Το speed metal, όπως προσδιορίστηκε από την αμερικανική πρωτίστως σκηνή, συνιστά αναμφίβολα ένα από τα πιο ενδιαφέροντα αλλά και υποτιμημένα (υπο)κινήματα τοu metal κατά την περίοδο ' 85 - ' 90, κυρίως δε κατα την τελευταία τριετία των 80s, όταν δηλαδή έχει κυκλοφορήσει το κεφαλαιώδους σημασίας Reign in Blood που εισάγει πληθώρα νέων δεδομένων στη σύνολη ροκ σκηνή. Ο δίσκος αυτός των Slayer εκτινάσσει το thrash metal στον κολοφώνα της καλλιτεχνικής του αξίας, σηματοδοτεί όμως συγχρόνως και την αρχή της πτώσης του, καθώς αυτό αρχίζει να διασπάται με ταχύτερους ρυθμούς σε διάφορα παρακλάδια, όπως το black metal, το death metal, το thrashcore και το speed metal. Πρίν την κυκλοφορία του Altars of Madness των Morbid Angel (1990), με το οποίο το death metal εκθρονίζει το thrash και καθιερώνεται ως το πλέον ακραίο (στιχουργικά και ηχητικά) metal ιδίωμα, το speed metal συνιστά την πλέον δημοφιλή παραλλαγή του thrash, δεδομένου ότι διαφοροποποιείται ελάχιστα ως πρός αυτό. Τωόντι, κατ΄αντιστοιχία του black και του death metal, τα φωνητικά είναι η ειδοποιός διαφορά μεταξύ speed και thrash metal. Διαφορές, ελάσσονος σημασίας εντούτοις, εντοπίζονται βέβαια και στον όγκο του ήχου (πιο ογκώδης ήχος στο thrash) και στο tempo (το thrash δεν είναι πάντα συνώνυμο της ταχύτητας, κάτι που εντούτοις ισχύει για το speed metal). Η βασικότερη όμως διαφορά μεταξύ των δύο ιδιωμάτων αποδίδεται στις ψηλές νότες που συνήθιζαν (και αρέσκονταν) να πιάνουν οι τραγουδιστές των speed metal σχημάτων.
Δυστύχως αρκετά απ΄τα albums που καθόρισαν το είδος είναι σήμερα δυσεύρετα και πολλά δεν έχουν καν ευτυχήσει μιας επανατύπωσης σε cd. Θα επιχειρήσουμε μια αναδρομή στη σύντομη ιστορία του speed metal όπως αυτή διαμόρφωθηκε από ορισμένες κυκλοφορίες - σταθμούς.
Τα μέγιστα στην προώθηση σχημάτων του speed συνέβαλαν επιλογές όπως η σειρά της Music for Nations με τον εύγλωττο τίτλο ...Speed Kills. Ιδίως οι τόμοι ΙΙ και ΙΙΙ της σειράς αυτής (1986 και 1987 αντίστοιχα) αποτελούν για το speed ό,τι η Metal Massacre της Metal Blade για το thrash (περιείχαν βέβαια οι εν λόγω δίσκοι και ακραιφνώς thrash και black metal κομμάτια, όπως και η Metal Massacre περιείχε και ακραιφνώς speed metal κομμάτια). Ενδεικτική της σημασίας της Speed Kills είναι η παρουσία στο Vol.II τoυ Ride the Sky κάποιων...επονομαζόμενων Ηelloween απ΄το δίσκο τους Walls of Jericho που είχε κυκλοφορήσει τον ίδιο χρόνο. Απ΄τον 4ο τόμο, η σειρά θα προβάλλει αναπόφευκτα κατά πλειοψηφία death και black σχήματα, δεδομένης της φθίνουσας πορείας του speed και της συνακόλουθης ανόδου των extreme metal σχημάτων.
Ιδαίτερα σημαντική, λαμβανομένου υπόψη του χρονολογικού πλαισίου (1985), πρέπει να θεωρείται η κυκλοφορία του Skeptic's Apocalypse, δισκογραφικού ντεμπούτου των Καλιφορνέζων Agent Steel, που ευτύχησαν να έχουν στις τάξεις τους έναν απ΄τους πλέον ταλαντούχους metal τραγουδιστές, τον John Cyriis. Οι κιθάρες φτύνουν εδώ riffs σε ιλλιγιώδη ταχύτητα, ενώ μπάσο και ντράμς χτίζουν ένα ρυθμικό υπόβαθρο υπερηχητικού χαρακτήρα. Μουσικό background με το οποίο η φωνή του Cyriis δένει με χαρακτηριστική ακριβεία. Εν ολιγοίς, στοιχεία που καθιστούν το Skeptic's Apocalypse τον ταχύτερο - θαρρώ - δισκο του rock έως τότε. Δίσκο που περιελάμβανε επιπλέον φανταστικές μελωδίες, κάτι που εν τέλει έχει και την μεγαλύτερη σημασία.
To 1986 κυκλοφορεί, όπως προανέφερα, το Walls of Jericho των Helloween, το δεύτερο lp των Γερμανών και τελευταίο με τον Kai Hansen ως τραγουδιστή, το οποίο αποδίδει τις δέουσες τιμές στο speed metal με κλασσικά πλέον κομμάτια του είδους, όπως το Ride the Sky και το How Many Tears. Στον επόμενο δίσκο, που θεωρείται - δικαίως - και ο καλύτερος του σχήματος, οι Helloween εγκαταλείπουν εν πολλοίς το speed και θέτουν ουσιαστικά τον ορισμό του power metal, μολονότι στιγμές όπως το (υπέροχο) I'm Alive θα μπορούσαν κάλλιστα να είχαν συμπεριληφθεί στο Walls of Jericho.
Και ερχομάστε στο 1987 και την κυκλοφορία του ανεπανάληπτου World Circus των Νεοϋορκέζων Toxik. O δίσκος αυτός συνιστά αναμφίβολα ένα απ΄τα συναρπαστικότερα ντεμπούτα στην ιστορία του metal και κατ΄εμέ το αρτιότερο (συνθετικά και εκτελεστικά) speed metal άλμπουμ. 'Ολα τα απαραίτητα συστατικά του είδους είναι παρόντα : κοφτά κιθαριστικά riffs, ταχύτατο τέμπο και έντονα πρίμα (air raid siren) φωνητικά καθιστούν το World Circus αυτήν καθ΄αυτή την πεμπτουσία του speed. Μόνο οι Maiden και οι Crimson Glory είχαν παραδώσει εξίσου εκρηκτικά ντεμπούτα στο παρελθόν. Κατόρθωμα που ενδεχόμενως είχε το κόστος του στην πορεία των Toxik, αφού θα διαλυθούν μετα την κυκλοφορία του απλώς καλού Think This (1989), έχοντας διασχίσει σαν κομήτης τον μουσικό γαλαξία.
Το 1988 έχουμε την κυκλοφορία του No Place for Disgrace των Flotsam & Jetsam απ΄την Αριζόνα. Είχε προηγηθεί το Doomsday for the Deceiver (1986), ο πρώτος δίσκος του σχήματος, που είχε μάλλον συστατικό χαρακτήρα και θα μείνει κυρίως στην ιστορία ως η τελευταία δισκογραφική παρουσία του μπασίστα Jason Newsted πρίν αυτός μεταπηδήσει στους Metallica. Στο No Place for Disgrace το συγκρότημα αποδίδει τεχνικό speed metal με τρία τουλάχιστον κομμάτια να συγκαταλέγονται στα κορυφαία δείγματα του είδους (το ομότιτλο και τα Dreams of Death και I Live, You Die). Έκπληξη στο δίσκο προξενεί και η thrashy (αλλά καθ΄όλα σοβαρή) διασκευή του Saturday's Night's Alright for Fighting του Elton John ! Περιττό να πώ ότι συνιστώ ανεπιφύλακτα το δίσκο σε (επίδοξους) οπαδούς του speed, δεδομένου επιπλέον ότι είναι και ο μοναδικός εξ΄όσων ανέφερα, μαζί με το Walls of Jericho, που έχει επανεκδοθεί σε cd. Όσον αφορά τα υπόλοιπα, προσπαθείστε να τα προμηθευτείτε μεταχειρισμένα η να τα κατεβάσετε απ΄το Διαδίκτυο. Αξίζει πραγματικά τον κόπο !
