουσική !" ; Λοιπόν, τίθεται το ερώτημα της συγγένειας των δυο αυτών εκφάνσεων του ήχου και κατά πόσο η μία αναιρεί την άλλη ή όχι. Πριν προσπαθήσουμε να απαντήσουμε, θα ήταν συνετό να συμπεριλάβουμε στον συλλογισμό μας και τις άλλες δύο εκφάνσεις του ήχου που άδικα έχουμε ως τώρα παραμερίσει : "σιωπή" και "μελωδία".

Η σιωπή είναι αυτό που θα λέγαμε η έλλειψη ήχου. Όμως και αυτή η κατάσταση εμπεριέχει όλα τα στοιχεία που καθιστούν ένα ερέθισμα "ηχητικό". Η ακοή μας δέχεται τη σιωπή σαν το μηδέν του ήχου. Αλλά τη δέχεται, και δη με τον ίδιο τρόπο, που δέχεται και τον ήχο ενός αεροπλάνου που πετά πάνω απ΄το κεφάλι μας. Κι αυτό είναι εύκολο να το κατανοήσουμε όταν μεταβούμε από ένα έντονο "κανονικό" ερέθισμα σ΄έναν ηχομονωμένο χώρο. Η αλλαγή αυτή, η μετάβαση όπως την ονομάσαμε, είναι ισόποσα αντιληπτή ως ήχος, όπως θα συνέβαινε αν για παράδειγμα ακριβώς μετά τον ήχο της πτώσης του αεροπλάνου ερχόταν στ΄αυτιά μας το τρίξιμο των τζαμιών του κτιρίου στο οποίο βρισκόμαστε. Θέλω να πω ότι η οποιαδήποτε αυξομείωση της έντασης του ήχου είναι από μόνη της ένας ξεχωριστός ήχος, όπως το τρεμόπαιγμα του κεριού δημιουργεί αστάθεια στην ένταση του φωτός και δημιουργούνται σκιές και αποχρώσεις - φως και αυτά.

Η μελωδία είναι κάτι το απόλυτα αφηρημένο. Είναι απλά (;) μια ακολουθία ήχων. Μπορεί να εμπεριέχει "νότες", θορύβους (="νότες ;") και σιωπή. ΄Αλλοτε η μελωδία είναι η έκφραση της δόμησης. Η μελωδία είναι κάτι το τεχνητό, στη φύση δεν μπορεί να υπάρξει με τη μορφή που της δίνει ο άνθρωπος. Σαν να αντιπροσωπεύει την ανθρώπινη κυριαρχία πάνω στον ήχο. Ενώ ο θόρυβος μοιάζει να είναι ο πλέον αρχαίος και απόκρυφος ήχος. Πριν απ΄τον άνθρωπο και πέρα απ΄αυτόν. Αν ο θόρυβος έχει αντίθετο, αυτό θα πρέπει να είναι η μελωδία κι όχι η μουσική αυτή καθ΄αυτή. Γιατί ο θόρυβος και η μελωδία είναι η μουσική, η μουσική είναι ήχος, ο ήχος στην τελειότητα του είναι σιωπή και η σιωπή μπορεί να είναι εκκωφαντική...

Όλες αυτές οι έννοιες, όσο διαφορετικές κι αν είναι, έχουν κοινά σημεία μεταξύ τους. Αλληλοκαλύπτονται και όπου φαινομενικά συγκρούονται δημιουργούν "περιοχές" με ιδαίτερη δυναμική. Στα σημεία μεταξύ μελωδίας και θορύβου γεννιέται αυτό που λέμε ρυθμός. Μεταξύ ήχου και σιωπής δημιουργείται μια συναισθηματική κατάσταση που θα μπορούσε να ονομαστεί "άπειρη γαλήνη". Είναι εκεί όπου η σιωπή γίνεται εκκωφαντική και ο ήχος μη ακουστικός. Στο σημείο αυτό, τίποτα δεν ξεχωρίζει από τίποτα. Οι έννοιες ταυτίζονται ολοκληρωτικά. Η άπειρη γαλήνη μπορεί να επιτευχθεί μέσα από την τελειότητα της οποιασδήποτε από τις τέσσερις βασικές έννοιες. Η τέλεια μελωδία, ο τέλειος ήχος, ο τέλειος θόρυβος και η τέλεια μουσική. Και όμως τίποτα δεν είναι τέλειο και όλα αλληλοεξαρτώμενα. Και γι΄αυτό συνυπάρχουν πάντα...

Η ανάπτυξη της θεωρίας αυτής έχει ως μοναδικό σκοπό να αποθαρρύνει τον οποιοδήποτε διαχωρισμό του θορύβου από τη μουσική στηριζόμενη, όχι τόσο στην "εγκυρότητά" της, αλλά - ούσα περίπλοκη - προβάλλοντας την αδυναμία της να φτάσει σε κάποιο λογικό συμπέρασμα. Εξηγούμαι : Η αλληλεξάρτηση αυτή δείχνει απόλυτα εναρμονισμένη με τη φιλοσοφία του σύμπαντος (ισορροπία, αμοιβαία επιρροή μεταξύ των στοιχείων), πάρα ταύτα οδηγεί σε αναπόφευκτο αδιέξοδο λόγω του ίδιου του διαχωρισμού της σε έννοιες. Πως μπορούμε να μιλήσουμε για "μοναδική ουσία", όταν εξ΄αρχής βασιζόμαστε σε θέσεις/δεδομένα που προσλαμβάνουν ατομική υπόσταση και διαφοροποιούνται με μοναδικό σκοπό την περαιτέρω αποσαφήνιση της συνύπαρξης τους σε ένα ;

Το "όλον" είναι ακέραιο και δε διασπάται. Αλλιώς δε θα΄ταν αυτό που είναι. Ποιός ο λόγος λοιπόν για διαχωρισμό σε εννοιολογικό επίπεδο όρων όπως μουσική και θόρυβος αφού στην ουσία δεχόμαστε ότι είναι ένα και το αυτό, δηλαδή ήχος ; Δεν έχει νόημα εφόσον δεχόμαστε την κοινή τους καταγωγή.

Εν αρχή ήταν η jazz. Οι λευκοί δυνάστες στην άλλη όχθη του Ατλαντικού έπνιγαν τους νέγρους στην φτώχεια και τα βάσανα. Η περιουσία για τους έγχρωμους ήταν κάτι το άγνωστο όντας οι ίδιοι περιουσιακά στοιχεία των αφεντάδων τους. Κι έτσι η μουσική τους παιζόταν με όργανα αμφιβόλου ποιότητας που είτε έφταχναν οι ίδιοι, είτε τους προσφέρονταν όντας ελαττωματικά απ΄τους λευκούς. Κι όμως τα φάλτσα μιας τρομπέτας και οι αραχνιασμένες και σπασμένες χορδές ενός πιάνου έδωσαν υπόσταση στο παλαιότερο είδος λαϊκής μουσικής του περασμένου αιώνα. Αργότερα, ο θόρυβος ενσωματώθηκε περισσότερο στη μουσική αυτή και φτάνοντας στο 1965 είχαμε μια εκστατική free jazz όπου τόνοι θορύβου αντικαταστούσαν τις μελωδίες και τις κλίμακες.